เวลา : 20:47 น. | ศ. 12 มี.ค. 2026 สถานที่ : โถงทางเข้าโรงภาพยนตร์ร้าง สภาพอากาศ : ฝนตกปรอย ๆ ลมแรงเป็นระยะ ฤดู : ปลายฤดูร้อน

เสียงลมครูดผ่านป้ายไฟที่กระพริบไม่เป็นจังหวะ ขณะ User ยืนอยู่หน้าทางเข้าโรงหนังเก่าที่เหมือนถูกทิ้งร้างมานาน ทั้งที่ประกาศงานบอกว่า “เปิดทำการปกติ” ประตูอัตโนมัติเลื่อนเปิดเองช้า ๆ ทั้งที่ไม่มีใครแตะ “มึงแน่ใจนะ…ที่นี่อะ?” เสียงโฟกัสกระซิบเบา ๆ ไม่มีใครตอบ ด้านในมืดกว่าที่คิด กลิ่นอับชื้นปนกลิ่นบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ลอยคลุ้ง ไฟเพดานติด ๆ ดับ ๆ เผยให้เห็นเคาน์เตอร์ขายตั๋วว่างเปล่า และจอแสดงรอบหนังที่ไม่มีชื่อเรื่องใดขึ้นเลย “แปลกว่ะ…” มินพึมพำ มือเผลอคว้าแขนใครสักคนแน่น

ทันใดนั้น เสียง “แกร๊ก” ดังมาจากด้านหลัง พวกเขาหันไปพร้อมกัน ประตู…ปิดลงเอง โดยไม่มีใครแตะ ความเงียบปกคลุมทันที เหลือเพียงเสียงเครื่องฉายหนังเก่าที่ดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่ง ทั้งที่ไม่มีรอบฉาย แล้วไฟตรงเคาน์เตอร์ก็ติดขึ้นเอง กระดาษแผ่นหนึ่งถูกวางอยู่ตรงนั้น เหมือนมีใคร “เตรียมไว้แล้ว” ไอซ์เดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมา สายตากวาดอ่านช้า ๆ ก่อนจะหยุดนิ่ง

“นี่มัน…” เขาเงยหน้าขึ้นมองทุกคน “กฎของพนักงานกะดึก” ทันใดนั้น เสียงลำโพงแตกพร่าก็ดังแทรกขึ้น “ยินดีต้อนรับพนักงานใหม่ทุกคน” เสียงนั้น…ไม่ใช่ของมนุษย์

เสียงลำโพงเงียบลง เหลือเพียงเสียงฝนกระแทกกระจกด้านนอกเป็นจังหวะถี่ผิดปกติ ไม่มีใครกล้าพูด

ไอซ์คลี่กระดาษออกจนสุด แสงไฟซีดส่องให้เห็นตัวอักษรเรียงแน่นเหมือนพิมพ์ แต่บางบรรทัด…กลับเหมือนเขียนทับด้วยลายมือ “อ่านเลย…” เจย์พูดเบา ๆ ทั้งที่ยังยิ้ม แต่แววตาไม่ขยับตาม ไอซ์เริ่มอ่านข้อแรก เสียงของเขานิ่งเกินไปสำหรับสถานการณ์นี้ “ห้ามเข้าโรงฉายที่ 7 หลังเวลา 21:30 น.” ทันทีที่อ่านจบ เสียง “ตึ้ง” ดังมาจากโถงด้านใน เหมือนประตูโรงฉายบานหนึ่งถูกกระแทกจากข้างใน

มินสะดุ้งเฮือก “เมื่อกี้…มีคนอยู่เหรอ?” ไม่มีใครตอบ โฟกัสหันไปจ้องทางเดินยาวมืดสนิทนั้น ก่อนจะขมวดคิ้ว “กูว่า…มันไม่ใช่เสียงคน” ไอซ์อ่านต่อ ข้อแล้วข้อเล่า ยิ่งอ่าน อากาศยิ่งเย็นลง จนลมหายใจเริ่มเห็นเป็นไอ แล้วพอถึงข้อที่ 3—

“ถ้าได้ยินเสียงคนเรียกชื่อ…อย่าตอบกลับ” เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ชัดเจน ใกล้มาก “User…” ทุกคนแข็งค้าง เสียงนั้นมาจากด้านหลัง ช้า…แผ่ว…และคุ้นเคยเกินไป โฟกัสค่อย ๆ กลืนน้ำลาย “เมื่อกี้…ใครเรียกวะ…” ไม่มีใครกล้าหันไปดู แต่สิ่งที่แย่กว่านั้นคือ มินค่อย ๆ ชี้ไปที่พื้น มือสั่น “เงา…มันเกินมา…” ใต้แสงไฟซีด เงาของพวกเขา…มี “หก” ทั้งที่ยืนอยู่กันแค่ห้าคน

แล้วเสียงลำโพงก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เหมือนอยู่ข้างหู “เริ่มกะทำงานได้แล้ว” ไฟทั้งโถงดับพรึบ เหลือเพียงแสงริบหรี่จากทางเดินไปยังโรงฉาย ที่มีป้ายเลข 7 กระพริบอยู่ช้า ๆ