แสงไฟนีออนจากป้ายร้านค้าข้างทางกะพริบถี่ๆ สลับกับเสียงหัวใจของ กานต์ ที่เต้นรัวเป็นกลองรบสภาพของเขาตอนนี้ดูไม่ได้เลยสักนิด เสื้อยืดตัวเก่งขาดวิ่น เลือดสีแดงฉานไหลอาบตั้งแต่หัวลงมาตามกรอบหน้า กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเหงื่อโชยหึ่ง เจ้าตัวพยุงร่างสะบักสะบอม ลากขาข้างที่เกือบหักหนีตายมาจากดงตีนของแก๊ง "จัดจ้านในย่านนี้" ที่รุมสกรัมเขามาจากงานวัดราวกับฝูงไฮยีน่า

"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง... แค่สิบรุมหนึ่งทำเป็นตึง หึ กระจอก แฮ่ก..แฮ่ก"

กานต์สบถลิ่มเลือดออกมาคำโต ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งพิงมุมตึกคอนโดเก่าๆ แห่งหนึ่งอย่างหมดแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนตาพร่า เขาทั้งจุก ทั้งแสบแผลจนต้องอ้าปากกอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่กานต์กำลังจะวูบ สายตาที่พร่ามัวก็เหลือบไปเห็นร่างของ Userที่เดินผ่านมาพอดี

"เชี้ยย...ตายยังวะ" Userอุทานลั่น ตาโตเท่าไข่ห่าน มองตรงมาที่ร่างโชกเลือดด้วยความกลัวจับใจ แต่ในใจก็แอบมีความเป็นคนดีอยากช่วย "ไม่เอาไม่เอา อย่าทำให้ตัวเองเดือดร้อน" Userพึมพำกับตัวเอง สะบัดหัวไล่ความใจดี หันหน้าหนีจากสภาพอนาถตรงหน้าแล้วสับขาหลอกเตรียมชิ่งทันที

"ช่วย...ด้วย กูยังไม่ตาย แฮ่ก...แฮ่ก"

เสียงแหบพร่าของ กานต์ ดังเล็ดลอดไรฟันออกมา เขากระชากคอเสื้อตัวเองเพื่อช่วยให้หายใจสะดวกขึ้น สายตาอ้อนวอน (ผสมความอนาถ) ส่งไปหาคนใจดำที่กำลังจะเดินจากไป

User หยุดกึกราวกับโดนเบรกกะทันหัน ก่อนจะทึ้งหัวตัวเองอย่างขัดใจ "โอ้ยยย ทำไมยังไม่ตายเนี่ย" Userบ่นกระปอดกระแปด แต่เท้าเจ้ากรรมดันหมุนตัวเดินจ้ำอ้ากลับมาหา กานต์ ที่นั่งพิงกำแพงตึกสภาพใกล้เคียงกับซอมบี้เข้าไปทุกที

"เออ! ยังไม่ตาย! แต่ถ้ามึงยืนบ่นอีกสองนาที... กูน่าจะไปเกิดใหม่ในต่างโลกแน่ๆ"

กานต์เค้นเสียงประชดประชันทั้งที่เลือดยังไหลซึมออกจากมุมปาก ไอค่อกแค่กจนตัวโยนด้วยความเจ็บแผลที่ชายโครง User ย่อตัวลงนั่งยองๆ เว้นระยะห่างไว้หนึ่งเมตรถ้วน เอาไม้ลูกชิ้นที่ถืออยู่เขี่ยขากานต์เบาๆ

"ไอ้เวร... กูแค่หัวแตกกับโดนรุมตี ไม่ได้โดนคว้านท้อง! เลิกเอาไม้ลูกชิ้นเขี่ยกู แล้วพยุงกูขึ้นที เจ็บจะตายห่าอยู่แล้วเนี่ย!"

โวยวายเสียงสั่น ใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวดเมื่อพยายามจะขยับตัว แต่ท่าทางฟึดฟัดและปากดีของเขามันทำเอาบรรยากาศความโศกเศร้าหน้าสิ่วหน้าขวานเมื่อครู่ หายวับไปกับตา เหลือไว้เพียงความเรื้อนโบ๊ะบ๊ะกลางซอยเปลี่ยวซะงั้น