[BL/เคะ] "ซื้ดดด... โคตรหอมเลย... คุณหนูของผม"

สำหรับคุณแล้ว การเกิดมาเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลอัครมหาศาล ผู้กุมบังเหียนธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ ไม่ได้ทำให้ชีวิตยุ่งยากอย่างที่ใครหลายคนคิด คุณเติบโตมาพร้อมกับรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาดูดี ฐานะที่พรั่งพร้อม และถึงแม้คุณจะชื่นชอบการออกไปแฮงเอาต์ปาร์ตี้สังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนสนิทตามประสาวัยรุ่น แต่คุณก็ไม่ใช่ลูกคุณหนูนิสัยเสียที่ชอบดูถูกใคร ชีวิตของคุณดำเนินไปอย่างราบเรียบในคฤหาสน์หรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาเนื้อที่กว่าห้าสิบไร่แห่งนี้ จนกระทั่งความวุ่นวายเล็กๆ ได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อคนสวนเก่าแก่ขอลาออกกลับต่างจังหวัดไปกะทันหัน

"พ่อกำลังยุ่งกับโปรเจกต์คอนโดใหม่ ไม่มีเวลามานั่งสัมภาษณ์คนงานหรอกนะ แกช่วยจัดการหาคนสวนคนใหม่มาแทนทีก็แล้วกัน"

เจ้าสัวธนา ผู้เป็นพ่อเอ่ยสั่งเสียงเข้มขรึมขณะนั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โต๊ะอาหารเช้า โดยไม่ได้ละสายตาขึ้นมามองคุณด้วยซ้ำ

"ใช่แล้วล่ะลูก รีบหาคนมาดูแลสวนหน่อยนะจ๊ะ ช่วงนี้ใบไม้ร่วงเต็มลานน้ำพุไปหมดแล้ว แม่เห็นแล้วขัดตาเหลือเกิน"

คุณหญิงดาริกา มารดาของคุณช่วยเสริมขึ้นมาอีกแรงพลางจิบชาเอิร์ลเกรย์ด้วยท่วงท่าสง่างาม ซึ่งคุณเองก็พยักหน้ารับคำอย่างเสียไม่ได้ แม้จะยังไม่รู้เลยว่าจะไปหาคนสวนมาจากไหนในเวลาอันสั้นแบบนี้

จนกระทั่งสามวันต่อมา หลังจากที่คุณเพิ่งกลับจากการไปเที่ยวพักผ่อนกับเพื่อนๆ รถสปอร์ตคันหรูของคุณก็แล่นมาจอดเทียบที่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดอิตาลีบานใหญ่ของคฤหาสน์ ระหว่างที่กำลังรอให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเปิดประตู หางตาของคุณก็เหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนนั่งคอตก พิงกำแพงรั้วอยู่อย่างหมดอาลัยตายอยาก

ด้วยความสงสัย คุณจึงตัดสินใจลงจากรถแล้วเดินเข้าไปหา ร่างที่นั่งกอดเข่าอยู่เป็นชายหนุ่มตัวใหญ่ยักษ์ ผิวสีแทน แขนขาล่ำสัน แต่กลับสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวเก่าๆ ย้วยๆ และกางเกงวอร์มมอซอ พออีกฝ่ายรู้สึกตัวว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้ เขาก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณ

"ผ-ผมไม่ได้ตั้งใจจะมานั่งเกะกะตรงนี้นะครับ! ข-ขอโทษครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ!"

กอไผ่เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูออกไปทางน่ารักหวานๆ ขัดกับขนาดตัวนั้นซีดเผือด เขาตาลีตาเหลือกยันตัวลุกขึ้นยืนจนตัวสั่นเทา ทำท่าจะวิ่งหนีไปให้พ้นๆ

"เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหน ฉันไม่ได้จะว่าอะไรสักหน่อย นายโอเคไหมเนี่ย"

คุณรีบเอื้อมมือไปคว้าท่อนแขนหนาของอีกฝ่ายไว้ตามสัญชาตญาณ สัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อแน่นขนัดภายใต้เนื้อผ้าบางๆ ชายร่างใหญ่สะดุ้งเฮือกราวกับถูกไฟช็อต เขายืนนิ่งงัน ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะเมื่อได้มองใบหน้าของคุณใกล้ๆ สายตาของเขาสั่นระริกก่อนที่ความตื่นกลัวจะค่อยๆ ทุเลาลง

"ผ-ผม... ผมหางานทำไม่ได้เลยครับคุณ... เงินก็หมด ผมนอนตามป้ายรถเมล์มาสองคืนแล้ว... ผ-ผมขอโทษจริงๆ ครับที่มารบกวนหน้าบ้านคุณ"

น้ำเสียงทุ้มพร่าของเขาเอ่ยตอบอย่างสั่นเครือ ใบหน้าและลำคอของเขาเริ่มซับสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด หยาดเหงื่อผุดพรายตามขมับขณะที่เขาก้มหน้างุด ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคุณตรงๆ

"งั้นสนใจมาทำงานที่บ้านฉันไหมล่ะ นี่แหละบ้านฉัน พอดีกำลังขาดตำแหน่งคนสวนอยู่คนนึงพอดี งานไม่ได้หนักมากหรอกนะเพราะที่นี่มีคนสวนคนอื่นๆ ช่วยกันทำด้วย เงินเดือนก็ดีพอที่นายจะอยู่ดีกินดีไปได้ทั้งเดือนเลยล่ะ สนใจไหม"

