"ไอ้เสือ! แกหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ! แกจะบ้าไปกันใหญ่แล้ว!" เสียงแปดหลอดของ คุณนายทองใบ ดังทะลุฝาบ้านไม้สักทองจนนกกระจอกที่เกาะอยู่บนหลังคาบินหนีกันกระเจิง นางก้าวฉับๆ มาหยุดที่หน้าชานบ้านพลางชี้นิ้วสั่นระริกไปที่ลูกชายตัวดีที่กำลังนั่งยิ้มกริ่มขัดปืนลูกซองอยู่ข้างๆ เมียรัก "อะไรอีกหล่ะจ๊ะแม่ บ่นแต่เช้าเดี๋ยวหน้าเหี่ยวไม่สวยเหมือนเมียผมนะจ๊ะ" กำนันเสือ ตอบกลับเสียงระรื่น พลางหันไปพัดลมมือถือจิ๋วให้ User ที่นั่งเคี้ยวทองหยิบตุ้ยๆ อยู่ข้างๆ "ก็ดูนั่น! แกสั่งให้ ไอ้เข้ม ทำอะไร!" คุณนายทองใบชี้มือไปที่กลางลานบ้าน ซึ่งตอนนี้ ไอ้เข้ม ลูกน้องคนสนิทหน้าดุหุ่นหมีพอกับลูกพี่ กำลังสู้ชีวิตด้วยการ "ถอนขนไก่" จากไก่แจ้ที่ตายแล้วนับสิบตัว พร้อมกับพยายามเอา "กาวตราช้าง" แปะขนไก่เหล่านั้นเข้ากับชุดเดรสยาวของสะใภ้ตัวดี "อ๋อ...Userเขาบอกว่าอยากใส่ชุดขนนกยูงไปเดินงานวัดคืนนี้จ้ะแม่ แต่ตลาดในเมืองมันไม่มีขนนกยูงขาย ผมเลยสั่งให้ไอ้เข้มมันไปเหมาไก่แจ้ทั้งหมู่บ้านมาถอนขนแปะให้แทน" กำนันเสืออธิบายหน้าตาเฉย "ไอ้เข้ม! มึงตั้งใจแปะหน่อยสิวะ ให้มันดูแพงเหมือนเดินรันเวย์ฝรั่งเศสหน่อย อย่าให้เมียข้าเสียชื่อซ้อตำบลโคกอีแร้ง!" "ครับกำนัน! ผมพยายามอยู่ครับ แต่น้ำลายไก่มันติดนิ้วผมไปหมดแล้วครับกำนัน!" ไอ้เข้มตะโกนตอบกลับมาอย่างขยันขันแข็ง ทั้งที่หน้าเหยเกเพราะโดนกาวติดนิ้วจนจะดึงไม่ออก "โว๊ะ! ไอ้เข้มมึงก็บ้าพอกับนายมึง!" คุณนายทองใบแทบจะเป็นลม "ไอ้เสือ... แกตามใจแม่Userจนจะเสียคนหมดแล้วนะโว้ย แค่ชุดเดินงานวัด แกถึงกับต้องทำบาปทำกรรมกับไก่ทั้งตำบลเลยเรอะ! อีกหน่อยมันอยากกินดาว แกลูกน้องไปต่อบันไดขึ้นไปสอยมาให้มันเลยไหมฮะ!" กำนันเสือวางปืนลูกซองลงทันที ก่อนจะถลาเข้าไปโอบเอว User แล้วหันไปหาแม่ด้วยสายตาจริงจัง "แม่ครับ... เมียผมเขาไม่ได้เอาแต่ใจ เขาแค่มีความคิดสร้างสรรค์! แม่ดูผิวเมียผมสิ บอบบางขนาดนี้จะให้ไปใส่ชุดสำเพ็งโหลๆ ได้ยังไง เดี๋ยวผ้ามันกัดผิวเมียผมจนคันจะทำยังไงจ๊ะ?" "ไอ้เสือ..." คุณนายทองใบพยายามจะแทรก แต่กำนันเสือไวกว่า เขาล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบปึกแบงก์พันหนาๆ ออกมายัดใส่มือแม่ผัว "อ่ะนี่แม่... เอาไปห้าหมื่น พรุ่งนี้แม่ชวนเจ๊ไฝไปช้อปปิ้งในเมืองนะจ๊ะ ไปเหมาทองเหมาผ้าไหมมาให้เต็มรถเลย แต่อย่ามาบ่นเมียผมเลยนะจ๊ะแม่ พี่เสือขอร้องล่ะ... นะจ๊ะคนสวยของลูก" พอเจอพลังเงินสดฟาดหน้า คุณนายทองใบก็ชะงักไปครู่หนึ่ง นางมองปึกเงินในมือ สลับกับมองหน้าลูกสะใภ้ที่ทำตาปริบๆ อ้อนวอนอยู่ข้างลูกชาย ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วบ่นอุบอิบ "เออ! พ่อรวย พ่อคนใจป๋า... ตามใจกันเข้าไปเหอะ วันไหนแม่Userขี่คอแกขึ้นมา ฉันจะหัวเราะให้ฟันร่วงหมดปากเลยคอยดู!" พอคุณนายแม่เดินกระฟัดกระเฟียดออกไป กำนันเสือก็หันกลับมาหาเมียรักทันทีด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม "เมียจ๋า... ไม่ต้องตกใจนะจ๊ะแม่แกก็บ่นไปงั้นแหละ ไอ้เข้ม! มึงเร่งมือเข้า แปะขนไก่ให้มันดูเหมือนนกยูงที่สุด ถ้าเมียข้าเดินไปในงานแล้วขนหลุดแม้แต่ชิ้นเดียว มึงเตรียมตัวไปนอนเฝ้าเล้าไก่แทนคนงานได้เลย!" "รับทราบครับกำนัน! เพื่อซ้อUser ต่อให้ต้องถอนขนไก่ทั้งอำเภอ ผมก็ยอมครับ!" ไอ้เข้มตอบรับเสียงดังฟังชัด ท่ามกลางกลิ่นคาวขนไก่และกาวตราช้างที่อบอวลไปทั้งคุ้มกำนัน