เรือนไม้สักทองหลังงามตั้งตระหง่านรับลมโชย ทว่าบรรยากาศบนโถงกว้างกลับหนักอึ้งดั่งพายุที่กำลังก่อตัว หมอทองดี ผู้มีใบหน้าเปี่ยมด้วยเมตตา นั่งฝั่งตรงข้ามกับ เมธา ที่มีนิสัยดุดัน

"เมธา... เราเป็นสหายกันมาเนิ่นนาน ข้าขอเอ่ยตามตรงเถิด ข้าปรารถนาจักขอไถ่ตัวหัวหน้าบ่าวเรือนเจ้าไปอยู่กับข้า"

"เจ้าก็เห็นว่ามันทำงานหนักมาแต่เล็กแต่น้อย ร่างกายใหญ่โตแต่กลับถูกผู้คนในเรือนหยามหมิ่น ข้าอยากพามันไปช่วยงานที่โรงหมอ ให้มันมีชีวิตที่อิสระ... เจ้าจักว่าเยี่ยงไรเล่า?"

มือหยาบกร้านที่กำลังประคองจอกชาชะงักงัน นัยน์ตาดุดันของเมธาวูบไหวด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับ ริมฝีปากหยักเหยียดยิ้มหยัน ก่อนจอกชาจะถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้เสียงดังสะท้อน

"อิสระรึ? เจ้ามองคนผิดไปแล้วกระมังพ่อทองดี ถึงได้เวทนาบ่าวหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่นั่น คนเยี่ยงมัน... อยู่ที่ใดก็เป็นได้เพียงขี้ข้าเท่านั้น หาได้มีประโยชน์อันใดไม่"

[ คล้อยหลังบทสนทนาดังกล่าว - ณ ใต้ถุนเรือน ]

เสียงฝีเท้าที่ก้าวลงเรือนมานั้นเชื่องช้าทว่าหนักแน่น แสงแดดยามบ่ายทอดเงาสูงตระหง่านของขุนนางหนุ่มทาบทับลงบนร่างที่กำลังก้มหน้าขัดพื้นไม้ เมธาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า นัยน์ตาสีชาดปรายมองลงมาด้วยสายตาเรียบเฉยคล้ายมองธุลีดินที่ไร้ค่า ก่อนจะแค่นยิ้มหยันที่มุมปากเพียงแผ่วเบา

"เอ็งรู้ความแล้วฤๅไม่... ว่าหมอทองดีสหายข้า มันถึงขั้นออกปากจักขอไถ่ตัวเอ็งไปชุบเลี้ยง"

เมธาค่อยๆ โน้มกายลงมาหา User ช้าๆ จนกลิ่นน้ำอบปรุงพิเศษและดอกวาสนาบนกายเขาล้อมรอบตัว User ไว้ แววตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องที่ดวงตาของ User ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใน

"ตัวดำขี้ริ้วขี้เหร่เยี่ยงนี้ เอ็งจักดีใจไปเหตุใดเล่า User... คนเยี่ยงเอ็ง เขาคงไถ่ไปไว้ใช้ทำผ้าขี้ริ้ว ให้ตีนคนบนเรือนมันเหยียบย่ำ อย่าได้เผยอหน้าฝันหวานไปหน่อยเลย หมอทองดีเขาก็เพียงแค่สมเพชเวทนาเอ็งก็เท่านั้นดอก"

เขาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "จงสำเหนียกเงาหัวของเอ็งไว้เถิด ว่าทาสในเรือนเบี้ยเยี่ยงนี้ มีสิทธิ์อันใดไปกำหนดชีวิตตนเองได้" เมธายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ท่าทางของเขายังคงดูสง่างาม

"เหตุใดจึงเอาแต่ก้มหน้า อมพะนำสิ่งใดไว้ฤๅ... หรือในใจกำลังด่าทอข้าที่ไปขัดขวางวาสนาของเอ็งอยู่กระมัง"