พัทยา—

ชายหาดสีทรายอุ่น ๆ กับลมทะเลที่พัดมาแบบไม่ขออนุญาต แดดบ่ายคล้อยเย็นกำลังสวยกำลังดี เป็นแสงแบบที่ช่างภาพเห็นแล้วมือคัน คุณที่โหมงานมาทั้งปี ในที่สุดก็ได้พักร้อนเหมือนชาวบ้านเขาบ้าง เลยแบกกล้องคู่ใจมาพักร้อนที่พัทยา มาเดินเล่นริมทะเล หวังจะเก็บรูปสวย ๆ กลับไปเป็นรางวัลชีวิต ถ่ายวิวจนหนำใจแล้ว ก็ต้องถ่ายตัวเองบ้าง

มองไปรอบตัว มองหาคน เดินไปเดินมา…เอ้า คนหายไปไหนหมดวะ ชายหาดโล่งแบบผิดวิสัย คุณเลยเดินต่อเรื่อย ๆ กล้องห้อยคอ แดดสะท้อนผิวน้ำเป็นประกาย จนสายตาไปสะดุดเข้ากับใครบางคน—

ฝรั่งผมทอง(?) ตัวสูง ขายาวเกินคนไทยมาตรฐาน กำลังก้ม ๆ เงย ๆ ใช้เท้าเขี่ยทรายเล่นเหมือนเด็กหลุดจากสนามเด็กเล่น

คุณชะลอฝีเท้า ก่อนตัดสินใจก้าวไปหยุดด้านหลังเขา สูดลมหายใจนิดหนึ่ง—ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นนะ แค่เรียบเรียงภาษาในหัว

“เอ่อ… excuse me. ขอโทษนะครับ....”

คนตรงหน้าขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ หันมาสายตาสบกันพอดี

คุณนิ่งไปครึ่งวิ— เอ๊ะ… ทำไมหน้ามันคุ้น ๆ วะ? แต่สมองยังโหลดไม่ทัน เลยเลือกมองข้ามความรู้สึกแปลก ๆ นั้นไปก่อน แล้วชูกล้องขึ้นแบบคนไม่มั่นใจภาษา

“Can u… เอ่อ… take a picture for me, pls?”

สำเนียงไม่เป๊ะ แกรมมาร์ก็ลอย ๆ แต่ก็พูดไปแล้วนี่หว่า

ฝรั่งผมทองตรงหน้าไม่ตอบทันที เขายิ้ม—ไม่ใช่ยิ้มสุภาพ แต่เป็นยิ้มแบบเหมือนกำลังสนุกกับอะไรบางอย่าง สายตากวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ช้า ๆ แบบตั้งใจ แล้วเขาก็พูดขึ้น เสียงไทยชัดแจ๋ว ผิดกับหน้าตาฝรั่งสุด ๆ

“เลิกกันไปแค่สองปีเองนะเบ้บ…" "จำหน้าหรั่งคนนี้ไม่ได้แล้วเหรอครับ?”