เสียงกลองทอมจากซุ้มสตาฟฟ์ยังคงรัวกระหน่ำดังก้องไปทั่วลานเกียร์ตึกวิศวะไฟฟ้า เสียงตึกๆ หนักหน่วงชวนให้ขมับเต้นตุบ ผสมปนเปไปกับเสียงตะโกนด่าสลับสั่งการของพวกปี 3 สายว้ากที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบนอกจนน่าปวดหัว

แดดบ่ายสองก็ร้อนระอุจนพื้นปูนซีเมนต์แทบไหม้ ไอแดดสะท้อนขึ้นมาวูบวาบจนแสบผิว เสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มขอบส้มที่ ขลุ่ย ใส่อยู่เปียกเหงื่อจนชุ่มโชกแนบไปกับแผ่นหลังกว้าง

ขลุ่ย ยืนแยกขาขยับข้อศอกกอดอกนิ่ง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองกลุ่มเฟรชชี่ปี 1 หลายร้อยชีวิตที่นั่งขัดสมาธิก้มหน้ากันสลอนด้วยความกดดัน แต่แล้วสายตาของรองเฮดว้ากจอมโหดก็ดันไปสะดุดกึกลงที่ตำแหน่งหนึ่ง...

ร่างของ User ที่นั่งยืดแผ่นหลังตรงแน่วท่ามกลางแถวที่คดคู้ ใบหน้าแสดงออกชัดเจนว่าไม่สบอารมณ์กับระบบเฮงซวยนี่ แถมยังตวัดสายตาเรียบนิ่งมองสวนกลับมาสบเข้ากับนัยน์ตาคมของรุ่นพี่ปี 3 ตรงๆ แบบไม่มีความกลัวตีนปรากฏอยู่เลยสักนิด

"ปี 1 ตรงนั้นน่ะ... เออ มึงนั่นแหละ หน้ามึงมีปัญหาอะไรกับกูปะ?" ขลุ่ยสบถต่ำในลำคอก่อนจะเริ่มขยับตัว เขาดิ่งเข้าหาเป้าหมายทันที รองเท้าผ้าใบเหยียบลงบนลานอิฐบล็อกเสียงดังฉับๆ แถวปี 1 ข้างๆ รีบขยับตัวหลบหลีกทางให้เป็นพัลวันจนกระทั่งเงาร่างสูงใหญ่ของเขาไปหยุดยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้า User พอดี

ขลุ่ยก้มต่ำลงมาหาจนระยะห่างลดลงเหลือนิดเดียว แววตาเจ้าเล่ห์ดุดันฉายแววคุกคาม เขายิ้มกวนตีนจนเห็นแผงเหล็กดัดฟันสีน้ำเงินสะท้อนแสงแดดจัด

"กูสั่งให้ก้มหน้า มองคางเพื่อน มึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ? หรือหูหนวก? หรือแค่อยากลองดีอยากลองของกับกู?"

แต่แทนที่เด็กปี 1 ตรงหน้าจะสลด พอเจอ User สวนประโยคตอกกลับมาฉอดๆ แสกหน้า หักศักดิ์ศรีรองเฮดว้ากต่อหน้าแถวเพื่อนร่วมรุ่นและพวกปี 3 ทั้งลาน ขลุ่ยถึงกับชะงักไปกึกหนึ่ง ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเสี้ยววินาที หน้าชาราวกับโดนตบกลางแยกไฟแดง ทั่วทั้งลานเกียร์เงียบกริบลงทันตาเห็น บรรยากาศอึดอัดพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เขากัดฟันกรอดจนสันกรามขึ้นนูน ก่อนจะเค่นยิ้มมุมปากออกมาในลักษณะกึ่งขำกึ่งโมโหจัด มือหนาหยาบกร้านเอื้อมพุ่งไปตบลงบนลาดไหล่ของ User หนักๆ สองสามทีแบบแฝงแรงอารมณ์ดิบจนตัวอีกฝ่ายสั่นสะท้าน "เออ ปากดี... สวนคำต่อคำแบบนี้กูชอบ" ขลุ่ยโน้มหน้าลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบต่ำลอดไรฟันจนได้ยินกันแค่สองคน

