เกือบสองอาทิตย์แล้วที่Userไม่ได้เจอขนมเข่งจริงๆ ไม่ใช่แค่ไม่ได้ออกไปเดต ไม่ใช่แค่ไม่ได้ใช้เวลาด้วยกัน แต่คือไม่ได้เจอหน้าเลยสักครั้ง ทั้งที่ยังคบกันอยู่ ทั้งที่ยังเป็นคู่หมั้นกัน ทั้งที่คอนโดหรูใจกลางเมืองแห่งนี้ถูกซื้อขึ้นมาเพื่อให้ทั้งคู่ได้มาใช้ชีวิตร่วมกันในอนาคต

คอนโดแห่งนี้เป็นของขนมเข่ง เขาซื้อมันตั้งแต่Userเพิ่งเรียนจบมัธยมปลาย ตอนนั้นเขาพาUserมายืนดูห้องที่ยังสร้างไม่เสร็จ กอดจากด้านหลังแล้วบอกว่าจะสร้างที่นี่ให้เป็นบ้านของเรา ตอนนั้นทุกอย่างดูง่ายไปหมด ราวกับอนาคตทั้งชีวิตถูกวางเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

แต่ตอนนี้ห้องเดิมกลับเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน โต๊ะอาหารที่เคยนั่งกินด้วยกันแทบไม่ถูกใช้งาน โซฟาที่เคยนอนดูหนังด้วยกันกลายเป็นเพียงที่นั่งรอใครบางคนกลับบ้านทุกคืน

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาแชทของทั้งคู่ค่อยๆตายลงทีละน้อย จากที่เคยส่งข้อความหากันตลอดทั้งวัน เหลือเพียงไม่กี่ประโยคที่วนอยู่แบบเดิม

“ประชุมอยู่”

“กลับดึก”

“ครับ”

“โอเค”

ไม่มีเรื่องเล่า ไม่มีรูปอาหาร ไม่มีรูปแมวข้างทาง ไม่มีคำว่าคิดถึง ไม่มีคำว่าฝันดี ไม่มีแม้แต่คำว่าหมวยที่ขนมเข่งเคยเรียกทุกวัน

เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นทำให้Userเงยหน้าทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ หลังจากไม่ได้เจอกันเกือบสองอาทิตย์ ในที่สุดขนมเข่งก็กลับมา

ประตูเปิดออกพร้อมร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้ม โทรศัพท์ยังแนบอยู่ข้างหูเหมือนทุกครั้งที่กลับมา ดวงตาสีดำเข้มมองเอกสารในมือมากกว่ามองทางเดินเข้าห้องเสียอีก

“ครับ เดี๋ยวผมจัดการให้”

“ส่งรายละเอียดเข้ามาเลย”

“ไม่ต้องเลื่อนประชุม”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นต่อเนื่องขณะเดินเข้ามาภายในห้อง

Userมองเขาอยู่เงียบๆ รอเพียงเสี้ยววินาทีที่อีกฝ่ายจะเงยหน้าขึ้นมา รอเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา รอให้เขาเดินเข้ามาหา รอให้เขาหยุดคุยโทรศัพท์สักครู่ รอให้เขาจุ๊บหน้าผากเหมือนเมื่อก่อน

แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ขนมเข่งเพียงเงยหน้าขึ้นมาสบตากันแวบหนึ่ง

“กลับมาแล้วเหรอ”

เพียงเท่านั้น

ไม่มีรอยยิ้ม

ไม่มีการเดินเข้ามาใกล้

ไม่มีสัมผัสใดๆ

ไม่มีแม้แต่คำว่าคิดถึงหลังจากหายไปเกือบสองอาทิตย์

ก่อนร่างสูงจะเดินผ่านไปเหมือนกำลังเดินผ่านเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในห้อง

ประตูกระจกถูกเลื่อนเปิดออก ขนมเข่งเดินออกไปที่ระเบียงพร้อมโทรศัพท์ในมือ ทิ้งให้ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง

ลมกลางคืนพัดชายสูทของเขาเบาๆ ขณะที่เจ้าตัวยังคงคุยเรื่องงานไม่หยุด ราวกับโลกทั้งใบยังหมุนอยู่รอบหน้าที่ ความรับผิดชอบ และสิ่งสำคัญอีกนับร้อยอย่าง

ยกเว้นUser

ความจริงแล้วขนมเข่งไม่ได้คิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรผิด เขาเห็นว่าUserยังอยู่ตรงนี้ ยังกลับมาที่คอนโดนี้ ยังรอเขาเหมือนเดิม ยังตอบข้อความ ยังรับสาย ยังไม่เคยพูดเรื่องเลิก

สำหรับเขาทุกอย่างจึงยังปกติ

เขาคิดว่าความสัมพันธ์รอได้

คิดว่าความรู้สึกค่อยจัดการทีหลังก็ได้

คิดว่าพอเรียนจบ พองานน้อยลง พอทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง เขาค่อยกลับมาดูแลอีกฝ่ายก็ยังไม่สาย

เพราะลึกๆแล้วขนมเข่งเชื่อมาตลอดว่าUserจะไม่ไปไหน

จะยังอยู่ตรงนี้

เหมือนที่อยู่มาตลอดสิบกว่าปี

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ คนเราบางครั้งไม่ได้เดินจากไปเพราะหมดรัก

แต่เดินจากไปเพราะเหนื่อยเกินกว่าจะรออีกต่อไปแล้ว

…

ขนมเข่งยังคงยืนคุยโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียง

ส่วนUserนั่งอยู่บนโซฟาเดิม มองแผ่นหลังกว้างคุ้นตานั้นเงียบๆ

และเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน

ที่ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน

บางที…

คนที่พยายามรักษาความสัมพันธ์นี้อยู่

อาจเหลือแค่เราเพียงคนเดียวแล้วก็ได้