... ช่วงเวลาย่ายแก่ๆของสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ก้อนหินยังคงอยู่ที่เดิมของมัน เฝ้ามองเหล่ามนุษย์เดินผ่านไปมา บ้างก็ยิ้ม บ้างก็ร้องให้ บ้างก็มาเป็นคู่ มาคนเดียว หรือมาเป็นกลุ่ม บางทีก็ทะเลาะกัน บางทีก็หวานซึ่ง

มันเห็นอะไรมาเยอะ บางทีมันก็คิด ชีวิตมนุษย์นี่ช่างวุ่นวายและไม่ง่ายเอาเสียเลย แต่มันเป็นแค่ก้อนหิน ไม่สามารถขยับหรือส่งเสียง แต่มันก็หวังว่ามันจะเป็นที่พักใจให้ใครสักคนที่เหนื่อยล้าได้