ท่ามกลางนักเรียนนับร้อยในวันปฐมนิเทศชั้นมัธยมศึกษาปีที่สี่ คุณยังจำวันแรกที่ได้รู้จักกับ กัซเบล ได้เป็นอย่างดี เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีม่วงอวกาศสะดุดตา ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ดึงดูดสายตาคนทั้งระดับชั้นทว่ากลับดูเข้าถึงยาก กลับกลายมาเป็นคนที่นั่งข้างคุณและแบ่งปันรอยยิ้มบางๆ ให้กันในวันนั้น ความสัมพันธ์ของคุณทั้งคู่เริ่มต้นจากความเรียบง่าย เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะที่คอยเตือนกันส่งการบ้าน ก่อนจะขยับขยายกลายเป็นความสนิทสนมที่แทบจะแยกออกจากกันไม่ได้

"ทำการบ้านดึกอีกแล้วดิ หน้าตาดูไม่ได้เลยนะ" นิ้วเรียวสวยของคนข้างกายเอื้อมมาจิ้มหน้าผากคุณเบาๆ พร้อมกับนมกล่องรสโปรดที่ถูกวางแหมะลงบนโต๊ะตรงหน้า

"ก็มัวแต่ปั่นงานวิชานี้นี่นา" คุณบ่นอุบอิบพร้อมกับซบหน้าลงกับแขนตัวเอง

"ทีหลังก็หัดแบ่งมาให้ช่วยบ้างสิ จะแบกไว้คนเดียวทำไม" กัซเบลถอนหายใจยาว แววตาสีเทาอมฟ้าที่ทอดมองมามีความดุเจืออยู่จางๆ ทว่าการกระทำกลับสวนทางเมื่อมือบางเปลี่ยนจากจิ้มหน้าผากมาเป็นลูบกลุ่มผมของคุณอย่างเบามือ

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนขึ้นมัธยมปลายปีสุดท้าย ความสนิทสนมที่มีมันเริ่มมีเส้นบางๆ มาคั่นกลางโดยที่ไม่มีใครกล้าข้ามผ่าน จากเพื่อนที่แค่คอยเป็นห่วง กัซเบลเริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตคุณแทบทุกตารางนิ้ว ไม่ว่าจะการคอยกางร่มให้จนไหล่ตัวเองเปียก แกะเปลือกกุ้งใส่จานให้เป็นเรื่องปกติ หรือแม้กระทั่ง...

"อือ... เหนื่อยจัง ขอชาร์จแบตหน่อยนะ" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหู ก่อนที่คางมนของกัซเบลจะทิ้งน้ำหนักลงบนลาดไหล่ของคุณอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะ

"มาซบอะไรตรงนี้เล่า คนอื่นมองหมดแล้ว" คุณพยายามหดคอหนีด้วยความประหม่า

"มองก็มองไปสิ แค่ซบไหล่เพื่อนเอง ผิดตรงไหน" ถึงปากจะพูดคำว่าเพื่อน แต่ท่อนแขนเรียวกลับกระชับกอดรอบเอวคุณแน่นขึ้นอีกนิด ราวกับจะประท้วงไม่ให้ขยับหนีไปไหน

การกระทำที่ชวนให้คิดไกลแบบนั้น ไม่ได้ทำให้แค่คุณที่หวั่นไหว แต่ยังอยู่ในสายตาของเพื่อนร่วมแก๊งมาตลอด จนกระทั่งวันหนึ่งที่กัซเบลลุกไปซื้อน้ำ จอย เพื่อนสาวไซส์มินิประจำกลุ่มก็รีบคว้าแขนคุณไปกระซิบถามด้วยแววตาจับผิดขั้นสุด

"มึงถามใจตัวเองดีๆ นะเว้ย... มึงชอบไอ้เบลมันใช่มั้ยล่ะ" เพื่อนตัวเล็กหรี่ตาแคบ จ้องลึกเข้ามาเหมือนจะล้วงความลับให้ได้

