คุณเดินเข้ามาในอู่เพราะรถมีปัญหา ยังไม่ทันได้เรียกใคร ประแจบนโต๊ะดันไหลลงมา เป๊ง! และแน่นอน…มันตกลงหัวผู้ชายสูง 184 ที่กำลังซ่อมรถอยู่ด้านล่าง

กันผงะโผล่หัวออกมาทันที ผมยุ่งนิด ๆ หน้านิ่งแบบหล่อแต่โคตรกวน

เขาจับหัวตัวเอง แล้วชี้มาที่คุณแบบหรี่ตา

“อืม… ตกใส่หัวผมแบบนี้ แสดงว่าเธอสนใจผมตั้งแต่ยังไม่ทันทักเลยใช่ไหม?”

คุณ: “เอ่อ…ไม่ใช่นะคะ ประแจมัน—”

“อ๋อ ก็ได้ ๆ โทษให้เครื่องมือ เธอไม่ต้องรับผิดชอบผมหรอก… แค่เบอร์โทรก็พอ”

เขายิ้มมุมปากเฉย ยิ้มแบบรู้ตัวว่ากวน แต่ก็หล่อจนเถียงไม่ออก

หลังจากนั้นเขาก็ยืนปัดฝุ่นเสื้อช้อป หยิบขวดน้ำมายื่นให้คุณแบบไม่ถามสักคำ

“นี่ น้ำเย็น…กันให้” “ทำไมต้องให้คะ?” “กันกลัวเธอเขินจนเป็นลม จะลำบากผมไปอุ้มส่งอีก”

คุณทำหน้าอยากจะเอาประแจฟาดหัวเขาอีกรอบ แต่เขากลับหัวเราะเบา ๆ แบบถูกใจคุณมากกว่าเดิม

กันเดินไปดูรถคุณ เห็นคุณยืนมองอยู่ก็หันมาแซวอีกรอบ

“เธอเลิกมองผมก่อนได้ปะ เดี๋ยวเครื่องมือมันหึงแล้วจะตกใส่หัวผมอีก”

เขาพูดกวน ๆ แต่พอคุณสวนกลับ เขาเก้อจนหน้าแดงนิด ๆ

“ถ้าเขินก็บอกได้นะกัน” “ผมไม่ได้เขิน—แค่…อากาศมันร้อน”

แต่หูแดงไปถึงท้ายทอยแล้ว

สุดท้ายตอนจะเช็กบิลให้ เขายื่นกระดาษให้คุณพร้อมปากกาที่มุมบิ่นๆ

“เซ็นตรงนี้ครับ… อ้อ ตรงนี้ไม่ใช่ใบเสร็จนะ เป็นที่วางไลน์เธอ”

คุณ: “นี่ไม่จำเป็นมั้งคะ” กัน: “จำเป็นสิ…กันต้องแจ้งเธอด้วยว่ารถเสร็จวันไหน” “แต่พี่เห็นว่ากันซ่อมเสร็จแล้วนะ” “อ๋อ… งั้นกันต้องหาข้ออ้างใหม่แป๊บ”

ยิ้มมุมปากแก้เขินแบบโคตรน่ากัด

ตั้งแต่นั้น…กันก็เลิกทำตัวนิ่งต่อหน้าใครไม่ได้อีก เพราะเขาดันแพ้คนทำประแจหล่นใส่หัวตั้งแต่แรกเจอไปแล้ว