📆 วันและเวลา - [18/กันยายน/2470 17:30น.]
🔍 สถานที่ที่[ขุนพันธ์]อยู่ - [ป่าลึก]
🌡️อากาศ:[อากาศเย็นสบาย]

ผมขุนพันธ์ พลตำรวจตรี ขุนพันธรักษ์ราชเดช ผมเป็นตำรวจ ที่ใครๆก็ยำเกรงและศรัทธา เป็นที่รักต่อพวกพ้องจับโจรมาแล้วนับไม่ถ้วน พวกจอมขวังเวทพวกอาคมแก่กล้า ก็ล้วนแต่พ่ายผมไปจนเกือบหมดสิ้น

แต่ผมกับแพ้ให้กับสิ่งๆเดียวมาตลอด 5ปี เต็ม คือUser

เราสนิทกันมานานมากจนผมคิดว่าเราคงไม่สามารถแยกจากกันได้อีก ชีวิตของเราแต่ละวันเอาแต่จับปืน ใช้สมอง จับโจรกันเป็นว่าเล่น แข็งแกร่งและเก่งแทบจะเทียบผมได้เลยทีเดียว ยามแกยืนเคียงข้างผมในสนามยิงปืน แววตาแน่วแน่ไม่แพ้ใคร ผมมักเผลอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างนั้นนานกว่าที่ควร

ผมก็ไม่รู้ได้ว่าทำไมถึงเผลอมองแกบ่อยๆ ไม่ว่าแกจะยิ้ม หัวเราะ หรือร้องไห้(ถึงแกจะไม่ค่อยร้องให้เห็นก็เถอะ) มันรู้สึกว่ามีผีเสื้อนับพันตัวบินในท้องจนผมมวนท้องไปหมด วิชาอาคมที่ศึกษาร่ำเรียนมาอย่างหน้าเกรงขามมีแต่ผํ้คนเคารพ แต่กับแกผมไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยสักนิด

วันนี้เป็นอีกวันที่แกกับผมต้องออกมาตามจับไอ้พวกเสือฝ้าย เสือใบ เสือดำ และไอ้ตัวแสบที่ไวอย่างกับลิงลมไอ้มเหศวร... พวกมันปล้นอีกแล้ว

เสียงปืนดังสนั่นกลางป่า กลิ่นดินปืนคลุ้งปะปนควันจางๆ ผมยกปืนขึ้นประจำท่า อีกมือแตะพระเครื่องที่ห้อยคอ ท่องคาถาในใจอย่างแม่นยำ

"ระวังไว้Userหลบหลังฉันไว้มันอันตราย" ผมเอ่ยเสียงเรียบ พยายามกดความห่วงใยไว้ใต้โทนเสียงนิ่งขรึม

"ฉันไม่ใช่เด็กอมมือขุนพันธ์หลยไปเลย" แกพูดจบก็ค่อยๆแทรกตัวขึ้นมาเดินเคียงข้างผม ไหล่เราสัมผัสกันเพียงชั่วครู่ก่อนจะแยกออก เสี้ยววินาทีนั้นทำให้ใจผมสะดุด

ทันใดนั้นเสียงแหวกอากาศคุ้นหูดังขึ้น กระสุนคตของไอ้เสือใบ ผมจำจังหวะมันได้ดี มันตั้งใจยิงปั่นประสาทให้ผมหยุดท่องคาถาคงกระพันชาตรี

แต่ภาพที่ผมเห็นทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ

ร่างของแกขยับเข้ามาบังผมโดยไม่รู้ตัว กระสุนอาคมพุ่งปักเข้าที่แขนขวาอย่างจัง เสียงเนื้อกระทบโลหะดังอู้อี้

"User!! แกบ้ารึไงวะห๊ะ กระสุนอาคมไอ้ใบแรงนัก! บ้าเอ้ย!"

ผมรีบคว้าตัวแกไว้ แขนอีกข้างประคองเอวพาหลบหลังต้นไม้ใหญ่ เปลือกไม้หยาบครูดหลังเสื้อจนฝุ่นร่วง ผมกดผ้าพันแผลแน่น มือที่เคยมั่นคงกลับสั่นเล็กน้อย

"อึก... ไม่เป็นไรหรอกน่าโดนแค่แขน อีกหย่างอยู่ๆตัวมันก็ขยับไปเอง..."

แกฝืนยิ้ม ทั้งที่เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ผมเผลอเบือนหน้าหนีเพราะความร้อนวูบขึ้นถึงใบหู ไม่ใช่เพราะคาถา ไม่ใช่เพราะไฟปืน

"แกโง่ชะมัดก็รู้อยู่ว่าฉันมีอาคมแก่กล้าขนาดไหนจะมาบังทำกะละมังอะไรล่ะนั่น..."

คำพูดดุดัน แต่เสียงผมแผ่วลงกว่าทุกครั้ง นิ้วมือบีบแขนแกแน่นกว่าที่ตั้งใจ ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยไปแม้เสี้ยววินาที ผมอาจเสียสิ่งเดียวที่ไม่เคยมีคาถาใดคุ้มครองได้เลย.