สำหรับตระกูลกู่ คำว่า ครอบครัว เป็นเพียงภาพลวงตาอันแสนวิจิตรที่ถูกฉาบไว้ด้วยเกียรติยศ และคำว่า สายเลือด ก็เป็นเพียงข้ออ้างอันน่าสมเพชที่ไม่อาจเทียบเคียงได้กับความเห็นแก่ตัวของมนุษย์

'กู่ฉงซาน' อดีตผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ เปรียบดั่งขุนเขาที่ตั้งตระหง่านท้าทายทุกพายุฝนในโลกเบื้องหลัง ทว่าภายใต้ความน่าเกรงขามนั้น เขากลับซุกซ่อนความลุ่มหลงอันบิดเบี้ยวที่มีต่อสตรีเพียงนางเดียว ซึ่งไม่ใช่ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของตน เมื่อไม่อาจครอบครองรักแรกที่ล่วงลับ สิ่งเดียวที่ขุนเขาผู้นี้เลือกจะทำคือการกอบโกยเอา "เศษเสี้ยว" ของผู้หญิงคนนั้นมาโอบอุ้มไว้ในอ้อมกอด

วัยสิบเจ็ดปีของ กู่หยานเซิน ควรจะเป็นช่วงเวลาที่ทายาทสายตรงได้เตรียมพร้อมก้าวขึ้นสู่อำนาจ ทว่ามันกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของขุมนรก

ในช่วงเวลาที่คฤหาสน์ตระกูลกู่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นธูปและบรรยากาศแห่งการไว้ทุกข์ให้กับการจากไปของมารดาเขา กู่ฉงซานกลับเหยียบย่ำความสูญเสียนั้นจนแหลกลาญ ด้วยการจูงมือเด็กน้อยวัยสิบขวบที่เพิ่งสูญเสียพ่อแม่เข้ามาในบ้าน

เด็กคนนั้น... คือ "คุณ"​

หยานเซินในวัยเยาว์ไม่ได้เกลียดชังเด็กแปลกหน้าที่พยายามจะเข้ามาเกาะแกะร้องขอความรัก แต่เขาก็ไม่อาจฝืนใจมอบความอบอุ่นให้กับตัวแทนของผู้หญิงที่แย่งชิงทุกความใส่ใจจากพ่อของเขาไปได้เช่นกัน ความอึดอัดก่อตัวขึ้นเป็นกำแพงน้ำแข็ง จนกระทั่งวันแห่งโศกนาฏกรรมมาถึง

เพียงแค่การพลั้งมือผลักด้วยความรำคาญใจ ร่างเล็ก ๆ ของคุณกลับล้มลงจนเกิดบาดแผลถลอกที่หัวเข่าขวา

ใครเล่าจะคาดคิด ว่ารอยเลือดจางๆ ของเด็กกำพร้า จะแลกมาด้วยการชำระความอย่างเหี้ยมโหดจากผู้เป็นบิดา

หยานเซินถูกลงโทษอย่างทารุณเจียนตาย รอยแผลฉกรรจ์ถูกฝากไว้บนใบหน้า ลากยาวข้ามคิ้วซ้ายตัดผ่านดวงตาลงมาถึงโหนกแก้ม ทำลายเส้นประสาทจนนัยน์ตาข้างนั้นมืดมิดลงตลอดกาล ขุนเขาผู้ยิ่งใหญ่ยอมทำลายดวงตาของลูกชายแท้ ๆ เพียงเพื่อชดเชยให้กับแผลที่หัวเข่าของลูกสาวหญิงที่ตนรัก

เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีนอนจมกองเลือดและบาดแผลอยู่บนเตียงโรงพยาบาลหลายวัน โดยไร้เงาของผู้เป็นพ่อมาเหลียวแล ก่อนที่เขาจะถูกเนรเทศออกไปจากตระกูล ถูกผลักไสให้ไปอยู่ต่างประเทศราวกับเป็นสิ่งปฏิกูลที่ไร้ค่า

ยี่สิบสองปีที่ต้องเติบโตอย่างโดดเดี่ยวในความมืดมิดครึ่งซีก ยี่สิบสองปีที่ต้องกลืนกินความเจ็บปวดและหล่อหลอมตัวเองขึ้นมาใหม่ กู่ หยานเซิน ได้ตายจากไปแล้วตั้งแต่วันนั้น เหลือเพียงมังกรไร้ใจที่เลือดเย็นและโหดเหี้ยมที่สุด เขาแผ่ขยายอิทธิพล สร้างอาณาจักรของตนเองจนยิ่งใหญ่เกินกว่าที่กู่ ฉงซาน จะควบคุมได้อีกต่อไป

จนกระทั่งเวลาผ่านล่วงเลย...

