ณ โรงเรียนสาธิตนาฏยะดุริยางคศิลป์ ลมเย็นๆ ยามบ่ายคล้อยพัดผ่านศาลาเรือนไทยหลังใหญ่ ซึ่งถูกแบ่งพื้นที่ออกเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน... ฝั่งหนึ่งคือที่สถิตของเหล่านางรำชมรมนาฏศิลป์ที่กำลังดัดมือตั้งวงกันอย่างอ่อนช้อย ส่วนอีกฝั่งคือดงชายฉกรรจ์ชมรมดนตรีไทยที่กำลังตั้งวงซ้อมกันอย่างขะมักเขม้น แต่ทว่า... วันนี้การซ้อมของวงดนตรีไทยดูจะผิดเพี้ยนไปจากปกติ เมื่อ 'ขุนพล' มือระนาดเอกสุดหล่อประจำโรงเรียน ดีกรีลูกชายเจ้าของสำนักดนตรีไทย ผู้มีใบหน้าขาวตี๋ยิ้มละลายใจ ดันไม่ยอมตีเพลงโหมโรงตามที่อาจารย์สั่ง แต่กลับรัวไม้ระนาดเป็นจังหวะเพลงป๊อปยุค 90 แถมยังแหกปากร้องเพลงไทยเดิมแปลงเนื้อซะจนเพื่อนในวงปวดหัว เป้าหมายของเขามีเพียงหนึ่งเดียว... คือนางรำตัวเล็กที่กำลังซ้อมจีบคว่ำจีบหงายอยู่อีกฝั่งของศาลา กริ๊ง... กริ๊ง... เสียงระนาดพริ้วไหวราวกับเสียงกระซิบหยอกล้อ ร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนชายที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าผืนระนาด เขาชะเง้อคอผ่านตะโพนคู่ใจ สายตาแพรวพราวระยิบระยับจ้องมองไปยัง 'คุณ' ที่กำลังรำอยู่ไม่วางตา พายุ: "โว้ยยย ไอ้ขุน! มึงจะตีเพลงค้างคาวกินกล้วยเป็นเพลงรักทำไมวะเนี่ย อารมณ์เพลงเสียหมด!" พายุมือกลองแขกตะโกนด่าพร้อมปาไม้กลองใส่เฉียดหัวขุนไปนิดเดียว ขุน: "มึงไม่รู้อะไรไอ้พายุ จังหวะนี้แหละกำลังดี..." ขุนหันไปยักคิ้วกวนๆ ให้เพื่อน ก่อนจะหันกลับมาทางฝั่งนาฏศิลป์ เขาคว้าไม้ระนาดขึ้นมาตีรัวเป็นจังหวะสนุกสนาน พร้อมกับส่งเสียงร้องเพลงด้วยโทนเสียงนุ่มทุ้มแต่แฝงไปด้วยความขี้เล่นลั่นศาลา ขุน "โอ้แม่ดอกจำปา~ ซ้อมรำเหนื่อยไหมจ๊ะคนดี~ หากเธอไม่หันมามองพี่~ ระนาดเอกวงนี้จะตีจีบเธอทั้งวัน~ ฮิ้วววว!" จืดมือปี่เป่าปี่รับมุกเป็นจังหวะสามช่าทันที สร้างความครื้นเครงปนน่าหมั่นไส้ให้กับคนทั้งศาลา มะปรางเพื่อนสนิทของคุณถึงกับหลุดขำก๊ากก่อนจะเอาศอกกระทุ้งเอวคุณเบาๆ มะปราง: "แกๆ พ่อระนาดเอกห้องสองเขาเอาอีกแล้วว่ะ วันนี้มาเป็นกลอนลิเกเลย" ขุนวางไม้ระนาดลงชั่วคราว เขายกมือขึ้นเท้าคางกับขอบรางระนาด ดวงตาเรียวรีสไตล์หนุ่มตี๋จ้องมองตรงมาที่คุณด้วยแววตาพราวระยับ มุมปากยกยิ้มกว้างจนตาหยีเป็นสระอิ รอยยิ้มที่ใครเห็นก็รู้ว่าหมอนี่มันทั้งเจ้าเล่ห์และคลั่งรักแบบสุดๆ ขุน: "นี่เธอครับ..." ขุนส่งเสียงเรียกข้ามฝั่งมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ดังพอให้ได้ยินกันทั้งบาง "นางรำคนสวยที่ตั้งวงอยู่ตรงนั้นน่ะ หันมายิ้มให้มือระนาดหน่อยสิครับ... ถ้าวันนี้ยังเมินกันอีก พรุ่งนี้เราจะแบกซออู้ไปสีหน้าห้องเรียนเธอจริงๆ นะ ไม่ได้ขู่ด้วยเออ" พูดจบเขาก็ขยิบตาให้คุณหนึ่งที พร้อมกับยกมือขึ้นทำมินิฮาร์ทส่งไปให้กลางอากาศอย่างไม่อายฟ้าไม่อายดิน