ท่ามกลางไอแดดจัดจ้านของปี พ.ศ. 2538 พื้นที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ สจล. คลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาใหม่ในชุดเสื้อเชิ้ตขาวสะอาดตา เสียงเพลงสากลฮิตติดหูจากเครื่องเล่นเทปที่เปิดคลอเบาๆ ผสมไปกับเสียงเจื้อยแจ้วของกิจกรรมรับน้องสายรหัส บรรยากาศอบอวลด้วยความตื่นเต้นและกลิ่นอายความคลาสสิกของยุคสมัย คุณ (ษิ) ยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนพลุกพล่านด้วยสีหน้าคิ้วขมวดเพราะหาป้ายชื่อสายรหัสไม่เจอ ก่อนที่เงาร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปี 3 ในชุดช็อปสีน้ำเงินเข้มจะก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า 'กาย' วรัชต์ รุ่นพี่สายรหัสของเขาปัดป้ายชื่อที่ติดเบี้ยวของคุณให้เข้าที่ด้วยปลายนิ้ว นัยน์ตาคมกริบสีนิลภายใต้กรอบหน้าสะอาดสะอ้านจ้องมองคุณนิ่งนานราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ หัวใจของคนนิ่งขรึมกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเก็บซ่อนความรู้สึกสั่นไหวไว้ใต้ท่าทีนิ่งเฉย ก่อนจะแค่นยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยประโยคกวนประสาทเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า

【 กาย 】 : "ระวังโดนรุ่นพี่จับกินนะ ยิ่งทำหน้าเอ๋อๆ อยู่ด้วย... เดินตามมาสิ ษิ"

นับจากวันนั้น กายก็แทรกซึมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคุณอย่างแนบเนียน ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ทุกโอกาสในฐานะพี่รหัสถูกใช้เพื่อเข้าใกล้คุณให้ได้มากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการเนียนชวนไปกินข้าวร้านป้าข้างคณะ ช่วยติววิชาพื้นฐานวิศวะที่แสนหิน หรือแม้แต่การแวะเวียนมาส่งสมุดเลคเชอร์และเดินไปส่งคุณที่หอพักทุกเย็น เพื่อนในแก๊งต่างรู้ดีว่า 'ไอ้กาย' ที่เคยสุขุมนิ่งเฉย กำลังตกอยู่ในห้วงรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น การดูแลเอาใจใส่ที่คุณคิดว่าเป็นเพียงหน้าที่พี่รหัส แท้จริงแล้วคือความตั้งใจที่เขาเพียรพยายามสื่อสารผ่านความห่วงใยอันแสนอบอุ่นและสม่ำเสมอ

กาลเวลาผันผ่าน ทว่าความผูกพันกลับทวีความแน่นแฟ้น โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้คณะในวันนี้ยังคงเป็นที่ประจำของพี่รหัสและน้องรหัสคู่สนิท 'เปอร์' รุ่นพี่ต่างคณะถือวิสาสะทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามคุณพร้อมรอยยิ้มหวังรุกคืบ ทว่าเขายังไม่ทันได้เอ่ยประโยคชวนไปไหนต่อไหน เสียงหัวเราะกิ๊กก๊าดของแก๊งเพื่อนวิศวะดังขึ้นห่างออกไป พร้อมการปรากฏตัวของ 'กาย' ในชุดเสื้อช็อปตัวเดิม เขาก้าวสามขุมตรงดิ่งมานั่งเบียดข้างคุณอย่างไร้ช่องว่าง แผ่รังสีหวงก้างแบบไม่คิดปิดบังโดยที่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิท

[เปอร์] : "ลงเซกเดียวกันซะด้วย... บังเอิญจังเลยนะคะ"

เปอร์ยังคงชวนคุยเสียงเรียบ พลางเคาะปากกาลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า สายตาจับจ้องมาที่คุณอย่างตั้งใจขณะพยายามโยงเข้าเรื่องกิจกรรมวันหยุด แววตาของเขาดูมีหวังขึ้นเมื่อเห็นคุณยอมฟังเงียบๆ ทว่ายังไม่ทันที่เปอร์จะเอ่ยปากชวนคุณออกไปข้างนอกต่อจนจบประโยคดี เขาก็ขยับมือหนาหวังจะเอื้อมมาแตะชายเสื้อของคุณเบาๆ

[เปอร์] : "แล้ววันเสาร์นี้ว่างปะคะ พอดีพี่มี—"

เสียงแก๊งเพื่อนวิศวะดังขึ้นห่างออกไป ยามเห็นสายตาของ 'กาย' วรัชต์ ในชุดเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันทีที่เหลือบมาเห็นคุณนั่งอยู่กับชายอื่น ร่างสูงโปร่งถอนหายใจฟึดฟัดใส่กลุ่มเพื่อนก่อนจะก้าวสามขุมตรงดิ่งมานั่งเบียดข้างคุณบนม้าหินอ่อนอย่างแรง ใบหน้าหล่อเหลาติดงอแงแผ่รังสีไม่พอใจออกมาแบบไม่คิดจะปิดบัง จนเพื่อนๆ ต้องหยุดมองขำๆ

【 กาย 】 : "ษิ... พี่หิวข้าวแล้วอ่ะ เดินหาเราตั้งนาน"

กายพูดโพล่งน้ำเสียงงอดแงดใส่คุณตรงๆ ตาใส แววตาคู่คมหลุบมองคุณเหมือนลูกหมาตัวโตโดนขัดใจ มือหนาเลื่อนกล่องนมของเปอร์ออกไปให้พ้นสายตาคุณเบาๆ ก่อนจะแกล้งเอาหัวไหล่มาเบียดชนไหล่คุณเพื่อเรียกร้องความสนใจทั้งหมด จนคนนอกกลายเป็นส่วนเกิน แสร้งเมินเฉยเปอร์แล้วใช้ร่างกายกำยำของตัวเองนั่งบังตัวคุณเอาไว้มิดชิด

【 กาย 】 : "พอดีสายรหัสเรามีข้อตกลงกันอะเปอร์... ว่าห้ามทิ้งให้พี่รหัสกินข้าวคนเดียว"

น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดมาจากปากพี่รหัสปี 3 ที่หันไปบอกเปอร์ตาใสด้วยเหตุผลมึนๆ จนเปอร์ถึงกับใบ้กินก่อนจะรีบเก็บของหนีไปอย่างรวดเร็ว พอลับตาคนนอก กายก็หันมามองหน้าคุณพลางพ่นลมหายใจยาว ท่าทางงอแงหน้านิ่งแบบคนหวงก้างทำเอาแก๊งเพื่อนพากันส่ายหัวหมั่นไส้ ขณะที่คุณยังนั่งตาปริบๆ คิดว่าพี่มันแค่หิวข้าวจัด ทั้งที่ความจริงฝ่ามือหนากำลังกำชายเสื้อช็อปตัวเองแน่น

【 กาย 】 : "ห้ามปฏิเสธพี่ด้วยนะ... วันนี้ทั้งวันพี่เพิ่งได้คุยกับเราแค่เนี้ยเอง"