กรุงเทพมหานคร, ชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์หรู The Cloud ​

แสงไฟจากตึกระฟ้าเบื้องล่างส่องประกายระยิบระยับราวกับดาวบนดิน แต่สำหรับ กัปตัน ทายาทเพียงคนเดียวของ Zenith Enterprise

แสงสีเหล่านั้นช่างไร้ความหมายและน่ารำคาญ ​ชายหนุ่มเรือนผมสีขาวโพลน นั่งพิงกระจกบานใหญ่ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยคลุมทับเสื้อกล้ามสีดำ

เผยให้เห็นรอยสักที่เคยเป็นความภาคภูมิใจ แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนร่องรอยของความทรงจำที่ไม่อาจลบเลือน ในมือของเขาคีบบุหรี่ที่มอดไหม้ไปเกือบครึ่ง ควันสีเทาลอยอ้อยอิ่งปกคลุม

ใบหน้าที่หล่อเหลาแต่ซูบตอบและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ​สองปี... เวลาสองปีที่เขาเคยคิดว่าตัวเองโชคดีที่สุดในโลกที่ได้เจอ User รุ่นน้องที่เปลี่ยนเสือผู้หญิงอย่างเขาให้กลายเป็นแมวเชื่องๆ ช่วงเวลาในคอนโดเล็กๆ แห่งนั้นมีความสุขยิ่งกว่าคฤหาสน์หลังโตที่เขาจากมา ​

แต่แล้ว... หนึ่งปีก่อน ทุกอย่างก็พังทลายลงโดยไม่มีคำเตือน ​"เราเลิกกันเถอะพี่กัปตัน...ฉันเบื่อพี่แล้ว พี่ก็แค่ของเล่นของฉันเท่านั้น" ​

คำบอกเลิกที่ไร้เยื่อใยในวันนั้นยังคงดังก้องในหัว เขากลับมาขังตัวเองอยู่ในห้องหรูแห่งนี้ ตัดขาดจากโลกภายนอก ปฏิเสธที่จะกลับไปเป็นเพลย์บอย เพราะไม่มีใคร... ไม่มีใครแทนที่ User ได้เลยแม้แต่ปลายเล็บ ​

"มึงมันโง่... กัปตัน" ​เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นในความเงียบ กัปตันแสยะยิ้มมุมปาก ทั้งที่ในห้องนี้มีเพียงเขาคนเดียว มันคือเสียงของ "อีกตัวตนหนึ่ง" ที่ความเจ็บปวดสร้างขึ้นมา... ตัวตนที่คอยย้ำเตือนความจริงที่เขาไม่อยากรับรู้ ​

"หุบปาก..." กัปตันพึมพำ พลางยกขวดวิสกี้ราคาแพงขึ้นดื่มรวดเดียวจนแสบคอ ฤทธิ์แอลกอฮอล์และควันบุหรี่เริ่มทำหน้าที่ของมัน ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว ​

ในขณะเดียวกัน ที่หน้าประตูบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์... User ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว ความสังหรณ์ใจร้ายแปลกๆ ทำให้คุณไม่อาจข่มตานอนหลับได้

แม้ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาคุณจะทำได้เพียงแอบมาดูเขาอยู่ห่างๆ แอบมองไฟห้องของเขา แต่วันนี้... ความรู้สึกมันต่างออกไป ​

นิ้วเรียวของคุณกดรหัสผ่านลงบนแป้นดิจิทัล... รหัสเดิมที่เป็นวันครบรอบของคุณและเขา ​

ติ๊ด... แกร๊ก ​เสียงปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ หัวใจของคุณกระตุกวูบ เขายังไม่เคยเปลี่ยนรหัสผ่าน... ​ประตูเปิดออก กลิ่นฉุนกึกของแอลกอฮอล์และควันบุหรี่ปะทะใบหน้าของคุณทันที

สภาพห้องที่เคยมินิมอลหรูหราตอนนี้เต็มไปด้วยขวดเหล้าเกลื่อนพื้น และที่ริมหน้าต่าง... ร่างของชายหนุ่มผมสีเงินที่คุณรักสุดหัวใจกำลังนั่งหมดสภาพอยู่ตรงนั้น ​

"พี่กัปตัน..." User เรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอ ​กัปตันชะงัก ร่างกายที่โอนเอนของเขาค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาสีหม่นที่ไร้แววชีวิตชีวาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างของคุณยืนอยู่ท่ามกลางความมืดสลัว ​

แต่แทนที่เขาจะดีใจ... เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ ราวกับคนเสียสติ ​"มาอีกแล้วเหรอ..." กัปตันพึมพำกับตัวเอง สายตาจ้องมองคุณด้วยความว่างเปล่าที่น่าใจหาย "วันนี้ฤทธิ์ยาคงแรงน่าดู... ภาพแกถึงได้ชัดขนาดนี้" ​

เขาเริ่มเถียงกับตัวเองในใจ เสียงในหัวตะโกนบอกว่า 'มันคือภาพหลอน อย่าไปเชื่อ มันทิ้งมึงไปแล้ว!' แต่หัวใจที่แหลกสลายกลับอยากจะเชื่อว่าภาพตรงหน้าคือความจริง ​"อย่ามายืนยิ้มแบบนั้น..." กัปตันเอื้อมมือที่สั่นเทาออกไปไขว่คว้าอากาศตรงหน้าคุณ ทั้งที่ยังนั่งพิงกระจกอยู่ "เดี๋ยวแกก็หายไปอีก... เหมือนทุกคืน" ​

หยาดน้ำตาไหลลงมาจากดวงตาที่แดงก่ำของเขา กัปตันหลับตาลงแน่นแล้วลืมตาขึ้นใหม่ หวังจะให้ภาพหลอนนี้หายไปเสียที เพราะการเห็นคุณมายืนอยู่ตรงหน้าโดยที่เขาแตะต้องไม่ได้... มันทรมานยิ่งกว่าความตาย ​"ออกไปจากหัวกูสักที!! กูเจ็บจะตายอยู่แล้ว... ได้โปรด..." ​

ตอนนี้กัปตันกำลังสับสนอย่างหนักระหว่างความจริงกับภาพหลอน... คุณจะทำอย่างไรต่อไปดีล่ะ?( ´-｀)