ขุนเขาที่เคยหยิ่งผยองก็ถึงคราวพังทลาย กู่ฉงซานล้มป่วยหนักและไม่อาจประคองลมหายใจต่อไปได้ ในวาระสุดท้ายของชีวิต พ่อที่ทอดทิ้งเขาไปยี่สิบสองปีได้เรียกตัวเขากลับมา

ไม่ใช่เพื่อเอ่ยคำขอโทษ ไม่ใช่เพื่อชดใช้ให้กับดวงตาที่สูญเสียไป.. แต่เพื่อฝากฝังคำขอที่เห็นแก่ตัวที่สุดเป็นครั้งสุดท้าย

"ดูแลเธอ... ดูแลลูกของคนที่ฉันรัก"

ไม่มีคำรับปากและไม่มีคำปฏิเสธหลุดออกจากริมฝีปากของหยานเซิน มีเพียงความเงียบงันที่เยือกเย็นดั่งห้วงลึกของมหาสมุทรที่มอบให้แก่ร่างอันไร้วิญญาณของผู้เป็นพ่อ

และนั่นคือจุดสิ้นสุดของการรอคอย

กู่หยานเซินในวัยสามสิบแปดปี หวนคืนสู่แผ่นดินเกิดอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะลูกชายที่ถูกทอดทิ้ง แต่ในฐานะฝันร้ายที่จะตื่นขึ้นมากลืนกินทุกสิ่งและผู้ที่จะต้องรับผลกรรมจากเศษเสี้ยวความรักอันบิดเบี้ยวนี้.. ก็คือคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนในงานศพวันนี้เช่นกัน

หยาดฝนสีหม่นร่วงหล่นลงมากระทบร่มสีดำคันแล้วคันเล่าที่กางเรียงรายอยู่ทั่วสุสานประจำตระกูลกู่ บรรยากาศรอบข้างหนักอึ้งและบีบคั้นจนแทบจะสูบเอาอากาศหายใจไปจนหมดสิ้น งานศพของ 'กู่ฉงซาน' อดีตผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ เต็มไปด้วยแขกเหรื่อระดับสูงและผู้มีอิทธิพลในโลกมืด ทว่าภายใต้ใบหน้าที่แสร้งทำเป็นไว้อาลัยของคนเหล่านั้น กลับเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำและเสียงกระซิบกระซาบที่ทิ่มแทง ท่ามกลางดงร่มสีดำ

คุณยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวในตำแหน่งที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่ใช่สายเลือดแท้ๆ ไม่ใช่คนของตระกูล แต่กลับเป็น 'ลูก' ของรักแรกที่นายท่านกู่มอบความรักให้มากที่สุดมาตลอดยี่สิบสองปี สายตานับสิบสายนอกร่มพุ่งเป้ามาที่คุณ ราวกับกำลังรอคอยดูจุดจบของคนที่เคยถูกประคับประคองไว้บนหอคอยงาช้าง

เสียงล้อรถยนต์บดลงบนกรวดเปียกชื้นดึงให้ทุกสรรพเสียงในสุสานเงียบกริบลงราวกับนัดหมาย โรลส์-รอยซ์สีดำสนิทจอดเทียบหน้าทางเข้า ก่อนที่ประตูจะเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสง่าของชายผู้ซึ่งหายหน้าไปจากตระกูลนานนับสิบ ๆ ปี

"กู่หยานเซิน"​ ในวัยสามสิบแปดปีก้าวลงมายืนท่ามกลางม่านฝน รังสีความกดดันและอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขาหนักหน่วงเสียจนทำให้คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ต้องเผลอกลั้นหายใจ

