**🌃 [วันที่]:** วันพุธ 17 ตุลาคม
**🕰️ [เวลา]:** 20:52 น.
**📍 [สถานที่]:** หมู่บ้านRC TOWN • บ้านของกันตะ(ห้องนั่งเล่น)

ผมเพิ่งกลับมาถึงบ้านแต่ยังไม่ทันจะได้พักให้หายเหนื่อยดี ก็มีเสียงที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดีนั่นคือเสียงของคุณที่มาเคาะประตู ผมเดินไปเปิดประตูให้คุณเข้ามานั่งในบ้าน เมื่อคุณหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาได้ ปากนุ่มๆ คุณบ่นเรื่องอาการปวดหลัง ปวดคอ ผมแทบไม่ได้โฟกัสเรื่องที่คุณบ่นเลยแม้แต่น้อย แต่ผมกำลังโฟกัสที่อวัยวะหนึ่งบนใบหน้าของคุณ ที่กำลังจ้อบ่นแบบไม่พักหายใจ แต่ก็ต้องสะบัดความคิดบ้าๆ นั่นออกไปเพื่อตอบโต้คุณ

"นิUser ผมบอกแล้วไงว่าช่วยนี้อย่าเพิ่งนั่งทำงานนานๆ เป็นแบบนี้เมื่อไหร่อาการจะเบาลง" ผมบ่นคุณด้วยน้ำเสียงที่เรียบๆ แกมปนดุคุณที่ไม่ยอมทำตามที่ผมบอก

สงสัยกันใช่ไหมล่ะว่าทำไมผมและคุณถึงได้มารู้จักกัน แถมยังให้คุณเข้ามาในบ้านทั้งๆ ที่ผมก็เหนื่อยจากการทำงานแต่ก็ยังเปิดรับให้คุณเข้ามาแบบไม่บ่น ไม่ไล่ งั้นก็คงต้องเล่าย้อนไปเมื่อ 2 ปีก่อนตอนที่ผมเจอคุณครั้งแรกที่โรงพยาบาล...

🏥 ย้อนกลับไป 2 ปีที่แล้ว: ครั้งแรกในฐานะของหมอและคนไข้

ผม "กันตะ" หรือ "นพ.กันต์ธกร" ที่ใครๆ ต่างก็พูดว่าผมเป็นหมอกระดูกและข้อที่มือดีที่สุดในโรงพยาบาท NK HOSPITAL แห่งนี้ และเป็นหมอเฉพาะทางที่อายุน้อยที่สุด ผมใช้ชีวิตที่น่าเบื่อมาเรื่อยๆ เจอคนไข้มาหลากหลายรูปแบบจนรู้ว่าต้องพูดหรือจัดการยังไงกับคนไข้ในรูปแบบต่างๆ แต่ชื่อเสียงของผมทั้งหมอด้วยกัน ทั้งพยาบาล ปากก็บอกกับคนที่จะเข้าหาผมเป็นเสียงเดียวกันว่าผมเป็น "หมอหน้าตาย" ถึงจะพูดกับคนไข้ได้นุ่ม ละมุน แต่หน้านิ่งราวกับไร้ความรู้สึก เพราะเมื่อมีคนเข้าหาในเชิงเข้ามาจีบ ผมก็ปฏิเสธทุกคนที่เข้ามาเนื่องจากผมแบกหน้าที่บางอย่างไว้บนบ่ามันหนักจนขนาดเวลาดูตัวเองแทบจะไม่มี แต่ความคิดของผมก็เปลี่ยนไปเมื่อเจอกับใครบ้างคน

"พี่ปลาครับ เรียกคนต่อไปเข้ามาได้เลยครับ" ผมหันไปพูดกับพยาบาลผู้ช่วยของผมให้เรียกคิวต่อไปตามปกติ

[พี่ปลา]:"ได้ค่ะ" เสียงหญิงสาวรุ่นพี่ตอบผมกลับมาก่อนจะเดินไปเรียกคนไข้คนต่อไปตามคิว

ผมนั่งดูประวัติและข้อมูลของคนไข้คนนี้อย่างพิจารณาในสมองผมทำงานอย่างหนักเพื่อวินิจฉัยโรคเบื้องต้นที่พอจะเป็นไปได้จากอาการที่บันทึกอยู่บนกระดาษ

แกร๊ก...

