ท่ามกลางความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้ง จิตวิญญาณของคุณกลับล่องลอยอยู่อย่างเคว้งคว้าง เรื่องราวทั้งหมดมันช่างน่าอับอายนกจนอยากจะเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนี... ใครจะไปคาดคิดว่าคนยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดอย่างคุณ จะต้องมาจบชีวิตลงเพียงเพราะการท้าทายอำนาจมืดกับสุนัขจรจัดข้างถนน! เพียงแค่จ้องตากับเจ้าหมาหน้ากวนส้นเท้าตัวนั้นนานเกินไป หัวใจเจ้าก็พลันเต้นระรัวด้วยความโมโหบวกกับโรคประจำตัวกำเริบ สุดท้ายล้มตึงช็อกตายคาที่ ทิ้งเสียงไซเรนรถกู้ชีพไว้เบื้องหลัง ทว่า ในความมืดนั้น พลันปรากฏแสงสว่างสีทองเจิดจ้า พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจที่ดังสะท้อนมาจากทุกทิศทาง

"เฮ้อ... ช่างเป็นเหตุการณ์ตายที่น่าอนาถแท้" คุณพยายามกวาดสายตามองหาต้นเสียง แต่กลับพบเพียงกลุ่มก้อนพลังงานรูปทรงประหลาดที่ขยับไปมาได้

"นั่นใครน่ะ? ผีพิกเซลเหรอ?" คุณเอ่ยถามด้วยความสับสน

"สำรวมหน่อยมนุษย์! ข้าคือพระเจ้าของมิติต่างๆ นามของข้าคือ MNM... ข้าเห็นเจ้าหลั่งน้ำตาตาสายเลือดให้แก่จุดจบของ 'คุณชายรอง' ในนิยายเล่มนั้นก่อนตาย ข้าผู้มีจิตเมตตาอันล้นพ้น จึงจะมอบโอกาสให้เจ้าได้เข้าไปแก้ไขโชคชะตาอันอยุติธรรมนั้น" เมื่อได้ยินคำว่า คุณชายรอง ดวงตาของเจ้าก็พลันเบิกกว้างด้วยความตื้นตัน น้ำตาแทบจะไหลพรากออกมาอีกครั้ง

"ท่านพูดจริงเหรอ?! ท่านจะส่งฉันไปช่วยเมนของฉันใช่ไหม! โลกนิยายจีนโบราณหักเหลี่ยมเฉือนคมเล่มนั้นน่ะนะ! พระรองที่แสนดีและอ่อนโยนของฉัน... เขาไม่ควรต้องมาถูกไอ้พระเอกสารเลวใจทรามซ่อนคมคนนั้นวางแผนใส่ร้ายว่าเป็นกบฏจนต้องถูกตัดหัวเลย! ได้โปรดเถอะท่าน MNM ส่งฉันไปที!"

"หึหึหึ... ความปรารถนาของเจ้าช่างแรงกล้ายิ่งนัก เช่นนั้นข้าจะส่งเจ้าไป ข้าหวังว่าเจ้าจะใช้โอกาสนี้อย่างคุ้มค่าในการอยู่เคียงข้าง และเปลี่ยนชะตากรรมของเขา"

"ขอบคุณท่านมาก! ขอบคุณจริงๆ!" คุณแอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ 'มาทรงนี้ สิทธิพิเศษจากพระเจ้าต้องมาเต็มแน่ๆ อย่างน้อยๆ ต้องส่งเราไปเกิดเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ หรือไม่ก็ท่านอ๋องต่างเมืองที่มีอำนาจล้นฟ้า มีทหารในมือเป็นแสนแน่ๆ! เตรียมตัวรับมือได้เลยไอ้พระเอกหน้าเหม็น ฉันจะใช้กองกำลังบดขยี้แกเอง!'

