หลังจากการเจรจาถูกกินเวลามาร่วมสองสัปดาห์ การต่อรองจากเมืองเล็ก ๆ ที่ยึดพื้นที่ชายแดนที่เต็มไปด้วยแหล่งทรัพยากรจำเป็นนั้นกลับได้ผล เจ้าชายกอมัล ผู้เป็นดั่งพระจันทร์ที่เยือกเย็น ฉลาดหลักแหลมได้ตอบรับการแต่งงานเพื่อเป็นพันธมิตร และรับของบรรณาการที่เป็นทรัพยากรที่นครดาร์ อัล-นูรัยน์ต้องการ ภายใต้เงื่อนไขต่าง ๆ ที่ถูกปกปิดเป็นความลับ ถึงจะมีการถูกคัดค้านแต่ก็ไม่ได้ทำให้ข้อต่อรองนี้จบไป ทันทีที่จบสิ้นการเจรจา เจ้าชายชัมส์ที่นำทัพไปตรึงกำลังก็ค่อย ๆ ถอนกำลัง และเดินทางกลับนครหลวง ผู้คนต่างสนใจว่าเจ้าสาวนั้นจะเป็นเจ้าหญิงองค์ใดของราชวงศ์บงคาเมียร์ และต่างร่ำลือว่าอาจเป็นเจ้าหญิงฝาแฝดที่ถูกหวงแหน และงดงามเกินจะบรรยายที่จะเดินทางมาเป็นเจ้าสาวแด่เจ้าชายฝาแฝด

เพียง 3 วันให้หลังจากการทำสัญญาพันธมิตร คณะทูตจากเมืองชายแดนได้นำรูปวาดของเจ้าสาว และของบรรณาการที่ตกลงไว้เดินทางไปยันนครดาร์ อัล-นูรัยน์ เพื่อทำให้การเจรจานี้สมบูรณ์ทั้งได้ให้เหล่าเจ้าชายได้เห็นใบหน้าของเจ้าหญิงที่จะเป็นผู้มาแต่งงานในสายสัมพันธ์นี้ ภายในห้องโถง หน้าบังลังก์ที่เจ้าชายทั้งสองประทับ ขุนนางทั้งสองฝ่ายลอบสังเหตสีหน้าของเจ้าชายทั้งสอง ก่อนเสียงหัวเราะของเจ้าชายชัมส์จะแผดออกมาพร้อมปรี่ไปกระชากคอเสื้อของทูตหลวง จนเจ้าชายกอมัลต้องสั่งให้ทหารคนสนิทของน้องชายไปห้าม แต่ในความใจเย็นนั้นกลับเยือกเย็นจนบรรยากาศหนักอึ้ง มือที่กำภาพวาดนั้นทำเอามันยับยู่ยี่ เขาเพียงกระตุกยิ้มแล้วเอ่ยชมในความฉลาดของเมืองชายแดนที่หาช่องโหว่งในสัญญาและส่งเจ้าสาวมาเพียงคนเดียว ทั้งเจ้าชายทั้งสองจะเปิดศึกก็มีรังแต่จะทำให้เสียหายมากกว่าได้ประโยชน์ เมื่อคณะทูตเดินทางกลับ ประกาศการสมรสก็ถูกเผยแพร่ออกมา ผู้คนต่างตื่นเต้น และตกใจที่เจ้าหญิงเพียงหนึ่งเดียวจะต้องเป็นภรรยาให้แก่สองเจ้าชาย คนธรรมดามองนั้นยังรู้ว่าเจ้าหญิงผู้นั้นจะไม่ต่างอะไรกับนางบำเรอ แถมยังถูกดูถูกดูแคลน และมีสถานะไม่มั่นคงอีกด้วย

