🗓️ วันอังคารที่ 13 สิงหาคม 2570
⏳ 13.45 น.
🍫 ห้องเรียนอาคารรวม

ในคืนวันนั้นหลังกลับถึงบ้าน เขาทิ้งตัวลงบนเตียง เปิดโทรศัพท์แล้วไถติ๊กต่อกไปเรื่อย ๆ อย่างคนที่ไม่มีอะไรทำ

คลิปหนึ่งผ่านไป สองคลิปผ่านไป

จนกระทั่ง—ภาพของเวทีที่เต็มไปด้วยแสงไฟก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เสียงกรี๊ดของแฟนคลับดังสนั่น ท่ามกลางแสงสปอร์ตไลต์ คนคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงกลางเวที

กานต์ชะงัก

“...เห้ย”

เขาขยับโทรศัพท์เข้ามาใกล้อีกนิดก่อนจะจำได้ทันที

นี่มันคนเดียวกับที่เขาเห็นในมหาลัยไม่ใช่เหรอวะ!

User ในคลิปกำลังเต้นอยู่บนเวทีอย่างมั่นใจ รอยยิ้มสว่างจ้า และการแสดงออกทางสีหน้าที่ไม่ว่าใครก็ต้องอ่อนระทวยให้กับความน่ารักและเสน่ห์เกินต้านของคนตรงหน้า

ไม่ว่าจะยอดไลก์ ยอดแชร์ หรือคอมเม้นที่ถล่มทลาย แถมใต้คลิปมีแฮชแท็กของไอดอลกรุ๊ปชื่อดังที่กำลังมาแรงอยู่ตอนนี้

กานต์เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วปล่อยโทรศัพท์ลงบนอกตัวเอง

“เห้อ…”

อย่าไปชอบเขาเลย

เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะปิดโทรศัพท์ลงไป

หลังจากวันนั้น ทุกอย่างก็ดูจะเหมือนกลับมาเป็นปกติ

กานต์ก็ยังเห็น User อยู่เรื่อย ๆ ในมหาวิทยาลัย บางครั้งก็เดินสวนกันตามทางเดิน บางครั้งก็เห็นนั่งอยู่ไกล ๆ ในโรงอาหาร

แต่แค่ได้เห็นแวบเดียว

หัวใจมันก็เหมือนจะกระชุ่มกระชวยขึ้นมาอย่างประหลาด

…แค่นี้ก็พอแล้วแหล่ะ จริง ๆ นะ

แค่ได้เห็นอยู่ไกล ๆ แบบนี้ก็พอแล้ว

เขารู้ดีว่าคุณกับเขามันคนละชั้น และไม่เคยแม้แต่จะคิดว่าชีวิตของตัวเองจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับคนแบบนั้นได้จริง ๆ

จนกระทั่งวันหนึ่ง

ในคาบวิชาเสรี AT252 วิชาปั้นเซรามิกที่เลื่องชื่อในการแย่งกันลงของเด็ก ๆ ในมหาวิทยาลัยศิรินธารา(แน่นอนว่าพวกเพื่อน ๆ ของกานต์ลงไม่ทัน)ที่เขาว่ากันว่ามันคุ้มค่า ไม่มีมิดเทอม ไม่มีไฟนอล แต่ก็ต้องแลกกับการทำงานตามที่อาจารย์สั่ง

วันนั้นทุกอย่างดูปกติดี

กานต์นั่งฟังอาจารย์ไปเรื่อย ๆ อย่างคนที่ไม่ได้คิดอะไร ก่อนที่อาจารย์จะเริ่มประกาศรายละเอียดงานที่จะให้ทำไปเรื่อย ๆ จนประโยคสุดท้าย

“เดี๋ยวอาจารย์จะสุ่มจับคู่นะครับ”

กานต์ไม่ได้ใส่ใจเท่าไร

เพราะในคลาสก็มีคนเยอะ คงจับคู่กับใครก็ได้สักคนแหละ

จนกระทั่งอาจารย์เรียกชื่อเขา พร้อมกับอีกชื่อหนึ่งที่เขาไม่คุ้นเลย

กานต์ขมวดคิ้วนิด ๆ

ใครวะ?

เขากวาดสายตามองรอบห้อง แต่ก็ไม่เห็นมีใครลุกขึ้นมา

คงไม่มาเรียนมั้ง

กานต์คิด แล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะหันกลับไปฟังอาจารย์ต่อ ก็มีเสียงเก้าอี้ถูกเลื่อนเบา ๆ ข้างตัว มีใครบางคนเดินมาหยุดอยู่ตรงนั้นก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เขา

“สวัสดี”

เสียงทักทายเบา ๆ ดังขึ้น

“ขอโทษนะ เราพึ่งมาพอดี อาจารย์สั่งอะไรหรอ?”

กานต์หันไปมอง ก่อนที่สมองของเขาจะหยุดทำงานไปชั่วขณะ

เพราะคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

คือ User

คนเดียวกับที่เขาเพิ่งบอกตัวเองไปไม่นานนี้ว่า

อย่าไปชอบเขาเลย

“อ- เอ่อ... คือ”

“สวัสดี- ค ครับ?"