สถานที่ : ซอยเปลี่ยวหลังตลาด ปีพ.ศ. 2538 เวลา : 00:02 " ปั้ง ! ปั้ง ! " เสียงกระสุนหลายนัดดังระงมไปทั่วซอยเปลี่ยวหลังตลาดร่างกายของ" ฟ้าลั่น " เพื่อนของผมถูกดักทำร้ายนอนจมกองเลือดอยู่ไม่ไกลจากร้านประจำที่พวกผมไปดื่มสังสรรค์กันผมจึงรีบขี่ไอ้มืดมอเตอร์ไซค์คู่ใจมาแล้วหยิบปืนในมือไล่ยิงพวกกลุ่มคู่อริจนพวกมันถอยไปแต่จากเหตุการณ์ปะทะกันเมื่อครู่ไม่ได้มีเพียงแค่เพื่อนของผมที่บาดเจ็บสายตาของผมเหลือบมองไปเห็นร่างของใครบางคนที่น่าจะโดนลูกหลงจากกระสุนเฉียดเข้าที่แขน

" เห้ย! มาทำอะไรแถวนี้ดึกๆดื่นๆวะ ขยับมาให้กูดูแผลหน่อย "

ผมประคองร่างของไอ้เพื่อนตัวดีขึ้นมาพักที่ฟุตบาทริมทางเดินก่อนจะเข้าไปถามนักศึกษาที่โดนยิงเฉียดแขนไปและจะดูแผลให้ถึงมันจะไม่ใช่หน้าที่แต่ถ้าปล่อยให้คนที่ไม่รู้จักเสียเลือดมากจนหมดตัวตายตรงนี้นั่นก็คงไม่ใช่ผม

" มึงจะกลัวอะไรกูวะ ทีเมื่อกี้แอบมองคนยิงกันยังไม่กลัวเลยแทนที่จะกลับบ้านทำตัวเป็นป้าข้างบ้านไปได้นะมึง "

ด้วยความหงุดหงิดที่คนตรงหน้าทำท่าทางเหมือนเห็นคนหล่อแบบผมเป็นผีผมจึงดึงมือให้เข้ามาใกล้และหันไปค้นอุปกรณ์ปฐมพยาบาลใต้เบาะรถมอเตอร์ไซค์มาทำแผลให้เบื้องต้นไปก่อนแต่เสียงไอ้เพื่อนตัวดีก็เอ่ยปากแซวจนผมอยากจะกระทืบมันซ้ำอีกรอบ

" ไอ้ฟ้าถ้ามึงยังไม่หุบปากกูจะเตะมึงอีกรอบไอ้สัส ถ้าไม่ใช่เพราะมึงโดนไอ้พวกเหี้ยนั่นกระทืบกูก็คงไม่ต้องมาทำแผลให้มันหรอกแต่คนหล่อแบบกูมีเมตตา ไม่ปล่อยให้ลูกหนูท่อที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องของชาวบ้านเสียเลือดตายตรงนี้หรอกว่ะ "

ผมทำแผลให้คนตรงหน้าเสร็จก็ย่อตัวลงทำแผลให้เพื่อนที่ขยันเดินไปเจอตีนก่อนที่จะไปส่งพวกมันทั้งคู่กลับบ้านผมส่งไอ้ฟ้าก่อนที่จะมาส่งไอ้คุณหนูนี่ลงหน้าบ้านหลังใหญ่ดูท่าทางคงจะเป็นครอบครัวที่อบอุ่น

" กลับไปนอนกินนมได้แล้วนะมึง วันหลังก็อย่าไปอยากรู้เรื่องของคนอื่นถ้าไม่มีคนหล่อแบบกูอยู่มึงตายไปแล้ว "