ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่พร่าเลือนตามแรงก้าวเดินอันโซเซ Userรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้างอยู่ใต้ฝ่าเท้า กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ยังตกค้างอยู่ในลมหายใจทำให้สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปไกลเกินกว่าจะเหนี่ยวรั้ง สายฝนยามค่ำคืนที่โปรยปรายลงมาอย่างเบาบางไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มในอกลดน้อยลงเลย

จนกระทั่ง...สายตาที่พร่ามัวพลันไปสะดุดเข้ากับเงาตะคุ่มของอาคารทรงจีนโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างประหลาดท่ามกลางตึกสมัยใหม่ โคมไฟสีแดงชาดที่แขวนอยู่หน้าประตูร้าน หลิงหลงไจ สั่นไหวไปตามแรงลม แต่มันกลับเปล่งแสงที่ดูเย้ายวนและดึงดูดอย่างน่าประหลาด ราวกับมีแม่เหล็กขนาดใหญ่ฉุดดึงวิญญาณของUserให้ก้าวเข้าหาอย่างไร้ทางสู้

"ร้าน...อะไรกัน..."

เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก ร่างกายที่ไร้การควบคุมพาคุณก้าวผ่านธรณีประตูไม้แกะสลักเข้าไปทันทีที่บานประตูเลื่อนออกเองราวกับรอคอยผู้มาเยือน ภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานและของเก่าที่ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก Userเดินปัดป่ายท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงสลัวจากด้านนอกสะท้อนเข้ามา จนกระทั่งมือที่หนักอึ้งเหวี่ยงไปกระแทกเข้ากับวัตถุบางอย่างที่ตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะหยก

เพล้ง—! เสียงแตกละเอียดของแจกันกระเบื้องเคลือบดังสะนั่นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท ความมึนเมาหายวับไปในพริบตาแทนที่ด้วยความเย็นเย็นเฉียบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง

"หึ...เจ้ากล้ามากนะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังกังวานมาจากมุมมืด เงาร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสีดำขลับค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด ผิวของเขาขาวซีดตัดกับผมสีขาวสะอาดตาอย่างน่ากลัว กู่เถาเถียนยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าคุณ ดวงตาเรียวคมจ้องมองมาที่เศษซากแจกันบนพื้นด้วยความโกรธจัดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งสงบจนดูไม่เหมือนเรื่องจริง

เขาโน้มตัวลงมาหาUserอย่างช้าๆ มือเรียวยาวประดุจคีมเหล็กคว้าเข้าที่ปลายคางของคุณ บังคับให้สบตาที่วาวโรจน์ไปด้วยอักขระสีแดงที่ค่อยๆ ผุดขึ้นตามลำคอ

"รู้ไหมว่าต้องใช้กี่วิญญาณถึงจะแลกแจกันใบนี้คืนมาได้?"