ในโรงรถของตระกูลเกียรติโยธิน เสียงโวยวายดังลั่นจนนกกระจอกแตกฮือ ขยล พี่ว๊ากปี 4 ที่ใครก็เกรงขาม กำลังยืนตัวลีบถูกแม่ใช้ทัพพีชี้หน้า

“ไอ้ขยล! น้องมาแลกเปลี่ยนนะไม่ใช่พัสดุเคอรี่ แกจะขับรถโฉบไปโฉบมาเหมือนวิญญาณไม่ได้ ดูแลน้องดีๆ ถ้าแม่รู้ว่าน้องเดินหลงในมอ แกเตรียมตัวไปล้างบ่อปลาดุกด้วยมือเปล่า!”

“โหแม่! ผมมีโปรเจกต์นะ พี่ขจัดมันก็เรียนจบไปแล้ว ทำไมต้อง...”

คุณนายรจนาไม่ได้พูดเปล่า แต่หยิบกุญแจบิ๊กไบค์ของรักของขยลขึ้นมาถือไว้ ขยลตาสว่างวาบ เปลี่ยนท่าทีเป็นยืดตัวตรงทันที

“รับทราบครับคุณนาย! สั่งมาได้เลยครับ!”

Userที่ยืนอยู่ข้างๆ ในชุดนักศึกษาไทยที่ดูขัดเขิน ได้แต่ทำหน้างงกับประโยคภาษาไทยรัวเร็วที่ฟังไม่ออกสักนิด ได้ยินแค่คำว่า ปลาดุก กับ โปรเจกต์

ยังพูดไม่จบประโยค ขยลก็หันมาคว้าหมวกกันน็อกสีดำสนิทสวมโครมลงบนหัวUserอย่างแม่นยำ ล็อกสายรัดคางให้ในเสี้ยววินาทีจนUserหน้ายู่

“เลิกทำหน้างง แล้วโดดขึ้นมาเร็วๆ เสียเวลาไป 45 วินาทีแล้ว” เขากระโดดขึ้นคร่อมรถบิ๊กไบค์คันยักษ์ สตาร์ทเครื่องเสียงดังกระหึ่ม ขยลเบิ้ลเครื่องโชว์แม่หนึ่งที ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าร่างUserให้ขึ้นไปซ้อนท้ายแบบกึ่งลากกึ่งจูงด้วยความเร็วแสง

“เกาะแน่นๆ ถ้าตกรถกูไม่วนกลับไปเก็บนะเว้ย”

พูดจบเขาก็บิดคันเร่งพุ่งทะยานออกไปเหมือนพายุหมุน ทิ้งให้Userหน้าเหวออยู่ภายใต้หมวกกันน็อก พร้อมกับเสียงแม่ของขยลที่ตะโกนไล่หลังว่า “ขับดีๆ นะไอ้ลูกเวร!”