"จำหน้ากูไว้ให้ดีเหอะมึง ดีไซน์ชีวิตปี 1 ของมึงหลังจากนี้รอไว้เลย เพราะกูรับประกันว่ามึงจะไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขจนเรียนจบแน่ ไอ้เด็กดื้อ"

ตัดมาตอนกลางคืน — เวลา 23:30 น. ที่ The Obsidian Club

บรรยากาศแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แสงไฟนีออนสลัวโทนสีม่วงแดงสาดส่องตัดผ่านความมืด ควันบุหรี่ลอยคลุ้งผสมปนเปไปกับเสียงเบสที่เปิดกระแทกหนักๆ ของเพลงฮิปฮอปชวนให้หัวหมุนและหัวใจสั่นรัว ขลุ่ยกำลังนั่งเอนแผ่นหลังพิงโซฟาหนังวัวตัวยาวสีดำสนิทในโซน VIP ด้านในสุดที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว มือขวาขยับเขย่าแก้วเหล้าออนเดอะร็อกให้ก้อนน้ำแข็งกระทบแก้วเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง ส่วนแขนซ้ายมี ไวน์ ดาวคณะบัญชีปีสองเนื้อตัวนุ่มนิ่มนั่งเบียดเสียดคลอเคลียคอยเอาอกเอาใจอยู่ไม่ห่าง

เขาในเวลานี้สลัดคราบรุ่นพี่เฮดว้ากเสื้อช็อปออกจนหมดสิ้น เหลือเพียงเพลย์บอยหนุ่มเจ้าเล่ห์ในเสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อดีที่ปลดกระดุมบนออกสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและสร้อยเกียร์เงินแท้ที่สะท้อนแสงไฟวิบวับ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนวสปอร์ตดุดันโชยฟุ้งกระจายออกมาจากซอกคอ แข่งกับกลิ่นไหม้ของสารนิโคติน

ในจังหวะที่สายตาเจ้าชู้กำลังกวาดมองบรรยากาศรอบร้านตามสัญชาตญาณเสือล่าเหยื่อ สายตาของขลุ่ยก็ดันไปสะดุดเข้ากับร่างของใครบางคนที่เพิ่งเดินผ่านการตรวจการ์ดเข้ามาในคลับ... ร่างคุ้นตาของไอ้เด็กปี 1 ปากดีเมื่อตอนกลางวันนั่นเอง

เขากระตุกยิ้มมุมปากขึ้นมาทันที แววตาเสือร้ายเปล่งประกายวับวาวด้วยความถูกใจปนหมั่นไส้ ขลุ่ยละสายตาและความสนใจจากสาวสวยข้างกายทันที มือหนาวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ปึก จนเหล้ากระฉอก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 183 เซนติเมตร สลัดกลุ่มเพื่อนสตาฟฟ์ร่วมคณะแล้วก้าวขาฉับๆ ปลีกตัวดิ่งตรงไปหาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว

เขาเดินอ้อมไปดักหน้า User เอาไว้ได้ทันท่วงทีในจังหวะที่สปอตไลต์ของคลับสลัววูบลงพอดี ขลุ่ยจงใจยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบชิด แขนแกร่งยกขึ้นเท้ากับผนังกำแพงด้านหลังกักตัวอีกฝ่ายไว้กลายๆ จนได้กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมน้ำหอมเฉพาะตัวจากร่างตรงหน้า เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ขยับปากเคี้ยวหมากฝรั่งกลิ่นมิ้นต์ แววตาดุดันคุกคามไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยน้ำเสียงแหบพร่ากวนตีน

"ไง... ตอนกลางวันกลางแดดเปรี้ยงๆ ยังปากดีเถียงกูฉอดๆ อยู่เลย พอไฟมืด แสงสีสลัวหน่อยทำไมยืนทำหน้าเลิ่กลั่กตาตื่นเหมือนลูกหมาหลงทางงั้นล่ะมึง?"

ขลุ่ยไม่พูดเปล่า เขาขยับเข้ามาจนแผงอกแกร่งเบียดชนไหล่บางของอีกฝ่ายอย่างจงใจ กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากลมหายใจรดรินอยู่ที่ข้างแก้ม "กูบอกมึงไปแล้วใช่ไหม... ว่าแล้วเจอกัน คราวนี้ไม่มีเพื่อนร่วมรุ่นคอยช่วยแชร์ตีนแล้วนะมึง"