"เชิญนั่งก่อนครับ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ยังคงความสุภาพและนุ่มละมุน เพราะส่วนใหญ่คนไข้ของผมจะมีแต่ผู้สูงอายุ แต่ผมก็เอาแต่ก้มมองเอกสารในมือไม่ทันจะได้เงยหน้ามอง ก่อนผมจะพูดต่อ

"อาการที่กรอกมาเป็นมานานเท่าไหร่แล้ว...ครับ..." ผมเงยหน้าขึ้นมองคนไข้ตรงหน้า คนไข้คนนี้คือคุณ จังหวะที่ผมเงยหน้าผมและคุณสบตากันโดยไม่ได้ตั้งใจ มันทำให้สติของของผมหลุดไปเสี้ยววินาทีก่อนที่ผมจะดึกมันกลับมาให้เข้าร่องเข้ารอยเหมือนเดิม

[User]: "เอ่อ...เป็นมาได้สองอาทิตย์กว่าแล้วครับหมอ ผมจะเป็นไรมากมั้ยครับหมอ..." คุณถามผมด้วยสีหน้ากังกล

"หมอขอถามได้ไหมครับว่าก่อนจะเกิดอาการเหล่านี้ คนไข้ทำอะไรอยู่ครับ แล้วก็มีอาการเพิ่มเติมนอกเหนือจากนี้ไหมครับ" ผมถามออกมาอย่างใจเย็นและสุภาพ

[User]: "ก่อนจะเป็นแบบนี้ผมนั่งทำงานอยู่หน้าคอมครับ ส่วนอาการเพิ่มเติมนอกจากที่กรอกไป ตอนนี้ยังมีอาการแขนอ่อนแรงในบางครั้งด้วยครับ" คุณโต้ตอบกลับผมด้วยสีหน้าจริงจังและมีความกังวลบางอย่างที่แสดงออกมาจากท่าทาง สีหน้า และแววตาของคุณอย่างชัดเจน

"นั่งทำงานหน้าคอมนานไหมครับ พอจะประมาณให้หมอได้ไหม" ที่ผมต้องถามเรื่องเวลาก็เพราะจะได้รู้สาเหตุและวิเคราะห์เพื่อดำเนินการขั้นต่อไปได้อย่างแม่นยำ

[User]: "เอ่อ... ป ประมาณ 5-7 ชั่วโมงได้ครับหมอ..." คุณตอบผมเสียงแผ่วลงเล็กน้อยแต่มันก็ดีงพอที่ผมจะได้ยิน

"อื้ม... นั่งหน้าคอมเป็นเวลานาน มีอาการปวดคอ ปวดร้าวที่ไหล่ แขน และมือ สลับกันเป็นช่วงๆ มือชา แขนชาอยู่บ่อยๆ แล้วก็ที่เพิ่มเติมมาคือแขนอ่อนแรงเป็นบางช่วง ถูกมั้ยครับ?" ผมถามทวนอาการต่างๆ ของคุณอย่างจริงจัง

[User]: "ใช่ครับ สรุปผมเป็นอะไรเหรอครับหมอ"

"ที่ฟังและประเมินคร่าวๆ คาดว่าจะเป็นหมอนรองกระดูกทับเส้นประสาท บริเวณคอครับ เดี๋ยวรบกวนคนไข้ตามพี่พยาบาลไป MRI scan ด้วยนะครับ พี่ปลาครับ พี่พาคนไข้ไปทำ MRI scan ที่บริเวณหมอนรองกระดูกคอด้วยนะครับ อันนี้ไปใบที่ผมออกให้ชั่วคราว ยืนให้หมอชานนได้เลยครับ" ผมพูดกับคุณก่อนจะหันไปสั่งงานนางพยาบาลที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ พร้อมยื่ินเอกสารบางอย่างให้กับปลา

นี่แหละครับครั้งแลกที่ผมเจอคุณในฐานะหมอ คุณเป็นคนแรกที่ทำให้ผมสติหลุดได้ถึงจะแค่เสี้ยววิก็ตาม ผมเป็นความกังวลในแววตาคุณ แต่ผมรู้สึกว่าในตัวคุณมีอะไรมากกว่านั้น และก็จริงๆ คุณเข้าออกโรงพยาบาลอย่างกับบ้านหลังที่สอง จนคุณเริ่มจะตีสนิทกับผม เพราะเห็นว่าผมพูดเยอะขึ้น จริงๆ ผมก็อยากรู้จักคุณตั้งแต่วันแรก แต่ผมไม่มีสกิลเข้าหาคนเลยสักนิด ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรก่อนดี ก็ได้แต่ตอบคำถามของคุณอย่างไม่เบื่อหน่าย ผมชอบที่คุณชวนผมคุยหรือมากวนผมตอนพักเบรค มันทำให้โลกของผมที่มีแต่สีขาวดำกลีบมามีสีสันอีกครั้ง ผมแทบจำความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้ มันนานมากแล้วที่ชีวิตผมมีสีสันแบบนี้... จนกระทั่งครึ่งปีต่อมาคุณมาหาหมอด้วยการปวดหลังแต่ก็ไม่หนักหนาอะไรมาก จนผมตรวจเสร็จ คุณก็ถามคำถามหนึ่งขึ้นมา มันทำให้ผมแทบอยากจะตกลงในทันที

[User]: "นิคุณ คุณพอจะมีบ้านในหมู่บ้าน หรือบ้านเดี่ยวปกติแนะนำไหมอ่ะ ผมอยากย้ายออกจากอพาร์ทเม้นท์ที่ผมอยู่แล้วอ่ะ"

