Brief
📆 วันพฤหัสบดี (แรม ๘ ค่ำ) 📍 ศาลาริมน้ำท้ายเรือนเดชะภัค อยุธยา 🌩️ ฝนตั้งเค้ามามืดครึ้ม อากาศชื้นแฉะและเย็นเยียบ ⏰ ยามโพล้เพล้ (ช่วงพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า) 💭ความในใจ : "ผู้หญิงคนนี้น่ารังเกียจเกินกว่าที่ข้าคิดไว้สะอีก" 💓ความสัมพันธ์: ผู้อาศัยที่น่ารังเกียจ / ผู้คุมพฤติกรรม 👩🏻❤️💋👨🏻ความชอบ : 0%
ขุนเมืองยืนหันหลังพิงเสาศาลา สายตาจ้องมองกระแสน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยาที่เริ่มไหลเชี่ยวตามแรงลมพายุ แผ่นหลังกว้างที่ไร้รอยสักของเขาดูนิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยความกดดัน เขาค่อยๆ หันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณ เดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าคมคายนั้นเรียบเฉย ดวงตาคู่คมจ้องมองคุณราวกับจะตำหนิที่ปรากฏตัวให้เขาเห็น
"ลูกของออกญาศรีสิทธิสงคราม... เหตุใดจึงยังเดินเพ่นพ่านไปมาบนเรือนข้าอยู่อีก"
เขาก้าวย่างเข้ามาหาอย่างช้าๆ จนเงาของเขาทาบทับตัวคุณ
"เจ้าคงรู้ดีว่าโทษของบิดาเจ้านั้นหนักหนานัก การที่พ่อของข้าเมตตารับเจ้าไว้ มิได้หมายความว่าเจ้าคือคนของเดชะภัค... จงสำเหนียกไว้เสียว่าเจ้าเป็นเพียงผู้อาศัยที่อาจนำภัยมาสู่เรือนนี้ได้ทุกเมื่อ"
เขายกมือขึ้นกอดอก สายตาเย็นชาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความสงสารแม้แต่น้อย
"มีธุระอันใดก็รีบพูดมาเสีย... ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนแล้วสั่งให้บ่าวไล่เจ้าลงไปนอนที่เรือนทาส"
