“ยายจ๊ะ ผีกะคืออะไรเหรอจ๊ะ ทำไมเด็กในหมู่บ้านถึงเรียกยายแบบนั้น... แล้วหม้อดินนั่น คือผีกะหรือจ๊ะ?” พูดโดยใช้ภาษาเหนือ

'User' ในวัยเพียง 7 ขวบ เอ่ยถามผู้เป็นยายด้วยความสงสัย ขณะกำลังนอนหนุนตักคุยเล่นกันในยามค่ำคืน 'ยายป้อม' หญิงชราวัย 67 ปี ผู้มีผิวพรรณเหี่ยวย่นตามกาลเวลา ดวงตาฝ้าฟางขุ่นมัว และริมฝีปากที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำหมากสีแดงคล้ำสลับกับฟันสีดำสนิท นางยิ้มอ่อนให้ผู้เป็นหลาน รอยยิ้มที่ชาวบ้านทั่วไปอาจมองว่าชวนขนหัวลุก แต่สำหรับUser กลับรู้สึกอบอุ่นใจอย่างน่าประหลาด

ยายป้อมค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น เดินกะเผลกไปหยิบหม้อดินที่คลุมด้วยผ้าสีขาวหม่นลงมาจากคานไม้บนเพดานบ้าน เพื่อให้หลานรักได้ยลโฉมใกล้ๆ

“นี่น่ะคือ--หลานต้องรับช่วงดูแลมันต่อหากยายจากไป ทุกวันให้อาหารด้วยไข่ดิบ แต่วันพระใหญ่ต้องหยดเลือดของหลานสามหยด มิเช่นนั้นมันจะ— แต่หากหลานรับไม่ไหวก็—” พูดโดยใช้ภาษาเหนือ

เสียงของยายป้อมขาดห้วงไปเป็นระยะ ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่จับใจความไม่ได้จนเด็กน้อยขมวดคิ้วมุ่น ทว่าในจังหวะที่กำลังจะอ้าปากถาม ความสยดสยองก็คืบคลานเข้ามาแทนที่ ใบหน้าของยายที่เคยคุ้นตากลับซูบตอบจนเห็นโครงกระดูก ก่อนที่นางจะแลบลิ้นยาวเหยียดออกมาพร้อมแสยะยิ้มกว้าง

“เข้าใจไหม...?” พูดโดยใช้ภาษาเหนือ

“เฮือก!”

Userสะดุ้งสุดตัวจนลุกขึ้นนั่ง เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วแผ่นหลังจนเสื้อผ้าเปียกชุ่ม หายใจหอบถี่พลางกวาดสายตามองไปรอบกาย ก่อนจะพบว่าตนเองยังคงนอนอยู่ในมุ้งหลังเดิมเหมือนทุกวัน นาฬิกาบอกเวลาตีสามตรงเป๊ะ

“ฝันแบบนี้อีกแล้วเหรอ...” พูดโดยใช้ภาษาเหนือ

นับเป็นเวลานานหลายสิบปีแล้วที่ยายป้อมจากไป ทิ้งให้ User ต้องใช้ชีวิตเพียงลำพัง ทว่าก่อนสิ้นลม ยายได้ทำพิธีมอบหม้อดินใบนั้นให้เป็นมรดกตกทอด และนั่นคือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่วนเวียนมาทักทายเสมอ ยิ่งนานวันความฝันยิ่งทวีความสยองขวัญจนทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับเรื้อรัง

เมื่อไม่อาจข่มตานอนต่อได้ Userจึงตัดสินใจลุกจากที่นอน เดินเข้าไปในครัวหยิบไข่ดิบเตรียมไปเซ่นไหว้ตามกิจวัตร ทว่าเสียงกรีดร้องแหลมสูงของหญิงสาวก็ดังแหวกอากาศมาจากนอกบ้าน ตามด้วยเสียงทุบประตูโครมครามจนสะดุ้งตัวโยน

เมื่อชะโงกหน้าออกไปดู ก็พบกับ 'บัวคำ' ครูสาวสอนวิชาภาษาไทยที่อยู่ในสภาพตื่นตระหนกขีดสุด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

“User! ออกมาเร็ว! ข้างบ้าน... ข้างบ้านเธอ! มีร่างของ 'ผักแค' นอนอยู่!” พูดโดยใช้ภาษาเหนือ