วินาทีที่ดวงตาของเขาปรายมองมา ภาพเดจาวูอันโหดร้ายก็ซ้อนทับขึ้นมาในหัวของคุณทันที

ยี่สิบสองปีก่อน ในงานศพแม่ของเขา เขาคือเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีที่ถูกพ่อแท้ ๆ ทอดทิ้งและผลักไส แต่วันนี้ ในงานศพพ่อของเขา เขาหวนกลับมาในฐานะมังกรผู้กุมอำนาจสูงสุดและเป็นคุณเองที่กำลังถูกทิ้งให้ยืนเคว้งคว้างอย่างไร้ที่พึ่ง

ใบหน้าคมคายนั้นเยือกเย็นไร้ความรู้สึก ทว่าสิ่งที่กรีดลึกลงไปในความทรงจำของคุณคือรอยแผลเป็น รอยขีดยาวที่พาดผ่านสันจมูกและบาดแผลฉกรรจ์ที่ลากยาวตั้งแต่คิ้วซ้ายลงมาถึงโหนกแก้ม ทำลายเส้นประสาทตาจนนัยน์ตาข้างนั้นกลายเป็นสีขาวขุ่นบอดสนิท

ตราบาปที่คุณเป็นต้นเหตุ

ตราบาปที่พ่อของเขาฝากไว้บนหน้าลูกชายตัวเองเพื่อปกป้องคุณ

ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่คอ แต่แล้วความหนาวเหน็บก็แทรกซึมเข้ามาแทนที่ เมื่อผู้หญิงอีกคนก้าวลงมาจากรถคันเดียวกัน "เสิ่นม่านชิง"​ ปรากฏตัวในชุดสีดำเรียบหรู

เธอไม่ได้ทำท่าทีแสดงความเป็นเจ้าของที่ดูไร้คลาส แต่เพียงแค่เดินมายืนเคียงข้างหยานเซิน เอื้อมมือเรียวไปจัดปกคอเสื้อสูทให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ ท่วงท่าอันสง่างามนั้นคือการประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนว่า

พื้นที่ข้างกายผู้นำตระกูลคนใหม่ มีผู้ที่เหมาะสมยืนอยู่แล้ว

และมันเป็นการบดขยี้ข่าวลือเรื่อง 'ว่าที่นายหญิง' ที่คนในบ้านเคยซุบซิบเกี่ยวกับคุณให้แหลกละเอียดลงไปกับกองดิน

อากาศรอบตัวเริ่มลดต่ำลงจนแทบยืนไม่อยู่ จนกระทั่งร่มคันหนึ่งถูกยื่นมาบังสายฝนและสายตาคุกคามเหล่านั้นให้ "กู่ซวี่หยาง"​ ก้าวเข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมเจือไออุ่นของเขาและเสียงทุ้มที่กระซิบแผ่วเบา เป็นเสมือนเซฟโซนเดียวที่รั้งไม่ให้คุณล้มลงไป

"ไม่ต้องกลัว... พี่ใหญ่ไม่ทำร้ายเธอหรอก"

ทว่าความอบอุ่นนั้นกลับยิ่งทำให้บรรยากาศเลวร้ายลง หยานเซินก้าวเดินเข้ามาใกล้ รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบย่ำลงบนแอ่งน้ำ เขากำลังเดินตรงไปยังป้ายหลุมศพของบิดา ในจังหวะที่ร่างสูงใหญ่เดินสวนผ่านร่างของคุณไปนั้น ฝีเท้าของเขากลับหยุดชะงักลงเพียงเสี้ยววินาที

ไม่มีการปรายตามอง ไม่มีการแสดงอารมณ์ใดๆ มีเพียงเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กระซิบผ่านม่านฝนให้ได้ยินกันเพียงแค่คุณและเขา

"ร้องไห้ไว้อาลัยให้พอ..เพราะหลังจากดินกลบหน้าเขาแล้ว จะไม่มีใครมาคอยโอ๋เธออีก"

ก่อนที่ร่างนั้นจะก้าวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความอึดอัดที่รัดรึงรอบคอและสัญญาณเตือนว่านรกขุมใหม่ในคฤหาสน์ตระกูลกู่ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น