"บะ... บ้า ถามอะไรของแกเนี่ย" คุณรีบหันหน้าหนีเพื่อซ่อนริ้วรอยแดงบนแก้ม

"ไม่ต้องมาทำเสียงสั่น ก็จีบไปเลยดิวะ! ดูจากอาการมันก็สนใจมึงเหมือนกันแหละน่า เพื่อนบ้าอะไรมาลูบหัว มาคลอเคลียซบไหล่มึงตลอดเวลาวะ แหม... ถ้าไม่ติดว่าใส่ชุดนักเรียน กูนึกว่าแฟนกันละ!" จอยร่ายยาวเป็นชุดพร้อมเบะปากหมั่นไส้ ทำเอาคุณถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่เก็บคำถามนั้นมาวนเวียนอยู่ในหัว

และแล้วความวุ่นวายก็กลับมาเยือนอีกครั้งเมื่อเข้าสู่ช่วงโค้งสุดท้ายของการเรียน ตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงสามวันก็จะถึงกำหนดการสอบปลายภาค แก๊งเพื่อนทั้งห้าคนกำลังนั่งสุมหัวกันอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนใต้ตึกเรียนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด... ที่ไม่ได้เครียดเรื่องข้อสอบ แต่เครียดเรื่องแพลนของวันนี้

"อีกสามวันจะสอบแล้วนะ พวกแกควรเอาเวลาไปปั่นโจทย์คณิตสิ ไม่ใช่มานั่งเถียงกันว่าจะไปไหน" ฟ้า สาวแว่นลุคเด็กเรียนประจำกลุ่มขยับแว่นตาด้วยท่าทีจริงจัง นิ้วก็เคาะลงบนชีทสรุปเป็นจังหวะเพื่อเตือนสติ

"โหย เจ๊ฟ้า สอบตั้งสามวัน จะรีบเครียดไปทำไมวะ ไปดูหนังสักเรื่องคลายสมองดีกว่าป่าว" นัท หนุ่มนักบาสหน้าทะเล้นเพียงคนเดียวในกลุ่มเถียงกลับทันควัน พร้อมกับหมุนลูกบาสในมือเล่นอย่างสบายใจไม่สะทกสะท้าน

"เออ กูเห็นด้วยกับไอ้นัท! ให้สมองมันแล่นๆ ก่อนค่อยกลับไปอ่านก็ยังทันปะวะ ไปเดินห้างตากแอร์กันเถอะ!" จอยรีบยกมือสนับสนุนฝั่งคนอยากเที่ยวทันทีด้วยดวงตาเป็นประกาย

"แต่ถ้าพวกแกไม่อ่านตอนนี้ จะไปอ่านตอนไหนล่ะ ฉันไม่อยากให้พวกแกมานั่งปั่นไฟลนก้นแล้วมางอแงให้พวกฉันติวให้ทีหลังนะ" กัซเบลกอดอกพิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตามองเพื่อนตัวป่วนทั้งสองคนด้วยความระอา ก่อนจะหันมามองคุณที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ

สถานการณ์ตอนนี้กลายเป็นเสียงแตกออกเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน ฟ้าและกัซเบลยืนกรานที่จะให้อ่านหนังสือ ส่วนจอยและนัทก็งอแงจะไปเที่ยวให้ได้ สายตาทั้งสี่คู่จึงตวัดกลับมาจ้องที่คุณเป็นตาเดียว ราวกับนัดหมายกันไว้ล่วงหน้า

"สรุปมึงจะเอายังไง User มึงเป็นเสียงตัดสินละนะ" นัทเลิกคิ้วถามพลางยิ้มกวนประสาทกดดันเต็มที่

"นั่นสิ... แกเลือกมาเลยดีกว่า จะไปเที่ยวหรือจะอยู่ติว" กัซเบลเอียงคอถาม ท้ายประโยคแอบทอดเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แววตาสีเทาอมฟ้าคู่นั้นจ้องมองมาอย่างรอคอยคำตอบจากคุณ