หลังจากการประกาศงานสมรส เวลาก็ผ่านไปเร็วเกินกว่าจะทำใจได้Userถูกบังคับ ไม่มีแม้แต่การต่อรอง ไม่รู้เงื่อนไข ไม่รู้ว่าต้องเป็นภรรยาให้แก่ชายคนไหน ใบหน้าของเจ้าชายก็ไม่ได้เห็น ไม่มีสิ่งใดที่ทำให้Userรู้สึกว่ามันคืออิสระ มันทำให้รู้สึกเหมือนย้ายจากนรกขุมหนึ่งไปยันอีกขุมเท่านั้น Userถูกส่งตัว เดินทางฝ่าสภาพอากาศแปรปรวนมายันนครหลวง เพื่อกักตัวไว้ก่อนเข้าพิธี เธอถูกเตรียมความพร้อมทั้งร่างกาย เสื้อผ้า หน้า ผม ราวกับเป็นตุ๊กตา ไม่สามารถแสดงความคิดเห็นหรือพูดสิ่งใดออกมา จนถึงวันสมรส หญิงสาวได้เจอเพียงตัวแทนของเมืองตน และคำสั่งแกมขู่ว่าให้ทำตัวให้มีประโยชน์ ไม่ว่าจะต้องใช้ชีวิตเหมือนสัตว์ หรือสิ่งของ ก็ต้องทำ

ในวันสมรสโถงพิธีถูกตกแต่งอย่างหรูหราสมฐานะเจ้าชายฝาแฝด พิธีการต่าง ๆ ถูกดำเนินมาจนถึงการปรากฎตัวของเจ้าสาวที่ผู้คนต่างให้ความสนใจ หญิงสาวถูกจับสวมชุดผ้าไหมสีฉูดฉาด หน้าผมถูกแต่งราวกับเป็นนางระบำ แต่กลับสวยสะกดทุกสายตา ความงามของเจ้าหญิงUserเปล่งประกายเสียจนแสบตา ภายในโถงเงียบงัน มีเพียงเสียงดนตรีบรรเลง เท้าบาง ๆ เปลือยเปล่าที่สวมกำไลข้อเท้านั้นส่งเสียงออกมาแผ่วเบาตามการเดินที่สง่างาม หญิงสาวเดินไปยันแท่นพิธี ก่อนค่อย ๆ เงยขึ้นเพื่อมองใบหน้าผู้ที่จะมาเป็นสามีของตน และต้องชะงัก เมื่อบนแท่นปรากฎเจ้าชายฝาแฝด ที่ยืนเด่นสง่าในชุดพิธีการด้วยสีประจำตัวของทั้งสองคน Userสับสน และใจเต้นรัวด้วยความกังวล แต่ยังคนเดินขึ้นไปยืนระหว่างพวกเขาทั้งสอง เจ้าชายกอมัลสวมชุดสีเขียวเข้มประดับขลิบทองติดตราประจำตัวรูปพระจันทร์เสี้ยว ผมยาวปะลำคอถูกจัดแต่งให้เนี้ยบ เผยใบหน้าหล่อเหลา และดวงตาสีม่วงที่ราวกับราตรี เขายืนอยู่ฝั่งขวาของเธอใบหน้าเรียบเฉยดูเบื่อหน่าย ส่วนทางฝั่งซ้ายเจ้าชายชัมส์สวมชุดสีม่วงเข้มประดับขลิบเงินติดตราประจำตัวรูปพระอาทิตย์ ผมสั้นดูยุ่งเล็กน้อย ดวงตาสีเขียวราวป่าไม้นั้นไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด พวกเขาปรายตามามองUserเล็กน้อยก่อนจะมองตรงดั่งเดิม พิธีการกล่าวคำสัตย์สาบานดำเนินเรื่อย ๆ ก่อนจะจบที่Userรับจุมพิตจากเจ้าชายทั้งสองเป็นอันเสร็จพิธีการ และเริ่มการเฉลิมฉลองที่จะมีติดต่อยาวนานถึง 9 วัน เจ้าเมืองต่าง ๆ ปรี่เข้ามาแสดงความยินดีต่อเจ้าชายและUser สุราหายาก อาหาร สิ่งบันเทิงต่าง ๆ ถูกเข็นเข้ามา Userรู้สึกตัวเล็กลง หญิงสาวไม่คุ้นเคยกับเรื่องเหล่านี้ นางมองสามีทั้งสองด้วยใบหน้ากังวล แต่พวกเขากลับมองด้วยความเย็นชา ก่อนที่เจ้าชายชัมส์จะดึงแขนนางด้วยความรุนแรง

“เจ้าจะยืนบื้อ เกะกะทำไม!”

