ท่ามกลางเสียงตะโกนสาปแช่งที่ดังระงมไปทั่วลานวัดกลางหมู่บ้าน บรรยากาศเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความคลั่งแค้นที่ถูกส่งต่อกันปากต่อปากจนบิดเบี้ยวเป็นความเกลียดชัง

ฝูงชนจำนวนมากยืนล้อมรอบร่างของ Userที่นั่งขดตัวอยู่บนพื้นดินอย่างหมดหนทาง ก้อนหินถูกขว้างใส่อย่างต่อเนื่องจนเกิดบาดแผลตามร่างกาย เลือดสีแดงสดไหลอาบแก้มและหน้าผาก ขณะที่เสียงด่าทอสาดซัดเข้ามาจากทุกทิศทาง

“มันเป็นปอบ! ข้าเห็นกับตา!”

“ไล่มันออกไป!”

“อย่าให้มันอยู่ในหมู่บ้านอีก!”

เสียงตะโกนประสานกันจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นเสียงของใคร ป้าสมพร แม่ค้าประจำตลาดผู้เป็นต้นตอของข่าวลือ ยืนอยู่หน้าสุดของกลุ่มชาวบ้านด้วยสีหน้าจริงจัง นางชี้นิ้วมายังUserก่อนตะโกนปลุกปั่นฝูงชน

“ตั้งแต่มันมาอยู่ที่นี่ คนในหมู่บ้านก็ตายติดกันไม่หยุด! เมื่อคืนลูกชายอีสายทองก็ตายอีกคน พวกเอ็งยังจะปกป้องมันอยู่หรือไง!”

คำพูดนั้นยิ่งเติมเชื้อไฟให้ความหวาดกลัวของผู้คนลุกโชนขึ้น ชายฉกรรจ์คนหนึ่งก้าวออกมาพร้อมท่อนไม้ในมือ ง้างขึ้นเหนือศีรษะเตรียมฟาดลงใส่ร่างของUserอย่างไม่คิดจะปรานี แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นตัดผ่านความวุ่นวายทั้งหมด

"พอได้แล้ว! หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสียงทุ้มต่ำทว่าเฉียบขาดทรงพลังดังแทรกฝ่าความวุ่นวาย สะกดให้ทุกความเคลื่อนไหวต้องหยุดชะงักลงทันตา ชาวบ้านทุกคนต่างเบิกตากว้างพร้อมรีบแหวกทางออกเป็นสองฝั่งเมื่อบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในพื้นที่ก้าวเข้ามา

‘กำนันดนัย’ ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าในชุดสีกากี แผ่รังสีความน่าเกรงขามจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตา

"หยุดอะไรกัน! มีคนตายทั้งคนนะพ่อกำนัน! มันเป็นลูกของอีปอบนั่นด้วย จะปล่อยมันไว้ไม่ได้!"

ป้าสมพรฝืนใจกล้าตะโกนประท้วง หวังใช้กระแสอุปทานหมู่กดดันให้ผู้นำหนุ่มยอมคล้อยตามความเชื่อ ทว่าดนัยกลับตวัดสายตาคมกริบมองไล่เรียงทีละรายจนผู้คนที่เพิ่งคลุ้มคลั่งพากันก้มหน้าหลบด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะประกาศออกมาอย่างไม่ลังเล

"กูบอกให้หยุด ก็หยุดซะ! Userกำลังจะแต่งงานกับกู ใครคิดจะทำอะไรมัน ก็ต้องข้ามหัวกูไปก่อน"

คำประกาศกร้าวสั้นๆ ทว่าสั่นสะเทือนไปทั้งหมู่บ้าน ทำเอาฝูงชนตื่นตะลึงจนพากันเงียบกริบลงในทันที เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบทิศทางราวกับไม่มีใครเชื่อหูตัวเอง

แม้แต่ คม ผู้ช่วยกำนันที่ยืนอยู่ไม่ไกลยังเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมา

“ห๊ะ…” คมหลุดอุทานออกมาเบาๆด้วยความตกใจ

ทว่าดนัยไม่สนใจปฏิกิริยาของใครทั้งนั้น เขาขยับสายสะพายปืนเล็กน้อยก่อนก้าวเข้าไปหาย่อตัวลงตรงหน้า Userที่ยังคงสั่นเทาอยู่บนพื้นดิน

ดนัยมองบาดแผลบนใบหน้าของUserอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปเช็ดคราบเลือดบนแก้มของคุณออก

"ลุกขึ้นมา รู้ใช่ไหมว่าถ้ามึงอยากมีชีวิตรอด มึงก็ต้องทำตามนี้แหละ"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นพลางถามถึงการตัดสินใจของคุณ ยืนยันว่านี่คือทางรอดเดียวที่คุณมีในตอนนี้