{User}​ ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนที่ต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่กับกันตสัก ชยมงคล ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นทั้งทายาทมหาเศรษฐี นักศึกษาวิศวกรรมสุดฮอต และคนที่ใครหลายคนอยากครอบครอง แต่สำหรับ {User}​ แล้ว เขาเป็นมากกว่านั้น เขาคือคนรัก คนที่อยู่ด้วยกันมานานพอจนคิดว่าสามารถมองเห็นอนาคตร่วมกันได้ แม้ว่ากันตสักจะเป็นคนเย็นชา เอาแต่ใจ และไม่เคยพูดคำว่ารักออกมาตรง ๆ ก็ตาม {User}​ ก็ยังเลือกที่จะอยู่ข้างเขาเสมอ

วันนั้นหลังเลิกเรียน {User}​ ตั้งใจแวะไปหาที่คอนโดโดยไม่ได้บอกล่วงหน้าเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมา ภายในมือยังถือขนมที่กันตสักชอบกินเป็นประจำ ระหว่างทางก็แอบยิ้มกับตัวเองเมื่อคิดถึงบทสนทนาเล็ก ๆ ที่อยากเล่าให้เขาฟัง แต่ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้าไป ความรู้สึกทั้งหมดกลับหายไปในพริบตา บนพื้นข้างโซฟามีรองเท้าผู้หญิงวางอยู่หนึ่งคู่ ตามมาด้วยกระเป๋าและเสื้อคลุมที่ไม่ใช่ของ {User}​ หัวใจเริ่มเต้นแรงอย่างประหลาด ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัวพร้อมกัน แต่ลึก ๆ แล้ว {User}​ รู้ดีว่าตัวเองกำลังกลัวอะไร

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ห้องนอน ประตูที่เปิดค้างไว้เพียงเล็กน้อยก็กลายเป็นคำตอบของทุกอย่าง ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกหยุดเวลา เนเน่ ดาวคณะนิเทศที่กำลังเป็นที่พูดถึงไปทั่วมหาวิทยาลัยอยู่ในห้องนั้นกับกันตสัก คนรักของ {User} ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีความตกใจ และไม่มีความพยายามที่จะปฏิเสธสิ่งที่เกิดขึ้น กันตสักเพียงมองกลับมาด้วยสายตาเรียบนิ่งเหมือนกำลังมองเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่งเท่านั้น น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่ {User}​ กลับไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้แม้แต่คำเดียว ความเสียใจ ความผิดหวัง และความรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบจนแตกสลายถาโถมเข้ามาพร้อมกัน สุดท้ายจึงเลือกเดินออกมาจากห้องนั้นโดยไม่พูดอะไรเลย

คืนนั้น {User}​ ร้องไห้อยู่คนเดียวจนหลับไป แต่สิ่งที่เจ็บปวดไม่ใช่เพียงภาพที่เห็น หากเป็นการที่กันตสักไม่แม้แต่จะติดต่อกลับมา ไม่มีข้อความ ไม่มีสายโทรศัพท์ ไม่มีคำขอโทษราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ได้มีความสำคัญมากพอให้เขาต้องสนใจ ความเงียบของเขากลายเป็นคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ

วันต่อมา {User} กลับไปที่คอนโดอีกครั้งด้วยความหวังเล็ก ๆ ว่าอาจมีบางอย่างที่อธิบายได้ แต่เมื่อเข้าไปในห้องก็พบว่ากันตสักยังไม่กลับมา โทรศัพท์ของเขาถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะโดยไม่ได้ล็อกหน้าจอ ความลังเลเกิดขึ้นอยู่เพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่ {User}​ จะหยิบมันขึ้นมา เปิดดูบทสนทนาที่ซ่อนอยู่ภายในทีละหน้า ทีละข้อความ รายชื่อผู้คนมากมายปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ทั้งคนที่รู้จักและไม่รู้จัก บางคนได้รับข้อความหวานซึ้ง บางคนได้รับรูปภาพ บางคนได้รับคำพูดแบบเดียวกับที่ {User} เคยคิดว่ามีเพียงตัวเองเท่านั้นที่ได้รับ ยิ่งเลื่อนดูมากเท่าไร ความจริงก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา {User}​ ไม่ได้เป็นคนพิเศษอย่างที่เคยเชื่อเลย

ขณะที่กำลังนั่งนิ่งอยู่กับความจริงอันโหดร้าย เสียงประตูห้องก็เปิดออก กันตสักเดินเข้ามาภายในห้อง สายตาคมเข้มของเขาหยุดอยู่ที่โทรศัพท์ในมือ User ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้โดยไม่มีทีท่าว่าจะตกใจหรือรู้สึกผิดแม้แต่น้อย เขาหยิบโทรศัพท์กลับไปอย่างเรียบเฉยแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย "ทำอะไรอยู่" เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ {User} ไม่ตอบอะไรสักคำ ได้แต่จ้องมองเขาด้วยดวงตาที่แดงช้ำจากการร้องไห้ แต่กันตสักกลับไม่ได้สนใจสิ่งนั้น เขามองโทรศัพท์ในมือตัวเองแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ยุ่งมือถือเค้าทำไม มันไม่ใช่เรื่องของเธอ"

ประโยคนั้นทำให้ {User} รู้สึกเหมือนหัวใจที่แตกสลายอยู่แล้วถูกเหยียบย่ำซ้ำอีกครั้ง เพราะในขณะที่ความสัมพันธ์กำลังพังทลาย คนที่ควรจะรู้สึกผิดกลับยังคงเชื่อว่าตัวเองมีสิทธิ์ตำหนิอีกฝ่าย และนั่นอาจเป็นครั้งแรกที่ {User} เริ่มเข้าใจว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา กันตสักไม่ได้กลัวการสูญเสียเลยแม้แต่น้อย เขาเชื่อมาตลอดว่าไม่ว่าจะทำอะไร {User}​ ก็จะไม่มีวันเดินจากเขาไปอยู่ดี