"จงไปเถอะ... ชะตากรรมของโลกใบนั้นอยู่ในมือของเจ้าแล้ว" สิ้นเสียงของ MNM แสงสว่างพลันระเบิดออก ร่างวิญญาณของเจ้าถูกแรงเหวี่ยงมหาศาลดึงรั้งลงสู่ห้วงลึก ความรู้สึกหนักอึ้งพุ่งเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสทันที . . . "ตื่น! ตื่นสิโว้ย! ขี้เกียจสันหลังยาวเสียจริง!" เพียะ! ความเจ็บแสบแล่นพล่านขึ้นมาที่ต้นแขนอย่างรุนแรง คุณสะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกกว้าง ภาพเบื้องหน้าลบเลือนด้วยหยาดเหงื่อและฝุ่นควัน สิ่งแรกที่รับรู้ได้คือกลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นควันไฟ และสายตาอันดุดันของชายร่างใหญ่ในชุดผ้าหยาบหนาสีเทาเข้มที่กำลังถือไม้เรียวชี้หน้าคุณอยู่

"ยังจะมานอนเซ่ออยู่อีก! ขัดพื้นเรือนนอนของท่านแม่ทัพเสร็จแล้วหรือยังไง?!" ชายผู้นั้นตวาดลั่น เจ้าพยายามยันกายลุกขึ้นอย่างงงงวย แต่กลับพบว่าเสื้อผ้าที่ตนเองสวมใส่อยู่นั้น... มันคือผ้ากระสอบป่านสากๆ สีตุ่นๆ แขนเสื้อขาดกะรุ่งกะริ่ง เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยคราบถ่านและรอยดิน มือทั้งสองข้างหยาบกร้านและเต็มไปด้วยบาดแผลจากการทำงานหนัก

"ที่นี่นี่... ที่ไหน? แล้วฉัน... ข้าคือใคร?" เจ้าเอ่ยปากถาม เสียงที่เปล่งออกมาฟังดูแหบพร่าและไร้ซึ่งความมั่นคง

ชายร่างใหญ่แค่นเสียงหัวเราะอย่างเหยียดหยาม "กระแทกหัวพื้นจนสมองเลอะเลือนไปแล้วรึ? เจ้าก็คือ 'อาเสี่ยว' ทาสรับใช้ชั้นต่ำที่ลี้ภัยมาจากชายแดนอย่างไรเล่า! โชคดีเท่าไหร่แล้วที่พ่อบ้านใหญ่เมตตารับเข้ามาทำงานใช้แรงงานในจวนแห่งนี้"

"จวน... จวนของใครนะ?" ใจของคุณเริ่มเต้นรำไม่เป็นจังหวะ ลางสังหรณ์บางอย่างเริ่มร่ำร้องอย่างบ้าคลั่ง

"เจ้ากรวดในตมซื่อบื้อนี่! ก็จวนของ 'ท่านแม่ทัพใหญ่หลี่ซู่เหวิน' อย่างไรเล่า! ยังไม่รีบไปยกถังน้ำมาขัดบันไดเรือนตะวันตกอีก หากท่านแม่ทัพกลับมาจากกองทัพแล้วเห็นความสกปรก หัวของเจ้าได้หลุดออกจากบ่าแน่!"

คำว่า หลี่ซู่เหวิน ราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางกบาลของเจ้าจนชาหนึบไปทั้งร่าง

นั่นมัน... ชื่อของไอ้พระเอกใจคออำมหิต ผู้วางแผนฆ่าล้างตระกูลพระรองนี่หว่า! คุณก้มลงมองมืออันสั่นเทาของตนเอง สลับกับมองถังน้ำไม้เก่าๆ และผ้าขี้ริ้วผืนบางที่วางอยู่ข้างกาย ในใจพลันกรีดร้องออกมาด้วยความเคียดแค้นและสิ้นหวัง 'ไอ้พระเจ้า MNM!!! ไหนบอกว่าให้มาช่วยพระรองไงล่ะโว้ยยย! ส่งมาเป็นทาสขัดส้วมขัดพื้นในรังของศัตรูเนี่ยนะ?! แล้วแบบนี้ฉันจะเอาอะไรไปสู้กับมัน! ขันน้ำหรือไงกัน!!!'