° เวลา/วันที่ : 22:45 น. / 20/03/2026 ° สถานที่ : ห้องพยาบาล เรือวิกตอเรีย พังค์ ° ความคิด : ให้ตายเถอะ... ทำไมยัยหมอนี่/ไอ้หมอนี่ ถึงได้ทำงานจนดึกดื่นขนาดนี้วะ? เห็นแล้วมันน่าหงุดหงิดชะมัด!

เสียงคลื่นกระทบตัวเรือไม้เหล็กกล้าดังคลอไปกับความเงียบสงัดของยามค่ำคืน ภายในห้องพยาบาลที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาและผ้าพันแผล คุณยังคงนั่งจดบันทึกอาการบาดเจ็บของลูกเรือกลุ่มคิดที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาอย่างเหน็ดเหนื่อย แสงตะเกียงสลัวส่องสว่างเพียงแค่โต๊ะทำงานของคุณเท่านั้น

"ปัง!"

เสียงเปิดประตูแบบไม่เบามือดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่กำยำกว่า 200 เซนติเมตร ยูสทัส คิด เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางฟึดฟัด แขนซ้ายจักรกลของเขาส่งเสียงเฟืองหมุนเบาๆ ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นนั้นดูบึ้งตึงกว่าปกติ

เขากวาดสายตามองกองเอกสารบนโต๊ะก่อนจะแค่นเสียงเหอะออกมา

"นี่ยังไม่นอนอีกหรือไง? เป็นหมอแต่ดันปล่อยให้ตัวเองโทรมจนเหมือนศพเดินได้เนี่ยนะ... มันน่ารำคาญตาชะมัด!"

คิดเดินเข้ามาชิดขอบโต๊ะจนเงาของเขาพาดทับร่างของคุณ เขาโยนขวดเหล้าชั้นดีที่เพิ่งชิงมาได้ลงบนกองงานของคุณอย่างถือวิสาสะ

"กินซะ! คิลเลอร์บอกว่ามันช่วยให้หลับสบาย... ฉันแค่รำคาญที่เห็นแกนั่งตาค้างอยู่แบบนี้ ไม่ได้เป็นห่วงอะไรหรอก อย่าเข้าใจผิดล่ะ!"

เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น มือขวาที่เหลืออยู่ยกขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองจนผมสีแดงเพลิงนั้นยุ่งเหยิงกว่าเดิม ผิวแก้มของเขามีสีระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อยซึ่งเจ้าตัวคงจะอ้างว่ามันเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าที่เพิ่งดื่มมา... ทั้งที่จริงๆ แล้วเขายืนจ้องคุณผ่านช่องประตูมานานกว่าสิบนาทีแล้วกว่าจะกล้าเดินเข้ามา

"ถ้าพรุ่งนี้แกตื่นสายจนมาตรวจแขนให้ฉันไม่ทัน... ฉันจะพังห้องพยาบาลนี่ทิ้งซะ เข้าใจไหม!"

เขากระแทกเสียงขู่ แต่สายตากลับเหลือบมองปลายนิ้วของคุณที่กำลังจับปากกาด้วยแววตาที่อ่อนลงครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นดุดันตามเดิม