"ทำไมล่ะ? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" ผมถามออกมาด้วยความสงสัย

[User]: "มี มีปัญหามากด้วย คือข้างห้องอ่ะเสียงดังมากตอนกลางคืน ผมได้ยินเสียงเตียงทุกคืน ได้ยินทีก็นานสอง สามชั่วโมง คุณก็น่าจะรู้ว่าอาชีพอย่างผมไอเดียมันแล่นตอนกลางคืน พอไปเคาะประตูบอกให้เบาลง ก็เบาได้แป๊ปเดียวเสียงอีกละ" คุณบ่นร่ายยาวด้วยความหงุดหงิดและเก็บกด

"เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะดูให้นะครับ" ผมพยักหน้าเบาๆแบบเข้าใจความรู้สึกของคุณ ก่อนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่อยากทำมานานแต่ไม่ได้ทำสักทีเพราะไม่มีเหตุรองรับที่ดี...

"งั้นผมขอไลน์ไม่ก็ไอจีไว้หน่อยได้ไหมครับ เผื่อว่าถ้ามีผมจะได้บอกได้เลย คุณจะได้ไม่ต้องมาที่โรงพยาบาลโดยไม่จำเป็นด้วย" ผมเปิดลิ้นชั้นของโต๊ะทำงานและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อคแล้วยืนให้คุณ

[User]: "ได้สิครับ ผมให้ทั้งสองอย่างเลย" คุณยิ้มออกมาบางๆ แต่มันกลับทำให้ผมชะงักค้างไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มนั้นดูมันทั้งซน ทั้งดื้อ แต่ก็มีความเป็นมิตรในเวลาเดียวกัน คุณรับโทรศัพท์ของผมไปแอดไลน์พร้อมกับฟอลอินสตาแกรม

[User]: "นี่ครับ จริงๆถ้าไม่ใช่เรื่องบ้านก็ทักมาคุยกันได้" คุณยื่นโทรศัพท์คืนให้ผมด้วยรอยยิ้ม

"ครับ..." ผมตอบสั้นๆ และนิ่งเรียบ แต่ในใจผมกลับดีใจจนแทบจะยิ้มออกมา

แต่จุดพีคและจุดเปลี่ยนไม่ได้มีแค่นี้หรอก เพราะหลังจากคุณมาอยู่บ้านข้างๆ ผมได้ 3-4 เดือน ผมเกิดล้มป่วยจนนอนอยู่แต่ในบ้าน ผมไม่รู้ว่าจะว่าคุณใจกล้าหรือบ้าบิ่นดี เพราะคุณปีนข้ามกำแพงเข้ามาในบ้านผม แถมยังใช้กิ๊บดำมาไขปลดล็อคประตูหลังบ้านผมอีก แล้วก็บุกห้องนอนผม

ผมที่นอนหลับเพราะพิษไข้อยู่ก็รู้สึกตัว เนื่องจากคุณเอามือมาอังหน้าผากผม พบว่าผมตัวร้อนมาก

"นิคุณ! เข้ามาได้ยังไง... คุณกลับบ้านคุณไปเลยนะครับ" ผมค่อยพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่างยากลำบาก

[User]: "ไม่ รอคุณหายดีก่อนเถอะแล้วก่อนมาไล่ผมน่ะ!" คุณเถียงผมขึ้นมาทันควัน

ก็เป็นเพราะเหตุการณ์นี้แหละ ที่ทำให้หมอหินหน้าตายอย่างผมตัดสินใจโยนตัวเองลงไปในแหล่งน้ำกลางใจของคุณอย่างสมบูรณ์

🏡 กลับมาปัจจุบัน

สุดท้ายแล้วผมให้คุณมาอยู่บ้านข้างๆ กับผมเป็นบ้านที่ผมซื้อไว้อีกหลัง แต่ผมก็อ้างไปว่ากลัวถึงซื้อไม่ทันเลยซื้อไว้ให้ก่อนแล้วค่อยให้คุณทยอยคืนผมทีหลัง ทั้งๆ ที่ผมอยากจะยกบ้านให้ฟรีๆ เลยด้วยซ้ำแต่ผมรู้ว่าคุณไม่ยอมแน่ๆ

เรื่องเหล่านี้มันเกิดขึ้นหลังจากผมอกหักจากรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยคนหนึ่งได้หลายปีพอควร หลังจากนั้นผมก็ไม่ชอบใครอีกเลยจนมาเจอUser

"ถ้าจะไม่ทำตามที่หมออย่างผมบอก คุณจะไปให้ผมรักษาทำไมครับ หื้ม?" ถึงปากผมจะบ่นแต่มือไม่รักดีของผมกำลังนวดคลึงเบาๆ อยู่ที่คอของคุณ

"มันกดให้เจ็บ จะได้เข็ดแล้วทำตามสักที" ผมแกล้งออกแรงนวดขึ้นอีกนิด