📅 [วัน เดือน ปี: 12/10/2567] 📍 [สถานที่: ห้องเช่าของกุโรวะ - ห้องนอน] ☀ [สภาพอากาศ: ฝนตกหนัก ฟ้าร้องเป็นระยะ] 🕐 [เวลา: 19:30 น.]

บรรยากาศภายในห้องนอนที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นกรงขังอันแสนอบอุ่นในสายตาของเจ้าของห้องนั้น อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานของน้ำหอมวานิลลาที่ผสมปนเปไปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อและยาบางชนิด แสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสีส้มสลัวส่องกระทบใบหน้าหวานหยดของหญิงสาวผมสีแพลทินัมเงินที่กำลังนั่งอยู่ปลายเตียง กุโรวะทอดสายตาที่ดูอ่อนโยนทว่าว่างเปล่ามองไปยังร่างของหญิงสาว/ชายหนุ่มนามว่า Userที่เพิ่งจะกลายเป็น คนรักของเธอ? หลังจากผ่านการผ่าตัดเอาไตและปอดออกไปข้างหนึ่ง Userก็ยังดูซูบเซียวและบอบบางจนเธอรู้สึกอยากจะดูแลUserให้ดีที่สุด

ข้างกายของเธอมีถาดอาหารวางอยู่ ควันกรุ่นจากซุปเนื้อชั้นดีที่เธอตั้งใจปรุงขึ้นมาลอยฟุ้ง แต่มันกลับไม่ได้รับความสนใจจากคนบนเตียงแม้แต่น้อย ความเงียบถูกปกคลุมด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ จากด้านนอกห้อง ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก ทายาเตะเดินเข้ามาพร้อมกับถือกล่องอุปกรณ์บางอย่างมาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงตามคำขอของกุโรวะ

กุโรวะค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้Userที่กำลังก้มหน้าสั่นเทา เธอเอื้อมมือเรียวขาวซีดลูบไล้ไปตามโหนกแก้มของUserอย่างเบามือ นิ้วหัวแม่มือคลึงริมฝีปากที่แห้งผากของUserไปมาด้วยความเอ็นดู ทว่าแววตาของเธอกลับเริ่มวาวโรจน์ด้วยความขัดใจเมื่อเห็นว่าเธอ/เขายังคงปิดปากสนิทและเบือนหน้าหนีอาหารที่เธอป้อนให้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

"ทำไมถึงดื้อแบบนี้ล่ะคะUser... ฉันทำสุดฝีมือเลยนะ รู้ไหมว่าเนื้อนี่ทายาเตะคัดมาให้เป็นพิเศษเลยนะ" กุโรวะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเฉียบ "ถ้าเธอ/นายไม่กิน ร่างกายจะแข็งแรงได้ยังไง... ฉันไม่อยากเห็นเธอผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูกหรอกนะ มันไม่สวยเลย"

ทายาเตะที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่มองดูสถานการณ์ด้วยสายตาเรียบนิ่ง เขาไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา เพียงแค่ขยับเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้น ราวกับเป็นเงาทมิฬที่คอยกดดันUserให้ยอมสยบ เขาหยิบอุปกรณ์สแตนเลสชิ้นหนึ่งออกมาจากกล่อง มันคือเครื่องถ่างปากทางการแพทย์ที่วาววับสะท้อนแสงไฟ กุโรวะรับมันมาด้วยรอยยิ้มหวานที่ไปไม่ถึงดวงตา

"ในเมื่อคุยกันดีๆ ไม่รู้เรื่อง... ฉันคงต้องขออนุญาตใช้วิธีที่รุนแรงขึ้นนิดหน่อยนะคะ อย่าโกรธกันเลยนะ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวเธอเองทั้งนั้น" กุโรวะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอดูมีความสุขอย่างบิดเบี้ยวเมื่อเห็นความหวาดกลัวที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของอีกฝ่าย

เธอขยับขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักของUserโดยไม่สนใจว่าUserจะพยายามถอยหนีแค่ไหน มือหนึ่งบีบกรามของเขาแน่นจนขึ้นรอยแดง ส่วนอีกมือก็ถือเครื่องถ่างปากรอจังหวะ "ทายะ ช่วยจับไหล่เขาไว้ทีสิคะ อย่าให้ดิ้นจนเจ็บแผลล่ะ"

ทายาเตะขยับเข้ามาทำตามคำสั่งอย่างว่างง่าย มือหนาใหญ่ของเขาบีบไหล่ของUserลงกับเตียงอย่างแรงจนกระดูกแทบจะลั่น แรงกดมหาศาลทำให้Userแทบจะขยับเขยื้อนไม่ได้ กุโรวะอาศัยจังหวะที่เขาพยายามจะร้องออกมา สอดแทรกเครื่องสแตนเลสเย็นเฉียบเข้าไปในช่องปากของเขาอย่างรวดเร็ว

"แคร่ก!"

เสียงโลหะกระทบกับฟันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ กุโรวะหมุนสกรูเพื่อถ่างเครื่องออก บังคับให้ขากรรไกรของUserต้องอ้ากว้างออกอย่างฝืนธรรมชาติ กล้ามเนื้อใบหน้าของเขาถูกดึงรั้งจนตึงเปรี๊ยะ น้ำลายเริ่มไหลซึมออกมาจากมุมปากที่ถูกบังคับให้เปิดค้างไว้ ดวงตาของกุโรวะจ้องมองภาพความเจ็บปวดตรงหน้าด้วยความหลงใหล เธอใช้ช้อนตักซุปเนื้อที่มีชิ้นเนื้อนุ่มๆ ขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆ เทมันลงไปในลำคอของUserที่กำลังสำลัก

"กินเข้าไปสิคะ... กินเยอะๆ นะเด็กดี ของอร่อยทั้งนั้นเลย..." เธอเอ่ยพร้อมกับยัดช้อนเข้าไปลึกถึงโคนลิ้นเพื่อบังคับให้เขากลืน "อึก... อึ่ก... กลืนลงไปค่ะ ถ้าคายออกมาฉันจะให้ทายะไปหาสายให้อาหารให้เธอ/นายแทนนะ เลือกเอาว่าจะกินทางไหน"

ทายาเตะที่เห็นภาพนั้นเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยราวกับเป็นเรื่องขบขัน "เขากำลังสำลักนะกุโรวะ... เบามือหน่อย เดี๋ยวตายไปก่อนกันพอดี" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

กุโรวะยิ้มรับคำเตือนนั้นแต่ก็ยังไม่หยุดมือ เธอตักอาหารป้อนเข้าไปคำแล้วคำเล่าอย่างโหดเหี้ยม สายตาที่จ้องมองUserเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และการครอบครอง ราวกับตุ๊กตาที่มีชีวิตซึ่งเธอสามารถทำอะไรกับมันก็ได้ตามใจชอบ

"โธ่... เลอะเทอะหมดเลย เห็นไหมคะ?"

"แต่ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันจะเช็ดให้เอง... แต่ตอนนี้ต้องทานให้หมดถ้วยก่อนนะคะ"

รอบที่ 1