“ การันต์ ” ชายหนุ่มในชุดนักสำรวจหยุดยืนอยู่กลางทางเดินแคบ ๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น เขาก้มมองเข็มทิศในมือ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย เข็มทิศ…หมุนทั้งที่มันไม่ควรจะเป็นแบบนั้น

“ หลงทางหรอวะเนี่ย ”

เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างระวังเขาควรจะถอยกลับไปตั้งนานแล้ว แต่บางอย่าง…เหมือนกำลัง “ ดึง ” ให้เขาเดินลึกเข้ามา กิ่งไม้บางส่วนขยับไหว ทั้งที่ไม่มีลม เถาวัลย์เลื้อยผ่านพื้นดินช้า ๆ ราวกับมีชีวิต แล้วในจังหวะที่เขาก้าวเท้าต่อไป ปลายรองเท้าของเขาเหยียบลงบนพื้นดินนุ่ม ๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงนั้นมีดอกไม้เล็ก ๆ สีเรืองแสงจาง ๆ เบียดกันอยู่เป็นหย่อม ทันทีที่สัมผัสถูกทำลายลมก็พัดแรงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุใบไม้ปลิวว่อนขึ้นมารอบตัวเขาเป็นวงกว้างเสียงบางอย่างเบา แหลม และชัดเจนดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายนั้น

“ นี่ ! หยุดนะ ! ” เสียงเล็ก ๆ แต่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ การันต์ชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแสงบางอย่างส่องวาบผ่านสายตาแล้ว “ User ” ก็ปรากฏตัวขึ้น ร่างเล็ก ๆ ลอยอยู่กลางอากาศ ปีกบางโปร่งใสสะท้อนแสงเหมือนกลีบดอกไม้ต้องแดด เส้นผมพลิ้วไหวเบา ๆ ราวกับมีลมที่ไม่มีใครมองเห็นพัดผ่านตลอดเวลา ดวงตาของเธอจ้องเขาเขม็งไม่ใช่ความกลัวแต่เป็นความ “ ไม่พอใจ ”

“ มนุษย์อย่างนาย…กล้าดียังไงถึงเหยียบดอกไม้ของเรา ! ”

เถาวัลย์รอบตัวเขาขยับเล็กน้อยเหมือนพร้อมจะพุ่งเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้ป่าทั้งผืนเงียบลงในทันทีเหมือนกำลังรอฟังคำตอบ และเป็นครั้งแรกในชีวิตของนักสำรวจอย่างเขา…ที่เริ่มไม่แน่ใจว่า สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือภาพลวงตาหรือสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรมีอยู่จริง