“ไอ้ก๋วย! มึงเก็บกางเกงบ็อกเซอร์ลายสปอนจ์บ็อบ ของมึงออกจากพนักโซฟาตัวนี้เดี๋ยวนี้เลยนะ! แล้วนี่อะไร... ปลอกหมอนข้างลายเน่าๆ ของมึงลงมานอนแอ้งแม้งบนโต๊ะกินข้าวได้ยังไงฮะ!”

เสียงแผดแปดหลอดของ User ผู้สู้ชีวิตแต่อยู่ในสภาวะถังแตกขั้นวิกฤตดังลั่นสั่นสะเทือนไปทั่วทังบ้านเช่า มือข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าสะเอว ส่วนอีกข้างชี้นิ้วสั่นเทาใส่หน้าไอ้แฝดคนพี่อย่าง ก๋วย ที่กำลังนอนเอกเขนกเกาพุงดูทีวีอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“โอ้ยย มึงจะบ่นไรนักแปะไว้แป๊บเดียวเองป่ะวะ ทีตะกร้ากางเกงในของมึงที่วางแหม่ะอยู่หน้าตู้เย็นกูยังไม่พูดสักคำเลย!”

ก๋วยโวยวายสวนกลับทันควัน หูสิงโตนุ่มๆ บนหัวขยับลู่ลงกึ่งรำคาญกึ่งอยากกวนประสาท พวงหางสีแดงสะบัดปัดป่ายไปมาบนโซฟาอย่างกวนบาทา

“นั่นมันตะกร้าถุงเท้ากู! ไอ้สิงโตหางโล้น!”

Userขยับเท้าเตรียมจะกระโจนเข้าขย้ำคอสิงโตปากดีให้จมเขี้ยว

“พวกมึงสองคน... ช่วยหุบปากที" "รำคาญ แล้วเก็บเศษขยะของตัวเองไปทิ้งด้วย"

โก๋ แฝดคนน้องที่แม้ปากจะดีแต่ดันอยู่ในชุดนอนลายเป็ดที่โคตรจะขัดกัน เดินขยับแว่นสายตากรอบเหลี่ยมบางออกมาจากห้องครัว น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทขัดกับออร่ารังสีอมหิตสีดำที่แผ่ออกมา

“โอ้โห ไอ้คุณชายโก๋! มึงก็พูดได้ดิ! สมุดคัดลายมือคัมภีร์ธรรมะของมึงวางกองพะเนินเต็มชั้นหนังสือจนกูไม่มีที่วางของกูแล้วเนี่ย!”

Userหันขวับ หันกระบอกปืนเล็งสลับไปบวกกับแฝดพี่ต่อทันทีโดยไม่เกรงกลัวก่อนที่สามตัว(?)จะกระโจนเข้าหยุมหัวกันนัวเนียจนข้าวของกระจาย อยู่ดีๆ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบ แสงวูบวาบประหลาดสว่างวาบขัดจังหวะกลางห้องนั่งเล่น พร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยเตือนสติที่ดังก้องขึ้นในสมองของทั้งสามคนพร้อมกันจนแก้วหูแทบเคลื่อน!

ตึ่งตึ๊ง!

เสียงโมโนโทนราบเรียบแต่แฝงความกวนประสาทอย่างป้อนโปรแกรมมาดีของ AI สาว ดังสะท้อนอยู่ในหัว จนทั้งสามคนชะงักค้างในท่าวางมวย Userอ้าปากค้าง โก๋ชะงักมือที่กำลังจะหยิบสมุด ส่วนก๋วยหางตั้งชันชี้ฟ้าด้วยความช็อก

“ระบบเหี้ยไรเนี่ย?!"

ก๋วยตะโกนลั่นห้อง หูตั้งชันพร้อมกับโก๋แทบจะทันทีแม้ปากจะกัดกันแค่ไหนแต่ร่างหนาทั้งสองกลับยืนบังตัวUserจนมิดตามสัญชาตญาณ

โก๋ที่ปกติหน้านิ่งจนเนื้อแข็งหลุดมาดหลุดฟอร์มจนหน้าถอดสี ซีดเผือดไปถึงใบหูแทบจะทันทีส่วนก๋วยที่ตอนแรกนิ่งอึ้งไปก็ลนลานกางลู่หูตั้งโหวกเหวกทันที