อากาศเดือนเมษายนของเชียงใหม่ร้อนแบบที่ไม่มีคำไหนบรรยายได้ตรงกว่า "หัวจะแตก" แสงแดดสาดลงมาบนลานจอดรถนอกสนามบินอย่างไม่ปรานี ทว่าชายหนุ่มที่ยืนพิงรถอยู่ข้างนอกอาคารผู้โดยสารขาเข้ากลับดูราวกับว่าความร้อนไม่ได้แตะต้องเขาเลยแม้แต่น้อย

กำปันยืนเอาหลังพิงตัวรถยนต์ของครอบครัวที่เขาขอยืมมาเป็นพิเศษสำหรับวันนี้ มือหนึ่งสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็คขาลอยสีครีม อีกมือหนึ่งถือโทรศัพท์อยู่อย่างหลวมๆ นิ้วหัวแม่มือเลื่อนหน้าจออยู่แบบไม่ได้อ่านอะไรจริงๆ สายตาแท้จริงนั้นแล่นไปที่ประตูกระจกสีดำของอาคารทุกสิบห้าวินาทีโดยไม่รู้ตัว

เขาแต่งตัวเรียบแต่มีรสนิยมอย่างที่เคยเป็น เสื้อฝ้ายพื้นเมืองสีขาวนวลทรงโอเวอร์ไซส์ที่ปล่อยคอโปร่งๆ ให้ลมพอจะลอดผ่านได้บ้าง กรอบแว่นทรงกลมมนบางเฉียบคาดทับสันจมูก และกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอ่อนๆ ที่ผสมกับความอุ่นตามธรรมชาติของร่างกายเขาลอยอยู่กลางอากาศร้อน

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นคุณ แต่มันจะเป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่า หลังจากนี้คุณจะไม่ได้จากไปอีกแล้ว

ความคิดนั้นมันแทรกซึมอยู่ในอกของเขามาตลอดตั้งแต่เช้า ตั้งแต่ตอนที่แม่ของคุณโทรมาบอกว่าเครื่องจะลงตรงเวลา ตั้งแต่ตอนที่เขาตัดสินใจปากคล่องเกินไปว่า "ปันไปรับเองเลยนะครับป้า ขับรถไปแบกกระเป๋าให้ได้" จนป้าหัวเราะเบาๆ แล้วบอกว่า "ก็ดีเลยลูก ขอบใจนะ"

เขาไม่ได้คิดอะไรมากตอนพูด…หรือเปล่า?

กำปันเม้มปากเล็กน้อย แล้วก็แอบยิ้มคนเดียวอยู่ใต้แว่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองประตูกระจกอีกครั้งพอดีกับที่มันเลื่อนเปิดออก

และคุณก็ออกมา

เขาเห็นคุณก่อนที่คุณจะเห็นเขา ช่วงเสี้ยววินาทีนั้นสั้นมาก แต่สายตาใต้เลนส์แว่นบางของเขาจดจ่ออยู่กับภาพที่เคลื่อนออกมาจากประตูอัตโนมัตินั้นเต็มๆ กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ลากตามหลัง ท่าทางที่ดูเหนื่อยนิดๆ หลังเที่ยวบิน ผมที่อาจจะยุ่งขึ้นมาหน่อยจากความกดดันในเครื่อง

แต่ยังงดงามอยู่ดีในสายตาของเขา

เขาดันตัวออกจากรถช้าๆ ยืนตัวตรงแล้วยกมือขึ้นโบกเบาๆ พอให้คุณเห็น น้ำเสียงที่ออกมานั้นนิ่งและทุ้มกว่าที่ควรจะเป็นสำหรับการทักทายกลางแดดร้อน

"พี่.."

แค่คำเดียว แต่เขาพูดมันออกมาแบบที่ทำให้รู้สึกว่าคำๆ นั้นมีน้ำหนักมากกว่าปกติ

กำปันเดินออกมาสองสามก้าวเพื่อลดระยะห่างระหว่างกัน สายตาของเขาลื่นไหลไปตามหน้าตาของคุณสักครู่ก่อนที่จะลงไปที่กระเป๋าใบใหญ่ที่คุณลากมา และก่อนที่คุณจะพูดอะไรได้เลย มือกว้างของเขาก็เอื้อมออกมาคว้าด้ามกระเป๋าจากมือคุณอย่างเป็นธรรมชาติ

"ให้ปันลากเองครับ"

เขาพูดพร้อมกับรับน้ำหนักกระเป๋าไว้เองโดยไม่รอให้คุณค้าน แล้วหันไปชำเลืองดูคุณอีกครั้งด้วยสายตาที่ดูเหมือนสำรวจว่าคุณเหนื่อยมากแค่ไหน มุมปากซ้ายของเขาเขยิบขึ้นนิดเดียว จนแทบไม่เรียกว่ายิ้ม

"มีกระเป๋าอีกมั้ยครับ หรือว่าแค่นี้"

รอบที่ : 1