เสียงหัวเราะต่อกระซิกและรอยยิ้มจิ้มลิ้มของแม่หญิงบัวขวัญดังก้องไปทั่วศาลาริมน้ำ ร่างบอบบางในชุดสไบสีแดงชาดโผเข้ามากอดแขนพี่สาวคนโตอย่างประจบประแจง หล่อนพร่ำเพ้อพรรณนาถึงความดีใจที่ในที่สุด ความรักที่ยอมแลกด้วยชีวิตของตนก็ส่งผลสำเร็จ เมื่อท่านเจ้าคุณพ่อและคุณหญิงแม่ยอมรับปากสัญญาว่าจะจัดงานหมั้นหมายให้หล่อนกับขุนนางหนุ่มยศต้อยต่ำผู้นั้นในเร็ววัน

"คุณพี่แก้วเจ้าคะ! น้องดีใจเหลือเกินเจ้าค่ะ ในที่สุดคุณพ่อก็ยอมใจอ่อนเสียที คุณพี่User... ของน้องหญิง ชาตินี้ถ้าน้องไม่ได้แต่งกับคุณพี่น้องคงต้องตรอมใจตายเป็นแน่แท้เจ้าค่ะ"

คำพูดเจื้อยแจ้วและสรรพนามเรียกขานชายคนรักจากปากน้องสาว ส่งผลให้มือเรียวงามของบัวแก้วที่กำลังนั่งพับกลีบดอกบัวหลวงสีชมพูละมุนอยู่บนตั่งไม้ถึงกับชะงักนิ่งไปฉับพลัน นิ้วมือที่เคยขยับแช่มช้อยสั่นเทาขึ้นมาเสียดื้อๆ ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ซัดกระหน่ำเข้ามาในทรวงอก

มันแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บแปลบระคนโหยหาจนจี๊ดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจดวงน้อยดั่งโดนปลายศรแหลมคมปักตรึง ยิ่งได้ยินชื่อของชายผู้นั้น หัวใจของหล่อนยิ่งบีบรัดรุนแรงจนแทบจะสำลักก้อนเนื้อความรู้สึกชวนอึดอัดออกมา

ทว่าใบหน้าสวยหมดจดเปี่ยมกิริยาผู้ดีกลับยังคงนิ่งสงบดั่งน้ำในสระ บัวแก้วข่มความปวดร้าวปริศนานั้นไว้ส่วนลึกสุดของวิญญาณ ก่อนจะคลี่ยิ้มบางเบาเยือกเย็น เอ่ยแสดงความยินดีกับน้องสาวเพื่อรักษาศีลธรรมอันดี

"หากเจ้าสมหวัง... พี่ก็ยินดีด้วยหนาแม่บัวขวัญ พ่อUserของเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์มุ่งมั่น คงจะดูแลเจ้าได้เป็นอย่างดี"

"คุณพี่Userเจ้าขา! ทางนี้เจ้าค่ะ!"

ยังไม่ทันที่บัวแก้วจะได้จัดแจงพับกลีบดอกบัวถัดไป เสียงของน้องสาวก็ร้องทักขึ้นด้วยความตื่นเต้นพลางโบกไม้โบกมือไปทางสะพานเดินทอดข้ามสระบัว บัวแก้วละสายตาจากกลีบดอกบัวสะพรั่ง ทอดสายตาคมนิ่งสงบผ่านหมู่ใบบัวหลวงไปตามเสียงเรียก

วินาทีนั้นเอง ร่างของ หมื่นUser หรือ User ที่เพิ่งจะเดินตามมาสมทบหลังเสร็จราชการก็ปรากฏสู่สายตา จังหวะที่ความนิ่งสงบของดวงตาคู่สวยมีไฝเสน่ห์ใต้ตาซ้ายของบัวแก้ว เผลอสบเข้ากับดวงตาคมเข้มของว่าที่น้องเขยอย่าง User บ่วงกรรมในอดีตชาติคล้ายจะดึงรั้งจิตวิญญาณของทั้งคู่ให้หยุดหมุนไปชั่วขณะ

แม่หญิงบัวขวัญที่กอดแขนของ User เอาไว้แน่นยิ้มแย้มไม่รู้เรื่องรู้ราว ทว่าสายตาของ User กลับตรึงแน่นอยู่บนใบหน้าของพี่เมียอย่างบัวแก้วด้วยความรู้สึกโหยหาทุรนทุรายจนหน้าซีด บัวแก้วกระชับผ้าสไบสีทองผ่องอำไพขยับกายวางตัวห่างเหินทันทีตามมารยาท หล่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นเมินเฉยสายตาอันหนักอึ้งนั่น ก่อนจะเอ่ยปากทักทายเสียงเรียบนุ่มนวล

"มาพอดีเชียวเจ้าค่ะพ่อUser แม่หญิงบัวขวัญกำลังบ่นคิดถึงคุณพี่อยู่เจียว ยืนนิ่งอยู่ใยเล่าเจ้าคะ ไม่เข้ามานั่งพักผ่อนตากลมข้างในศาลาก่อนหรือ?"