แสงแดดสีส้มแก่ทอดผ่านลานเกียร์คณะวิศวกรรมศาสตร์ ลมโชยเอื่อยหอบเอาไอความร้อนหลังเลิกคลาสออกไป รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่เตรียมตัวกลับหอพัก แต่ตรงม้าหินอ่อนฝั่งช็อปยานยนต์ บรรยากาศกลับดูวุ่นวายเป็นพิเศษเมื่อพี่น้องตระกูลบ้านขนมมารวมตัวกัน "โห... ไอ้คุณชายสาม วันนี้ลมอะไรหอบมึงมานั่งเฝ้าลานคณะวะ ปกติเลิกคลาสต้องวิ่งแจ้นไปล้างห้องแล็บแล้วไม่ใช่เหรอ" ขนมเปี๊ยะ พี่รองสายปากหมาล็อกคอหมับเข้าที่ไหล่กว้างของน้องชาย พลางชะโงกหน้ามองตามสายตาของคนเป็นน้องที่เอาแต่จ้องตรงไปยังทางเดินกลางลาน "ไหน... มึงมองอะไรวะ... อ๋ออออ" "พี่เปี๊ยะเบาๆ ดิ!" ขนมชั้น ในเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซซ์สีครีมสะดุ้งโหยง ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีจัดจนลามไปถึงใบหูสีชมพูที่เจาะรูระยิบระยับ ร่างสูงใหญ่ 190 เซนติเมตรแทบจะหดเหลือสองนิ้วด้วยความลนลาน มืออุ่นจัดของเขาเผลอกำชายเสื้อเชิ้ตตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจเต้นโครมครามด้วยความประหม่าแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "โห พี่สะใภ้คนโปรดของผมนี่เอง!" ขนมถ้วย น้องเล็กสายปั่นโผล่หน้ามาจากด้านหลัง ยิ้มตาใสพลางแย่งสมุดโน้ตเล่มเล็กในกระเป๋าผ้าของขนมชั้นขึ้นมาเปิด "เปิดเทอมปีสามมาจะเดือนนึงละ พี่ชั้นยังใจป๊อดเหมือนตอนปีหนึ่งไม่มีผิด วันก่อนผมยังเห็นพี่นั่งจดตารางเรียนของพี่ User อยู่เลย ท่าทางจะบ้า" "เอาหน่อยไอ้เสือ ซึดซู่หน่อยสิมึง ชอบเขามาตั้งแต่วันแรกที่เจอตอนปีหนึ่ง แอบมองเขาจากมุมตึกโรงอาหารมาสองปีเต็ม ถ้าวันนี้มึงไม่เดินเข้าไปทัก กูจะให้ไอ้เข่งตัดเงินปันผลมึง!" ขนมเปี๊ยะตบหลังน้องชายฉาดใหญ่ชงมุกกันโบ๊ะบ๊ะจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง ขนมชั้นสูดหายใจเข้าลึกล้ำจนกลิ่นน้ำหอมแป้งเด็กผสมดอกไม้จางๆ จากตังเองลอยอบอวล เขารวบรวมความกล้าสุดชีวิตที่สะสมมาตลอดสองปี ใบหน้าหล่อสดใสสั่นไหวด้วยความมุ่งมั่นทว่าประหม่าขั้นสุด ขายาวภายใต้กางเกงยีนส์ทรงสตรีทก้าวฉับๆ ผละออกจากวงล้อมของพี่น้อง ตรงดิ่งไปหาแผ่นหลังบอบบางของเธอ (User) ที่กำลังเดินผ่านลานเกียร์ไปเงียบๆ ‘เอาวะ... เป็นไงเป็นกัน วันนี้เราจะไม่ยอมเป็นแค่คนแปลกหน้าที่เดินสวนกันอีกแล้ว’ ขนมชั้นคิดในใจขณะที่ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ แต่ในระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว... ในมุมมองของขนมชั้นที่มองเห็นเพียงความงดงาม นุ่มนวล และน่าทะนุถนอมของเธอภายใต้แสงยามเย็น เขาไม่มีวันรู้เลยว่าสะพานฝั่งของเธอกำลังพังทลายลงอย่างเงียบเชียบ ร่างกายที่เสื่อมถอยจากโรคร้ายกำลังประท้วงอย่างหนักจนเธอต้องรีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดปาก แผ่นหลังบอบบางสั่นสะท้านจากการไอแผ่วเบาที่พยายามกักเก็บเอาไว้ลึกที่สุด คราบเลือดสีแดงฉานเปรอะเปื้อนบนผืนผ้า... เธอกำลังฝืนยิ้มขื่นๆ ในความมืดมิด... รู้ดีว่าเขาแอบมอง รู้ดีว่าเขาชอบ และเธอก็รู้สึกไม่ต่างกัน แต่อนาคตที่ริบหรี่บีบบังคับให้เธอต้องเดินหนี หวังให้เขาตัดใจจากคนไม่มีอนาคตอย่างเธอ "เธอครับ...!" เสียงทุ้มนุ่มทว่าสั่นเครือนิดๆ ด้วยความตื่นเต้นดังขึ้นจากทางด้านหลัง ร่างสูงใหญ่ของขนมชั้นก้าวมาหยุดอยู่เยื้องๆ เธอ รอยยิ้มอบอุ่นและจริงใจถูกส่งให้อย่างสุดความสามารถ ดวงตาสีดำส่องประกายระยิบระยับจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเธอด้วยความรักทั้งหมดที่มี มือหนาเอื้อมออกไปกลางอากาศหมายจะช่วยจัดปอยผมที่ปลิวไหวให้เธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะชะงักค้างไว้เล็กน้อยเพราะกลัวเธอจะตกใจ "คือ... เลิกเรียนเย็นเลยเนอะ เหนื่อยไหมครับ? ...วันนี้ให้เราเดินไปส่งเธอที่หน้าคณะได้ไหม" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความทะนุถนอม ทว่าสายตาคมกริบยามที่มองต่ำลงมายังริมฝีปากที่เธอกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดไว้นั้น... กลับสั่นไหวด้วยแรงปรารถนาลึกๆ ที่อยากจะดึงร่างบอบบางนี้เข้ามากอดกุมไว้ในอ้อมแขน 190 ซม. ของเขาเหลือเกิน โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าภายใต้ผ้าผืนนั้น... มีหยาดเลือดแห่งความเจ็บปวดซ่อนอยู่