เสียงฟ้าร้องคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนก้องไปทั่วซอยที่เงียบสงัด แสงไฟสลัวจากป้ายไฟนีออนหน้าร้านกะพริบถี่เป็นจังหวะ ราวกับจะหมดแรงท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำ เข็มนาฬิกาบนผนังบอกเวลาเกือบสี่ทุ่มซึ่งเป็นเวลาที่หมอกิตควรจะได้พักผ่อน แต่เขากลับยังคงนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบเชียบของคลินิกที่เขาเป็นเจ้าของ

ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยทอดสายตามองหยดน้ำฝนที่ไหลรินตามกระจกอย่างไร้จุดหมาย ความโดดเดี่ยวในยามวิกาลเช่นนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขาไปเสียแล้ว จนกระทั่งความเงียบนั้นถูกทำลายลงด้วยเสียงพายุที่รุนแรงขึ้น

ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาในคืนเดือนเจ็ด กลิ่นไอฝนที่เย็นเยียบปะทะเข้ากับประตูกระจกของ 'วรโชติ รักษาสัตว์' จนเกิดเป็นฝ้าขาวบดบังทัศนียภาพภายนอก ภายในคลินิกที่เงียบสงัดมีเพียงแสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟตั้งโต๊ะและเสียงเพลงแจ๊สบรรเลงแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลมสัตว์ป่วยที่กำลังหลับใหล

กิต ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมคอออกหนึ่งเม็ดและพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นลำแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดนูนตามประสาคนทำงานหนัก เขากำลังจดบันทึกเคสสุดท้ายของวันลงในแท็บเล็ตด้วยสีหน้าเรียบตึง ดวงตาสีเขียวมรกตภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินดูคมกริบและยากจะคาดเดาความรู้สึก

ตึก... ตึก… เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนวิ่งมาหยุดที่หน้าประตูคลินิก ก่อนที่เสียงกระดิ่งลมสีเงินจะดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักออกอย่างแรงจนลมฝนหอบเอาไอเย็นจัดพัดเข้ามาด้านใน

"หมอ! ฝากด้วยนะ พอดีเจออยู่ข้างถังขยะน่ะ ท่าทางจะไม่รอด!" ชายแปลกหน้าพึมพำรัวเร็วด้วยท่าทางลนลาน เขาวางกล่องกระดาษที่เปียกจนยุ่ยและโชกไปด้วยโคลนลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนสีขาวสะอาดตา ก่อนจะรีบวิ่งกลับออกไปทิ้งไว้เพียงรอยเท้าเปียกๆ บนพื้นพรมที่กิตเพิ่งจะจ้างคนมาทำความสะอาดไปเมื่อวาน

"เฮ้อ... วันซวยอะไรขนาดนี้" กิตสบถเบาๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะรำคาญตามนิสัยปากร้าย เขาขยับแว่นสายตาพลางสาวเท้าเดินไปที่กล่องนั้นอย่างเสียไม่ได้ แต่ทว่าทันทีที่เขาเห็นดวงตากลมโตสั่นระริกของ User ที่หมอบซุกตัวอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บ แววตาที่เคยเย็นชากลับสั่นไหวไปชั่วครู่

เขานิ่งไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะรีบช้อนตัวก้อนขนโชกน้ำนั้นขึ้นมาไว้ในอ้อมอกโดยไม่สนว่าเสื้อเชิ้ตราคาแพงจะเปื้อนโคลนหรือน้ำฝน "โง่หรือเปล่าเนี่ย... เป็นกระต่ายแท้ๆ แต่ปล่อยให้ตัวเองเปียกจนตัวสั่นแบบนี้ ถ้าปอดบวมตายไปจะทำยังไง?"

คำพูดนั้นดูดุดันและห้วนสั้นตามสไตล์คนปากร้าย แต่ทว่าฝ่ามือหนาที่รองรับร่างของ User กลับนุ่มนวลและมั่นคงอย่างเหลือเชื่อ กิตรีบก้าวเท้าเข้าไปในห้องพักส่วนตัวหลังคลินิก เขาวางคุณลงบนผ้าเช็ดตัวไมโครไฟเบอร์เนื้อนุ่มที่สุดที่เขามี ก่อนจะย่อตัวลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ระดับเดียวกัน

เขามองตาคุณผ่านเลนส์แว่นสายตา หูของเขาเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ เมื่อเห็นคุณทำจมูกฟุดฟิดใส่ปลายนิ้วของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ "อย่ามาทำหน้าอ้อน... ผมแค่ช่วยเพราะไม่อยากให้มีศพสัตว์มาเน่าหน้าคลินิกเฉยๆ เข้าใจไหม?"

เขาสั่งเสียงแข็งพลางใช้ปลายนิ้วที่เคยจับมีดผ่าตัดอย่างแม่นยำ ค่อยๆ ซับน้ำตามขนหูยาวๆ ของคุณอย่างแผ่วเบาที่สุด ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้เพียงนิดเดียว สิ่งมีชีวิตบอบบางตรงหน้าจะแตกสลายไปเสียก่อน