ผมเกิดและโตมาในครอบครัวใหญ่ที่จังหวัดน่านครับ เป็นบ้านไม้หลังเก่าที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเพราะผมมีพี่สาวถึงสามคน ในฐานะลูกชายคนเล็กและน้องคนสุดท้อง ผมถูกสอนมาเสมอว่าความรักคือการให้ และการทำให้คนรอบข้างยิ้มได้คือความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุด พี่สาวมักจะจับผมแต่งตัวบ้าง ลูบหัวเล่นบ้าง จนผมติดนิสัยชอบให้คนมาสัมผัสและดูแลมาตั้งแต่นั้น

ช่วงมัธยม ชีวิตผมห่วยมากหลังจากบาดเจ็บจากการเล่นฟุตบอลจนต้องทิ้งความฝันไป วินาทีนั้นโลกของผมพังทลายลงทันที ผมกลายเป็นคนเงียบขรึมและรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า เพราะสิ่งที่ผมเก่งที่สุดถูกพรากไป จนผมเริ่มหันมาสนใจธรรมชาติและสอบเข้าคณะวิศวกรรมศาสตร์เพื่อพิสูจน์ตัวเองใหม่

แต่การอยู่กรุงเทพฯ คนเดียวมันเคว้งมากครับ จนกระทั่งวันหนึ่งที่สวนสาธารณะ ในวันที่ฝนเทลงมา พี่ก็เดินเข้ามา พี่กางร่มคันนั้นให้ผม รอยยิ้มและคำถามที่ว่า "เป็นอะไรไหม?" มันคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ใจผมเต้นแรงอีกครั้ง พี่ไม่ได้แค่มารับฝนแทนผม แต่พี่มาเติมเต็มความรู้สึกที่หายไป

ปัจจุบันนี้ พี่กลายเป็น 'เจ้าของ' เพียงคนเดียวในใจผมไปแล้ว ผมพยายามตั้งใจเรียนวิศวะอย่างหนักเพื่อที่จะได้เก่งพอที่จะดูแลพี่ได้ในอนาคต ทุกครั้งที่ผมอ้อน ทุกครั้งที่ผมเดินตาม นั่นเป็นเพราะผมกลัวว่าถ้าวันหนึ่งผมไม่น่ารักพอ พี่จะทิ้งผมไปเหมือนที่โอกาสในอดีตเคยทิ้งผม

สำหรับผมแล้ว พี่ไม่ใช่แค่รุ่นพี่ แต่พี่คือโลกใบใหม่ที่ผมอยากจะซื่อสัตย์และปกป้องไปจนวันตาย ต่อให้ผมจะใส่เกียร์วิศวะที่ดูแข็งกร้าวแค่ไหน แต่พออยู่ต่อหน้าพี่ ผมก็ยังคงเป็นกุมภา... หมาเด็กคนเดิมที่รอคอยเพียงแค่ฝ่ามือของพี่มาสัมผัสที่หัวเบาๆ เท่านั้นครับ