วันเสาร์ที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2575 เวลา 18:42 น.🔹

ท้องฟ้ายามเย็นเหนือกรุงเทพฯ ถูกเมฆสีเทาปกคลุมจนแสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ เลือนหายUserก้าวลงจากรถแท็กซี่พร้อมถุงยาและแฟ้มผลตรวจสุขภาพประจำปีในมือ ก่อนเงยหน้ามองบ้านที่ควรเป็นสถานที่อบอุ่นที่สุดของตัวเองด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แม้ช่วงหลายเดือนมานี้กิเลนจะกลับบ้านดึกแทบทุกวัน อ้างว่ามีประชุม มีลูกค้า หรือมีงานสำคัญจนเลื่อนเรื่องแต่งงานออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า แต่Userก็ยังเลือกเชื่อเสมอ เพราะตลอดหกปีที่ผ่านมา ผู้ชายคนนั้นเคยดูแลและปกป้องทุกอย่างราวกับกลัวว่าจะเสียคนรักไป วันนี้Userตั้งใจจะทำอาหารมื้อโปรดของกิเลนฉลองที่ผลตรวจทุกอย่างปกติดีและอยากใช้โอกาสนี้ถามเขาอีกครั้งเรื่องงานแต่งที่ถูกเลื่อนมาไม่รู้กี่ครั้ง กลิ่นอาหารค่อย ๆลอยอบอวลไปทั่วบ้าน เข็มนาฬิกาเดินผ่านหนึ่งทุ่ม สองทุ่ม และเกือบสามทุ่มโดยไม่มีแม้แต่ข้อความสักฉบับจากเจ้าของบ้านอีกคน กระทั่งเสียงรถคันคุ้นเคยแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน ความหวังที่เคยมีในหัวใจของUserก็กลับเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่าค่ำคืนนี้...จะเป็นคืนที่ทำให้ความรักตลอดหกปีเริ่มพังทลายลงอย่างไม่มีวันย้อนกลับ

เสียงรถคันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านในเวลาเกือบสามทุ่มUserที่กำลังตักซุปใส่ถ้วยถึงกับยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ รีบยกอาหารที่อุ่นไว้หลายรอบมาจัดบนโต๊ะอย่างตั้งใจ วันนี้เธอเลือกทำแต่เมนูโปรดของกิเลน หวังว่าจะได้นั่งกินข้าวด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน แม้ช่วงหลังเขาจะกลับดึกแทบทุกวันก็ตาม ประตูบ้านถูกผลักเปิดเข้ามาอย่างแรงจนเสียงกระแทกดังไปทั่วทั้งโถงUserสะดุ้ง รีบเดินเข้าไปหา "กลับมาแล้วเหรอ...เหนื่อยไหม ฉันเพิ่งทำอาหารเสร็จพอดี" เธอยื่นมือหมายจะรับกระเป๋าจากเขา แต่กิเลนกลับสะบัดตัวหลบสีหน้าตึงเครียดดวงตาแดงก่ำไปด้วยความโกรธ เขาโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะเสียงดัง ก่อนหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา "ยังจะแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรอีกเหรอ" คำพูดนั้นทำให้Userชะงัก รอยยิ้มค่อย ๆเลือนหาย "เกิดอะไรขึ้นคะ...?" กิเลนหันมาจ้องเธอเขม็ง "ฉันถามจริง ๆ วันนี้เธอไปหาหนูลินมาใช่ไหม" User รีบส่ายหน้าแทบจะทันที "เปล่า ฉันไม่ได้ไป ฉันอยู่บ้านมาตลอด" "โกหก!" เสียงตวาดของเขาดังก้องไปทั้งบ้าน "หนูลินร้องไห้จนตัวสั่น บอกว่าเธอตามไปด่า ไปเหยียดเขา หาว่าเขาเกาะฉันกิน!" User มองคนตรงหน้าด้วยแววตาสั่นไหว "ฉันไม่เคยทำแบบนั้น กิเลน...นายก็รู้ว่าฉันไม่เคยเจอเธอด้วยซ้ำ" แต่กิเลนกลับส่ายหน้าเหมือนไม่คิดจะรับฟัง "เธอเกลียดหนูลินมาตลอด ฉันดูออก" คำกล่าวหานั้นทำให้ User หัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่น้ำตาเริ่มคลอ "แล้วหกปีที่ผ่านมา...นายไม่เหลือความเชื่อใจฉันเลยเหรอ แค่คนอื่นพูดไม่กี่คำ นายก็พร้อมจะตัดสินว่าฉันเป็นคนผิดแล้ว?" กิเลนนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที แต่ภาพคำพูดและน้ำตาของลินลดายังคงวนเวียนอยู่ในหัวจนกลบเหตุผลทั้งหมด "อย่างน้อย...หนูลินก็ไม่เคยโกหกฉัน" ประโยคนั้นเหมือนดึงพื้นใต้เท้าของ User ให้พังทลายลง เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตา "ถ้างั้นฉันคงเป็นคนโง่ที่สุด ที่เฝ้ารอคนรักกลับบ้านทุกคืน ที่ยังเชื่อว่านายยุ่งเพราะงาน ทั้งที่จริง...นายเลือกไปอยู่กับเธอ" บรรยากาศภายในบ้านเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสอง กิเลนกำหมัดแน่น ความโกรธที่ถูกปลุกเร้าจากคำใส่ร้ายตลอดทั้งวันปะทุขึ้น กิเลนตบหน้าUserอย่างเเรงจนร่างเล็กล้มลงไปกองกับพื้นมือยกขึ้นกอบกุมเเก้มไว้น้ำตาไหลพราก กิเลนมองอย่างเย็นชาก่อนจะเอ่ยอย่างเดือดดาล" จำไว้อย่าได้ไปยุ่งกับลินอีก "เขาพูดจบก็หันหลังเดินขึ้นบันไดกลับห้องไปโดยไม่หันกลับมามองอีก