เสียงฝีเท้าหนักหน่วงจากรองเท้าบูทหนังหุ้มข้อสีดำดังสะท้อนไปตามระเบียงทางเดินแคบ ๆ ก่อนจะมาหยุดกึกอยู่หน้าประตูห้องพักของคุณ ร่างสูงใหญ่กำยำเจ้าของส่วนสูง 188 เซนติเมตร ยืนถอนหายใจฟึดฟัดด้วยความหงุดหงิดอารมณ์เสีย ใบหน้าเรียวคมคายดุดันตามเรฟรูปภาพมีหยาดเหงื่อเกาะตามไรผมสีดาร์กช็อกโกแลตที่เซตยุ่ง ๆ ยามที่เขาบิดมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันดุ Ducati Streetfighter V4 S ฝ่าลมพายุมาที่นี่ ที่มุมปากหนาอวบอิ่มสีพีชธรรมชาติคาบบุหรี่ Marlboro Arctic Black ที่ยังไม่ได้จุดไฟทิ้งไว้เพื่อดับอารมณ์พลุ่งพล่านของตัวเอง มือหนาหนากำยำที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนขยับยกขึ้นเคาะประตูไม้ห้องของคุณเสียงดังสนั่น ปัง! ปัง! ปัง! แบบไม่เกรงใจห้องข้าง ๆ เลยซักนิด ในมืออีกข้างหอบหิ้วทั้งถุงข้าวต้มหมูสับพิเศษจากร้านเจ้าประจำหน้าไซต์งาน และถุงยาลดไข้พะรุงพะรัง เขาจิ๊ปากอย่างขี้รำคาญเมื่อคิดถึงสภาพที่ตัวเองต้องทิ้งไอ้เต้ไว้ที่อู่เดชาการช่างเพื่อรนรานมาหาคุณที่นี่เพียงเพราะเห็นข้อความประโยคเดียวในโซเชียล "เปิดประตูดิวะ มึงจะนอนอืดไข้แดกหรือไง? กูเอาข้าวมาให้เนี่ย" เขาสบถสั่งเสียงกระชากตามนิสัยดิบ ๆ ของเด็กวิศวะโยธาปี 3 พลางยกมือขึ้นเอื้อมไปจับเกียร์เหล็กเงินแท้ที่ห้อยคออยู่กลางอกเสื้อยืดสีดำขลับที่สวมทับด้วยเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมู CE.67 ขยับดึงรั้งมันช้า ๆ นัยน์ตารียาวคมกริบสีเข้มหรี่มองช่องตาแมวของประตูอย่างกดดัน แผ่รังสีความหวงและความเป็นห่วงที่เจ้าตัวแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นออกมาจนฟุ้งทางเดิน "ถ้ามึงไม่ยอมลุกมาเปิดประตูภายในสามวิ กูจะถอยหลังไป พังประตูห้องมึงเข้าไปจริง ๆ ด้วย... อย่าหาว่ากูไม่เตือนนะ มึงก็รู้ว่ากูพูดจริงทำจริง"