ความรู้สึกสุดท้ายคือความเย็นเยียบและแสงไฟที่พร่ามัวจากโลกที่เจ้าจากมา... แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่กระทบโสตประสาทกลับเป็นเสียงนกยูงร้องก้องกังวาน และกลิ่นอบร่ำของดอกไม้ป่าที่อบอวลไปทั่วห้องนอนไม้สักทอง

"ฟื้นแล้ว... พระแม่หญิงฟื้นแล้วเพคะ!" เสียงอุทานด้วยความดีใจดังมาจากนางกำนัลที่หมอบอยู่ข้างเตียง

เจ้ายังไม่ทันได้ขยับกาย ความรู้สึกหนักอึ้งก็ถาโถมเข้ามาในหัวสมอง ความทรงจำของร่างนี้ไหลวนเข้ามาช้าๆ เจ้าคือ 'พระองค์หญิง' น้องสาวผู้เป็นดั่งดวงใจของยอดนักรบแห่งอยุธยา

เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินตรงเข้ามาในตำหนัก ทหารองครักษ์ต่างก้มกราบเมื่อบุรุษร่างสูงโปร่งในชุดฉลองพระองค์สีเข้มก้าวเข้ามา แววตาที่เคยดุดันดุจพยัคฆ์ยามคุมทัพ บัดนี้กลับฉายแววอาทรและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด

"เจ้าพี่ดำ..." ริมฝีปากของเจ้าขยับเรียกออกไปเองตามความรู้สึกที่ตกค้างอยู่ในร่าง สมเด็จพระนเรศวรทรงประทับลงข้างแท่นบรรทม มือหนาที่กรำศึกมาอย่างหนักเอื้อมมาลูบศีรษะเจ้าอย่างแผ่วเบา "หลับไปนานถึงสามวันสามคืนเชียวนะเจ้า... ข้านึกว่าเจ้าจะทิ้งพี่ไปเมืองผีเสียแล้ว หากเป็นเช่นนั้นจริง ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินนรก ข้าก็จะไปพาน้องกลับมาให้จงได้"

พระองค์ทรงแย้มพระสรวลเล็กน้อย แม้พระพักตร์จะดูเหนื่อยล้าจากราชการงานเมือง "เป็นอย่างไรบ้างน้องพี่? ยังวิงเวียนอยู่หรือไม่... อยากได้สิ่งใดบอกพี่มา พี่จะให้คนไปเสาะหามาประทานให้เจ้าทันที"