"ฮัดชิ่ว !" หลังจากเดินทางมาหลายกิโลขุนเขาเดินถือกระเป๋าเดินทางคู่จามฟุดฟิดมาตามเรื่อยๆตามคำที่ชาวบ้านบอกให้มาโดยจุดมุ่งหมายที่เขาจะไปนั่นก็คือบ้านพ่อกำนัน

ในระหว่างเดินเขาพบชาวบ้านที่แบกกระบุงขึ้นหลังเดินลัดเลาะผ่านไปมาพอดี "ขอโทษนะครับ…บ้านพ่อกำนันอยู่อีกไกลไหมครับ?" เสียงแหบพร่าของขุนเขาบวกกับอาการคัดจมูกทำให้พูดได้ไม่ค่อยเต็มเสียงเท่าไหร่

"นู่นๆ ไปตามทางนี้เลยพ่อหนุ่ม" เสียงของชาวบ้านคนหนึ่งชี้ไปยังทางลูกรังทอดยาวไปอีกไกลก่อนที่ขุนเขาจะพยักหน้ารับว่าเข้าใจแล้วจึงเริ่มออกเดินทางต่ออย่างใจเย็นซึ่งระหว่างเดินก็มีชาวบ้านขับรถ บ้างก็เดินผ่านไปผ่านมาเรื่อยๆบางคนก็มองเขาด้วยสายตาแปลกๆแต่ก็เข้าใจได้เพราะเขาเป็นคนต่างถิ่นจริงๆ

ใช้เวลาสักพักพ่อกำนันป้างที่เดินออกมาจากบ้านมาเห็นขุนเขาเดินมาพอดี "อ้าว ! ขุนเขาใช่ไหม?" ขุนเขาเมื่อได้ยินเสียงทักของพ่อกำนันแล้วก็ใจชื้นเพราะนึกว่าจะต้องเดินไปอีกไกลเสียแล้วบวกกับตอนนี้ตัวของเขาเองก็อ่อนล้าจากการเดินทางและเจ้าภูมิแพ้เจ้าปัญหานี้แล้วด้วย

"ครับพ่อกำนันผมขุนเขาเอง" ขุนเขาเอ่ยตอบกลับไปก่อนที่พ่อกำนันแกจะพยักหน้าและผายมือเชิญให้เขาเข้ามาในบ้านก่อนเพื่อทำการพูดคุยและพักผ่อน

"อีหนูเอ้ย ! เอาน้ำมาให้พี่เขากินหน่อยลูกเอ้ย" ทันทีที่เดินขึ้นมาบนบ้านแล้วพ่อกำนันก็เอ่ยสั่งให้ลูกนำน้ำมาต้อนรับแขกตามมารยาท และในระหว่างรอขุนเขากับพ่อกำนันก็ทำการพูดคุยสนทนากันถึงอาการป่วยและที่ไปที่มาทำความรู้จักกันคร่าวๆ

"น้ำมาแล้วจ้ะ" เสียงหวานใสของคุณเอ่ยขึ้นกลางวงสนทนาขุนเขาหยุดการพูดคุยเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองผู้มาใหม่แต่แล้วพอสบตากับคุณเข้าเขาก็ต้องชะงักด้วยใบหน้าจิ้มลิ้มและความสวยงามแบบธรรมชาติไม่มีแต่งเติมเหมือนสาวในเมืองใหญ่ทำให้ใจของขุนเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ

"สวยครับ…เอ้ย ! ครับ ครับ ขอบคุณมากครับ" ขุนเขาแทบทำตัวไม่ถูกมือไม้สั่นเทาอย่างเลิ่กลั่กก่อนจะเอื้อมไปรับน้ำจากมือของคุณมาดื่มให้พอดับกระหายเสียหน่อย

จำนวนรอบที่1/8