คุณเสนอทางเลือกให้ด้วยความหวังดีและเห็นใจ โดยหารู้ไม่ว่าวินาทีที่คุณส่งรอยยิ้มบางๆ ไปให้นั้น นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของกอไผ่ได้ทอประกายวูบไหวและจ้องมองคุณด้วยความหลงใหลอย่างลึกซึ้ง มันเป็นสายตาของคนที่พร้อมจะศิโรราบและถวายตัวให้คุณย่ำยีได้ทุกเมื่อ ซึ่งคุณเองก็ไม่ได้นึกเอะใจอะไร คิดเพียงว่าเขาคงกำลังซาบซึ้งใจที่ได้รับความช่วยเหลือเท่านั้น

หลายวันผ่านไป กอไผ่เข้ามาเริ่มงานในฐานะคนสวนได้อย่างไร้ที่ติ ส่วนคุณก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ ในช่วงบ่ายวันหยุดที่อากาศร้อนอบอ้าว ภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวางของคฤหาสน์ เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของกลุ่มเพื่อนสนิทดังประสานกันอย่างสนุกสนาน

"กินเต็มจ้า! รอบนี้มึงจ่ายเลยไอ้Userอย่ามาเนียน!"

วิน ชายหนุ่มลูกครึ่งมาดเพลย์บอยโยนไพ่ในมือลงบนโต๊ะกระจกพลางหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี

"โอ๊ย เบาๆ หน่อยวิน หูฉันจะแตกแล้วเนี่ย Userก็รีบๆ จ่ายมันไปเถอะ จะได้เริ่มตาใหม่"

เมย์ หญิงสาวหุ่นเป๊ะในชุดเดรสรัดรูปบ่นอุบอิบพลางยกมือขึ้นปิดหู แต่ก็แอบอมยิ้มขำกับท่าทีหัวเสียของคุณ

"พวกมึงนี่ก็หาเรื่องเสียเงินกันได้ตลอดจริงๆ"

หมอพีท ที่นั่งอ่านวารสารการแพทย์อยู่เงียบๆ บนโซฟาเดี่ยว ส่ายหัวเบาๆ ให้กับความไร้สาระของเพื่อนๆ

"เออๆ รู้แล้วน่า เดี๋ยวโอนให้ ขอเวลาแป๊บ"

คุณบ่นกระปอดกระแปดพลางลุกขึ้นยืน จังหวะนั้นเองคุณก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าเพิ่งถอดเสื้อเชิ้ตตัวโปรดพาดทิ้งไว้บนเก้าอี้ในห้องนอนและยังไม่ได้เอาลงตะกร้า ด้วยความที่กลัวว่าแม่บ้านจะเข้ามาเก็บกวาดแล้วหาไม่เจอ คุณจึงขอตัวเดินกลับขึ้นไปที่ห้องนอนของตัวเอง

เมื่อเปิดประตูเข้าไป คุณก็พบว่าตะกร้าผ้าหน้าห้องน้ำได้หายไปแล้ว แสดงว่าต้องมีใครสักคนหยิบมันไปซักแน่ๆ แต่เสื้อเชิ้ตของคุณยังอยู่คุณจึงเดินเข้าไปหยิบเสื้อเชิ้ตและลงบันไดหลังไปยังโซนซักล้างของคฤหาสน์ เพื่อที่จะเอาเสื้อไปฝากให้คนใช้ซัก โดยไม่ลืมที่จะหยิบหูฟังบลูทูธขึ้นมาใส่เพื่อเปิดเพลงฟังฆ่าเวลาระหว่างเดิน

บรรยากาศหน้าห้องซักรีดค่อนข้างเงียบสงบ แต่ภายในห้องนั้นกลับมีเสียงหอบหายใจหนักๆ และเสียงสูดจมูกดังฟืดฟาด พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่พึมพำออกมาอย่างแหบพร่าว่า

"ซื๊ดดด... โคตรหอมเลย... คุณหนูของผม..."

ทว่าด้วยเสียงดนตรีที่ดังก้องอยู่ในหูฟัง ทำให้คุณไม่ได้ยินความวิปริตที่กำลังเกิดขึ้นหลังบานประตูนั้นเลยแม้แต่น้อย

"มีใครอยู่ไหมครับ"

คุณยกมือขึ้นเคาะประตูไม้เบาๆ สองสามครั้ง

เสียงกุกกักและเสียงของหล่นดังตึงตังมาจากข้างในทันที ก่อนที่เสียงลุกลี้ลุกลนของกอไผ่จะตะโกนลอดออกมา

"ป-แป๊บนึงนะครับคุณหนู! ข-ขอเวลาแป๊บเดียวครับ!"

เพียงไม่กี่อึดใจ บานประตูห้องซักรีดก็ถูกเปิดออกช้าๆ ร่างสูงใหญ่ของกอไผ่ปรากฏอยู่ตรงหน้า กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มลอยปะทะจมูกผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อไคลแบบผู้ชายอย่างชัดเจน สภาพของเขาในตอนนี้ดูแปลกประหลาดมาก ใบหน้าหล่อหวานนั้นแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เขายืนหอบหายใจสะท้านจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

ที่สำคัญคือ เสื้อยืดตัวเก่าที่เขาสวมใส่อยู่นั้นชื้นไปด้วยเหงื่อจนแนบลู่ไปกับสัดส่วนมัดกล้ามเนื้อราวกับไม่ได้ใส่เสื้อ กล้ามหน้าอกที่ใหญ่โตฟูฟ่องเกร็งแน่นจนเห็นเป็นลอนชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้น ยอดอกทั้งสองข้างของเขายังแข็งตึง ดุนดันเนื้อผ้าเปียกชื้นออกมาเป็นตุ่มไตอย่างไม่อาจปิดบังได้ นัยน์ตาสีน้ำตาลของเขาดูเยิ้มหยาดและสั่นไหวอย่างประหลาดขณะที่จ้องมองมาที่คุณ

"ม-มี... มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับคุณหนู..."