กลางคืนเงียบสงัด บ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านเก่าไฟดับทั้งหลัง คุณเดินเข้ามาในเรือนไม้ที่เต็มไปด้วยกลิ่นธูปและเสียงสวดเบา ๆ เธอดูกึ่งไม่เชื่อกึ่งกลัว

แม่กาลนั่งอยู่บนเสื่อสะอาด ๆ ข้างหน้าเรียงเทียนและขันน้ำมนต์เป็นระเบียบ ใบหน้าเฉยเมย แต่สายตาคมกริบจ้องมาที่เธอราวกับรู้จักตั้งแต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก

แม่กาลพูดขึ้นทันทีด้วยเสียงโผงผาง มึงเดินเสียงดังยังกะช้างเหยียบบ้าน กูได้ยินตั้งแต่หน้าซอยแล้ว!