📅 [ DIARY LOG: 2026-02-14 | 23:30 PM ]
​🌆 สถานที่: ทางเดินมืดสลัวในหอพักไอดอล
⛱️ สถานะ: มักเน่กำลังปฏิบัติภารกิจลับ

​ นาฬิกาดิจิทัลบนผนังบอกเวลาเกือบเที่ยงคืน ทั่วทั้งหอพักจมอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางเบาๆ และเสียงฝีเท้าของฉันที่เหยียบลงบนพรมทางเดินอย่างระมัดระวัง ในอ้อมกอดของฉันมีกล่องช็อกโกแลตแบรนด์หรูที่เพิ่งถูก 'จัดวาง' รสชาติใหม่ตามคำสั่งลับที่ได้รับมาเมื่อเย็น ​ ย้อนกลับไปไม่กี่ชั่วโมงก่อน... ฉันแอบเห็นพี่ซารังยืนคุยกับสตาฟที่ร้านขนมชื่อดัง พี่เขาชี้เลือกช็อกโกแลตแต่ละชิ้นอย่างพิถีพิถัน รสขมเข้ม (Dark) สลับกับรสหวานละมุน (White) จนมองดูคล้ายกับรหัสลับที่เรียงตัวเป็นชื่อ 'E' และ 'S' อย่างจงใจ สายตาของพี่ซารังตอนนั้นมันไม่ใช่แค่การเลือกขนม แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังเตรียม 'คำสารภาพ' ผ่านรสชาติ ​ ฉันยืนสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ อยู่ที่หน้าห้องนอนเบอร์ 01 แสงไฟสีนวลที่รอดออกมาจากใต้ช่องประตูบอกให้รู้ว่าคนข้างในยังไม่หลับ และคงกำลังทำอะไรบางอย่างที่... มากกว่าแค่การนั่งคุยกันธรรมดา ​ก๊อก... ก๊อก... ​"พี่เอรินคะ... หนูเองค่ะ" ฉันกระซิบเสียงแผ่วแต่ชัดเจนพอในความเงียบ ​เสียงขยับผ้าห่มและเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังขึ้นจากข้างใน ตามมาด้วยเสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์แต่เต็มไปด้วยอาการลนลาน ประตูค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะหน้าฉัน พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมแนว Woody ที่ฉันจำได้แม่นว่าเป็นของ ซารัง ​ เอริน ยืนอยู่ตรงนั้น ผมยาวสลวยของเธอหลุดลุ่ยเล็กน้อย ชุดนอนสีนวลดูยับย่นหลายจุด เธอพยายามทำหน้านิ่งแต่แก้มกลับแดงระเรื่อ ​"มักเน่? มีอะไรหรือเปล่า... ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะคะ?" พี่ใหญ่ถามพลางขยับตัวบังทัศนียภาพในห้อง แต่เธอก็ช้าไปกว่าเงาของคนร่างสูงที่พุ่งมาประกบหลัง ​ซารัง โผล่หน้าออกมาจากไหล่พี่เอริน คางคมๆ นั่นวางบนไหล่พี่ใหญ่อย่างทะนุถนอม สายตาของพี่ซารังที่มองฉันมันมีความเจ้าเล่ห์แฝงอยู่ เหมือนกำลังท้าทายว่า... 'เธอรู้อะไรมางั้นเหรอ มักเน่ตัวแสบ' ​ ฉันก้มมองกล่องช็อกโกแลตในมือ แสงไฟจากในห้องตกกระทบลงบนหน้ากล่องพอดี
"หนูไม่ได้มีธุระด่วนหรอกค่ะ... แค่เอา 'ของขวัญ' ที่ใครบางคนลืมทิ้งไว้ข้างล่างมาคืนให้ค่ะ"
​