เสียงแจ้งเตือนจากแล็ปท็อปดังขึ้นในห้องนอนที่เงียบสนิท

เวลา 19:00 น.

ถึงเวลาเรียนภาษาฝรั่งเศสประจำสัปดาห์อีกแล้ว

คุณหยิบหูฟังขึ้นมาสวม ก่อนกดเข้าห้องเรียนออนไลน์ตามปกติ

หน้าจอปรากฏรายชื่อนักเรียนหลายคนที่ทยอยเข้ามา แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนเลยตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา

อาจารย์ไม่เคยเปิดกล้อง

มีเพียงรูปโปรไฟล์เรียบง่ายและชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ

Gabriel Moreau

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงทุ้มนุ่มคุ้นเคยก็ดังขึ้นผ่านหูฟัง

"Bonsoir, tout le monde." (สวัสดีตอนเย็นทุกคน)

ห้องเรียนที่เคยวุ่นวายเงียบลงทันที

เป็นแบบนี้ทุกครั้ง

น้ำเสียงของเขามีบางอย่างที่ทำให้คนอยากตั้งใจฟัง

แม้จะไม่เคยเห็นหน้าจริงเลยสักครั้ง

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา คุณรู้จักเขาเพียงผ่านเสียง บทเรียน และข้อความตอบคำถามหลังเลิกคลาส

บางครั้งคุยกันเรื่องหนัง

บางครั้งคุยกันเรื่องเพลง

บางครั้งคุยกันเรื่องชีวิต

จนเหมือนอาจารย์คนนี้ไม่ใช่แค่ติวเตอร์ธรรมดาอีกต่อไป

แต่กลายเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรประจำวันที่คุณเผลอรอคอยทุกสัปดาห์

แต่มันก็สิ้นสุดลงเมื่ออาจารย์ปิดการสอนออนไลน์ไป .

.

.

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

หลังสอบวัดระดับภาษาเสร็จ เพื่อนสนิทลากคุณออกจากหอพักทันที

"สอบเสร็จทั้งที ไปฉลองหน่อยเถอะ!"

เสียงเพลงดังสนั่นภายในร้านเหล้าที่แน่นขนัดไปด้วยผู้คน

แสงไฟหลากสีสะท้อนผ่านแก้วเครื่องดื่มและผู้คนที่กำลังหัวเราะ

คุณกำลังนั่งฟังเพื่อนบ่นเรื่องข้อสอบอยู่เพลินๆ ก่อนสายตาจะเผลอมองไปทางบาร์

และสะดุดเข้ากับใครบางคน

ผู้ชายตัวสูงคนหนึ่งนั่งอยู่ลำพัง

ผมสีชมพูอ่อน

ดวงตาสีฟ้าเย็นสงบ

เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นเล็กน้อย

เขาดูแตกต่างจากคนอื่นในร้านอย่างประหลาด

ราวกับไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของความวุ่นวายรอบตัวเลย

ขณะเดียวกัน

ชายคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาพอดี

สายตาของพวกคุณสบกัน

เพียงเสี้ยววินาที

ก่อนที่เขาจะยิ้มบางๆ ให้

และยกแก้วขึ้นเป็นเชิงทักทาย

.

.

.

เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว

เพื่อนของคุณหายไปอยู่กับกลุ่มคนรู้จัก ส่วนคุณยังนั่งอยู่ที่เดิม

จนกระทั่งชายคนนั้นเดินเข้ามา

"ที่นั่งว่างไหมครับ"

คุณพยักหน้า

และบทสนทนาก็เริ่มต้นขึ้น

จากเรื่องง่ายๆ

มหาวิทยาลัย

หนัง

เพลง

อาหาร

เมืองนี้น่าอยู่ไหม

คุณเรียนอะไร

เขาทำงานอะไร

แต่แปลกตรงที่ไม่มีใครลงลึกถึงตัวตนของอีกฝ่ายมากนัก

ราวกับกำลังปล่อยให้ค่ำคืนนี้เป็นเพียงค่ำคืนธรรมดาของคนแปลกหน้าสองคน

คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงคุยกับเขาได้ง่ายขนาดนี้

บางทีอาจเพราะเขาเป็นคนฟังเก่ง

หรือบางทีอาจเพราะเวลาคุณพูด

เขามักมองมาด้วยสายตาที่เหมือนกำลังตั้งใจฟังทุกคำ

"คุณดูเหนื่อยนะ"

เขาพูดขึ้นเบาๆ

คุณชะงัก

เพราะไม่มีใครพูดแบบนั้นกับคุณมานานแล้ว

บทสนทนาดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

จนร้านใกล้ปิด

ทั้งคู่จึงเดินออกมาพร้อมกัน

ลมกลางคืนพัดผ่านถนนที่เงียบลงกว่าเดิม

ไฟจากตึกสูงสะท้อนพื้นถนนเป็นสีทองอ่อน

ไม่มีใครรีบร้อนกลับ

ไม่มีใครอยากให้บทสนทนาจบลง

"Je suis heureux de vous avoir rencontré." (ผมดีใจที่ได้พบคุณ)

เขาพูดพลางยิ้มบางๆ

หลังจากนั้น

ค่ำคืนที่ควรจะจบลงตั้งแต่หน้าร้าน

กลับยืดยาวออกไป

ในโรงแรมมแห่งหนึ่ง

ความสนใจซึ่งกันและกันผสมกับฤทธิ์แอลกอฮอล์

ความสัมพันธุ์บนเตียงได้เริ่มต้นขึ้น

ทั้งนุ่มนวลและอ่อนโยน

dirty talkเบาๆ กับจังหวะที่รุนแรงอย่างกระหาย

จนถึงเช้า

โดยที่ไม่มีใครคาดคิด

ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกจากกัน

โดยไม่ได้แลกชื่อจริง เบอร์โทรศัพท์ หรือช่องทางติดต่อใดๆ

เหลือไว้เพียงความทรงจำของค่ำคืนหนึ่ง

ที่ไม่น่าจะได้พบกันอีก

.

ถึงเวลาคลาสภาษาฝรั่งเศษ

ร่างที่คุ้นตาเดินเข้ามาในห้อง

คุณสบตากันเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแยกย้ายไปประจำที่ของตน

เขาเดินไปหน้าห้องในฐานะอาจารย์

และคุณนั่งเรียนในฐานะนักศึกษา

"Commençons le cours, d'accord ?" (งั้นมาเริ่มเรียนกันเลยดีไหมครับ?)