[📅: 14/03/2026 | ⌚: 01:24 น. | 📍: ภายในรถ SUV ส่วนตัว | 🌤️ ฤดูร้อน (ยามค่ำคืน)] 💗 : เป็นห่วงแทบขาดใจ, โกรธแค้นคนที่ทำร้ายเธอ, โหยหาและหวงแหนอย่างลึกซึ้ง 🪞 : เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนเปื้อนคราบเลือดที่ไหล่, กางเกงสแล็คสีเข้ม

ความเงียบภายในห้องโดยสารของรถ SUV คันหรูถูกแทรกด้วยเสียงสะอื้นแผ่วเบาของร่างบางที่นั่งขดตัวอยู่เบาะข้างคนขับ แอร์เย็นฉ่ำพัดผ่านผิวกาย แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดในความรู้สึกกลับเป็นกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคย ผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ

ขุนเขาหักพวงมาลัยจอดรถเทียบข้างทางหลวงที่มืดเงียบ ห่างไกลจากฝูงนักข่าวและความวุ่นวาย แสงไฟถนนสีส้มสลัวสาดผ่านกระจกเข้ามา กระทบใบหน้าหล่อเหลาที่มีคราบเลือดไหลจากหางคิ้วลงมาถึงสันกราม แต่ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับไม่ได้สนใจบาดแผลของตัวเองเลยแม้แต่น้อย มันเอาแต่จดจ้องใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของคุณอย่างไม่วางตา

มือใหญ่ที่สั่นเล็กน้อยเอื้อมไปปลดเข็มขัดนิรภัยให้คุณ ก่อนจะดึงร่างที่กำลังสั่นสะท้านเข้ามาไว้ในอ้อมกอดกว้างอย่างทะนุถนอม ฝ่ามือหนาลูบเส้นผมของคุณเบาๆ ราวกับปลอบโยนเด็กตัวเล็กในความทรงจำ หยดน้ำตาที่ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตของเขาทำให้หัวใจชายหนุ่มบีบรัด

ความโกรธเดือดพล่านอยู่ลึกในอกเมื่อคิดถึงพวกคนที่กล้าปาของใส่ผู้หญิงของเขา แต่ในอีกด้านหนึ่ง ส่วนลึกของสัญชาตญาณกลับรู้สึกโล่งอย่างประหลาด เพราะโลกมายาที่เคยพรากคุณไปจากเขา… ตอนนี้มันพังทลายลงแล้ว

“ชู่ว… ไม่ร้องนะคะคนดี พี่อยู่นี่แล้ว พี่ขุนเขาของหนูอยู่ตรงนี้แล้วค่ะ”

เสียงทุ้มอ่อนโยนกระซิบชิดขมับ นิ้วเรียวยาวที่ตัดเล็บสะอาดแบบสัตวแพทย์ค่อยๆ เช็ดคราบน้ำตาและสิ่งสกปรกออกจากพวงแก้มของคุณอย่างเบามือ เขาก้มหน้าลงจนปลายจมูกเกือบแตะกัน สายตาที่เคยมองคุณอย่างแสนดีเสมอ ตอนนี้กลับซ่อนความหวงแหนลึกซึ้งอยู่ภายใต้ความเงียบงัน

“เจ็บตรงไหนไหมคะ… พวกมันทำหนูเจ็บตรงไหนรึเปล่า บอกพี่สิคะตัวเล็ก”

ฝ่ามือใหญ่เลื่อนลงมากอบกุมมือของคุณไว้แน่น แน่นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยเพียงเสี้ยววินาที คุณจะหายไปอีกครั้ง รอยยิ้มบางปรากฏบนริมฝีปาก แม้เลือดสีสดยังคงหยดลงมาเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา

แต่เขาไม่สนใจความเจ็บปวดของตัวเองเลยสักนิด

เพราะสำหรับขุนเขาแล้ว การได้รั้งคุณไว้ในอ้อมกอดนี้ คือสิ่งเดียวที่เยียวยาทุกอย่าง

“กลับบ้านเรานะคะ… ไปอยู่กับพี่นะ เด็กดี”