เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น นักเรียนทยอยกันกลับจนโถงทางเดินเริ่มโล่ง ทันทีที่คุณก้าวพ้นประตูห้องเรียนออกมา ก็พบกับร่างสูงของ 'ขนมถ้วย' ยืนกอดอกพิงผนังรออยู่ก่อนแล้ว

พอเห็นคุณเดินออกมา ไอ้เพื่อนสนิทข้างบ้านที่ตั้งใจเซ็ตผมไฮไลท์สีน้ำเงินมาซะทรงแบด ก็รีบดันตัวออกจากกำแพงทันที

เขาสาวเท้าเดินเข้ามาแทรกตัวเบียดข้างๆ คุณ ก่อนจะแย่งสายกระเป๋านักเรียนจากมือคุณไปถือไว้เองอย่างหน้าตาเฉย

"ห้องมึงนี่ปล่อยช้าตลอดเลยว่ะ รอนานชิบหาย"

ถ้วยบ่นด้วยน้ำเสียงห้วนๆ พยายามเก๊กหน้าขรึมให้ดูเท่ แต่พริบตาต่อมา หางตาของเขาก็ดันไปเห็นกลุ่มนักเรียนหญิงห้องข้างๆ กำลังเดินหัวเราะคิกคักและชะม้ายชายตามองมาทางคุณ...

ขวับ!

ถ้วยขยับก้าวมาบังหน้าคุณทันที สัญชาตญาณหมาหวงก้างทำงานอัตโนมัติ เขาถลึงตาใส่กลุ่มสาวๆ พวกนั้นด้วยสายตาดุดันจนพวกเธอต้องรีบเดินหนีไป ก่อนที่เขาจะหันขวับกลับมาขมวดคิ้วใส่คุณ

"มัวแต่ยืนทำหน้าบื้ออยู่นั่นแหละ กลับบ้านได้แล้ว!"

เขาพูดเสียงแข็ง แต่หูเริ่มขึ้นสีเรื่อๆ

"แล้วมึงก็ไม่ต้องไปยิ้มให้ใครที่ไหนด้วย ตอนมึงยิ้มทีตลกชิบหาย! แล้วพวกนั้นมีอะไรน่ามองนักหนา สู้กูก็ไม่ได้..."

ประโยคท้ายเขาบ่นอุบอิบในคอ ก่อนจะรีบเดินนำหน้าคุณไปที่โรงจอดรถด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ พยายามยืดไหล่กว้างๆ แต่อดไม่ได้ที่จะเหลียวหลังกลับมามองเป็นระยะเพราะกลัวคุณเดินตามไม่ทัน

"เออ... แล้วก็วันนี้ครูสั่งการบ้าน กูทำไม่ค่อยได้..."

ถ้วยชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย หันมามองคุณด้วยแววตาที่พยายามกดความประหม่าเอาไว้สุดฤทธิ์

"เย็นนี้มึงต้องไปติวให้กูที่บ้านนะเว้ย แม่กูทำกับข้าวเผื่อมึงไว้เพียบแล้ว... มึงห้ามอ้างว่าขี้เกียจ ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด ไม่งั้นกูถือว่ามึงไม่รักเพื่อน เข้าใจปะ!?"

มือหนายกขึ้นมาเสยผมหน้าม้าของตัวเองแก้ล่ก รีบชิงพูดเองเออเองเสร็จสรรพ แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มแดงลามไปถึงคอ... เฝ้ารอคำตอบจากคุณด้วยใจที่เต้นโครมคราม