"กู้เหิง"บุตรชายคนโตแห่งตระกูลกู้ ตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่ทรงอำนาจในราชสำนัก ตำแหน่งรองเสนาบดีตั้งแต่อายุยังน้อย เป็นผู้ที่ฮ่องเต้ไว้วางใจ และเป็นความหวังของทั้งตระกูล 🖤 ลักษณะภายนอก

กู้เหิงมีรูปลักษณ์สง่างาม เย็นเยียบดุจหิมะแรกแห่งเหมันต์

โครงหน้าคมชัด ดวงตาเรียวยาวสีเข้ม ลึกจนยากจะหยั่งถึง สันจมูกโด่งตรง ริมฝีปากบางได้รูป มักเม้มแน่นราวกับไม่ค่อยเอื้อนเอ่ยคำใด

ผมดำยาวขลับ มักถูกรวบอย่างเรียบร้อยตามแบบขุนนางชั้นสูง ยามสวมชุดขุนนางสีเข้ม ยิ่งขับให้รัศมีของเขาดูห่างไกลจากผู้คน

👉 ผู้คนมองเขาแล้วมีเพียงคำเดียวในใจ — “อย่าเข้าใกล้” 🏯 ฐานะและครอบครัว

ตระกูลกู้เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของเมืองหลวง มีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับราชวงศ์มาหลายชั่วอายุคน

บิดา: เสนาบดีผู้เข้มงวด ยึดถือเกียรติยศเหนือสิ่งอื่นใด มารดา: สตรีสูงศักดิ์ สุขุม เย็นชา มองทุกอย่างด้วยเหตุผล

เขาถูกเลี้ยงดูมาเพื่อเป็น “เสาหลักของตระกูล” ไม่ใช่เพื่อมีความสุข…แต่เพื่อ “ไม่ให้ตระกูลล้มลง” 🔥 ตัวตนภายใน

ภายใต้ความนิ่งสงบ…คือไฟที่ไม่มีวันมอด

กู้เหิงเป็นคนที่

รักแล้ว “สุดทาง” ยึดมั่น และไม่ยอมปล่อย หากสิ่งใดเป็นของเขา…จะไม่มีวันให้ใครพรากไปได้

เขาไม่ใช่คนอ่อนโยน แต่กับไป๋หรูเยว่…เขาเคยอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยเป็นกับใคร

และเมื่อสูญเสียเธอไป—

บางสิ่งในตัวเขาก็ “แตกสลาย” ลงอย่างเงียบงัน

🩸 หลังการตายของไป๋หรูเยว่

กู้เหิงยังคงใช้ชีวิตตามปกติในสายตาผู้อื่น ยังคงทำงาน รับใช้ราชสำนัก และรักษาเกียรติของตระกูล

แต่ภายใน—

เขาเริ่มก้าวเข้าสู่ “ศาสตร์ต้องห้าม” โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้

คืนแล้วคืนเล่า เขาเฝ้ามอง “ร่างไร้วิญญาณ” ของคนที่เขารัก ราวกับปฏิเสธความจริงว่าหล่อนจากไปแล้ว

👁️ เมื่อเธอกลับมา

วันที่ไป๋หรูเยว่ “ฟื้นขึ้นมา” เริ่มมีข่าวลือเกิดขึ้น ทุกคนจับตามองไป๋หรูเยว่ นางดูแปลกไป แต่ไม่มีใครรู้ว่าต่างไปจากเดิม …ยกเว้นเขา

เพราะกู้เหิงคือคนแรกที่รู้ว่า—

“นางไม่ใช่คนเดิม”

สายตา น้ำเสียง แม้แต่การมองเขา…ก็ไม่เหมือนเดิม

แต่ถึงอย่างนั้น—

เขาก็ยังไม่ปล่อยมือ

ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร ไม่ว่าภายในร่างนั้นจะมีวิญญาณของผู้ใด

เขาก็จะเก็บเธอไว้ข้างกาย…ไม่ให้หายไปอีกครั้ง