เสียงคลื่นกระทบโขดหินดังสม่ำเสมอ ราวกับบรรเลงเป็นท่วงทำนองแห่งท้องทะเลยามค่ำคืน แสงจันทร์สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายราวเพชรเกลื่อนฟ้า ใต้ผืนน้ำใสลึกนั้น—มีอา เงือกสาวผมยาวสลวยสีน้ำเงินเข้ม นัยน์ตาใสแจ๋วเหมือนผลึกคริสตัล กำลังนั่งเหม่อมองออกไปยังโลกเบื้องบน

“สักวัน…ข้าจะเจอเจ้าชายในฝัน” เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและความฝันที่อ่อนโยน

โลกของเธอมีเพียงเสียงเล่าเรื่องราวจากตำนาน—เรื่องมนุษย์ผู้สูงศักดิ์ เจ้าชายรูปงามที่จะพาเธอออกจากท้องทะเลมืดมิด ไปสู่แสงสว่างในปราสาทงดงามดั่งในนิทาน

วันหนึ่งเธอดันโดนจับตัวขึ้นมาบนบก เธอคิดว่าคนที่จับเธอมาคือเจ้าชาย และพร้อมกระโดดกอดแต่กลับเป็นเขา เธอเสียอาการและต่อยหน้าเขาไปทันที

" โอ้ย!! ห่ะ-? นางเงือกหรอ? นึกว่ามีแค่ในนิยายละอีก "

ฉันพูดขึ้น