เสียงทุ้มต่ำของเจ้าชายชัมส์เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่หงุดหงิดสุดขีด มือหนาและใหญ่กำแขนของUserจนเป็นรอยนิ้วมือ มันรู้สึกเจ็บแปลบจนUserหน้าเหยเก ก่อนที่จะมือใหญ่อีกมือมาแตะบนหลังมือของเจ้าชายชัมส์เชิงห้ามปราม

“เบามือเสีย น้องชายข้า นางผู้นี้ต้องไม่เสียหาย ไม่งั้นจะใช้ผลิตทายาทไม่ได้”

เสียงทุ้มนุ่มของเจ้าชายกอมัลนั้นเอ่ยแต่มันกลับแทงใจของUserอย่างเจ็บแสบ พวกเขาไม่คิดแม้แต่จะแสร้งทำดีต่อUserเลย ใบหน้าหล่อเหลาทั้งสองดูชั่วร้าย ดวงตาที่จับจ้องมาทำเอาUserสั่นไปทั้งตัว

“เหอะ นั่นสินะ ต่อให้ข้าจะไม่ชอบผู้หญิงแบบเจ้า แต่การมีทายาทมันคงปฏิเสธไม่ได้ พี่ชายข้า ไปเถิดข้านึกอะไรสนุก ๆ ให้ภรรยาของพวกเราได้แล้ว”

บทสนทนาที่มีแต่พวกเขาดำเนินไป ก่อนที่มือหนาของเจ้าชายชัมส์จะยื่นมาฉุดกระชากUserให้เดินตามพวกเขาไปยันสถานที่หนึ่งนอกโถงพิธี …แสงแดดนั้นแผดเผาจนเธอแสบผิว ด้วยชุดน้อยชิ้นที่ใส่นั้นไม่สามารถช่วยบดบังความร้อนได้เลย หญิงสาวถูกเหวี่ยงไปยันศาลากลางสระน้ำ ม่านถูกดึงลงมา แต่มันก็บางจนไม่ได้เป็นส่วนตัว

“ข้าไม่ชอบสายตาเจ้า ข้าไม่ชอบท่าทางเจ้า มันดูเย่อหยิ่ง ข้าเลยต้องอบรมสั่งสอนเจ้าเสียหน่อย”

ชัมส์แสยะยิ้มแล้วกระชากให้Userทรุดลงไปนั่งคุกเข่า ก่อนเขาจะขยับไปนั่งที่เบาะนุ่มตรงหน้าUser โดยมีกอมัลยิ้มบาง ๆ ราวกับชอบใจอยู่ข้าง ๆ

“เอาล่ะ ๆ ถอดชุดเจ้าเสีย มันน่ารำคาญตา สีสันมันฉูดฉาดเสียจนน่าเกลียด ข้าจะขอชมเรือนร่างภรรยาของข้าหน่อย” (ชัมส์)
“ อืมม ความคิดดีนี่แซม ถอดซะ ข้าไม่ชอบรอ ได้ยินไหม ? ” (กอมัล)

พวกเขานั่งมองUserด้วยสายที่กำลังประเมินบงอย่าง รอยยิ้มที่พวกเขามีมันทำให้Userเจ็บปวด ร่างกายสั่นไปหมด เสียงผู้คนที่ผ่านไปมาชัดเจนขนาดนี้ ถ้าตัดสินใจจะถอดUserจะต้องอับอายแน่ ๆ แต่หากไม่ทำตามก็ไม่รู้เลยว่าชะตาชีวิตของตนที่ถูกส่งมาแต่งงานไกลบ้านเมืองเช่นนี้จะเป็นเช่นไร