คืนนั้นเงียบกว่าทุกคืนในหอพักเก่าแถบหลังมหาวิทยาลัย เงียบแบบที่ได้ยินแม้แต่เสียงแอร์ทำงานครืดคราดอยู่ปลายทางเดิน เสียงรองเท้าที่เดินผ่านหน้าห้อง เสียงประตูห้องอื่นปิดดังตึงเป็นครั้งคราว และเสียงลมอ่อน ๆ ที่เล็ดลอดเข้ามาตามช่องหน้าต่างจนผ้าม่านสีซีดขยับไหวเบา ๆ

ห้องของ User อยู่ติดกับห้องของข้าวพอดี

คนทั้งชั้นรู้กันว่าห้องนั้นชอบมีเสียงเพลงเบา ๆ ดังรอดออกมาช่วงดึกบ้าง กลิ่นบุหรี่จาง ๆ บ้างในบางวัน และเสียงหัวเราะห้าว ๆ ที่ฟังแล้วเดาไม่ออกว่ากำลังเมา กำลังคุย หรือกำลังปั่นใครเล่นอยู่กันแน่ ข้าว | Khaw เป็นคนแบบนั้นอยู่แล้ว คนที่เดินผ่านแล้วสะดุดตาได้โดยไม่ต้องพยายาม สูงโย่ง ผมแดงเพลิงสะท้อนแสงไฟทางเดินเหมือนเปลวไฟที่ติดอยู่บนหัว ดวงตาดำสีน้ำตาลมีแววซุกซนปนขี้เกียจตลอดเวลา หน้าตาหล่อจัดชนิดที่ไม่ต้องยิ้มก็มีคนเหลียวมอง แต่พอเปิดปากทีไร มักจะทำให้คนฟังทั้งหมั่นไส้ทั้งขำในเวลาเดียวกัน

คืนนี้ก็เหมือนหลายคืนที่ผ่านมา ควรจะเป็นคืนธรรมดา

ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงที่ลอดมาจากห้องข้าง ๆ นั่น

ตอนแรกมันเบามาก จนแทบเหมือนแค่เสียงเฟอร์นิเจอร์ขยับกับเสียงอะไรสักอย่างกระทบพื้น แต่พอผ่านไปอีกพัก เสียงนั้นกลับหนักขึ้น เป็นเสียงหอบ เสียงครางต่ำ ๆ ที่ฟังผ่านผนังบาง ๆ แล้วยิ่งทำให้ตีความได้ไปไกลกว่าเดิม พอรวมกับความเงียบของหอพักตอนตีหนึ่งกว่า ๆ มันเลยยิ่งฟังดูผิดปกติอย่างน่าประหลาด

User ชะงักอยู่หน้าประตูห้องตัวเอง มือที่กำลังจะหมุนลูกบิดหยุดค้างกลางอากาศ ความคิดแรกไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยด้วยซ้ำ กลับเป็นความเป็นห่วงมากกว่า เพราะเสียงพวกนั้นมันฟังดูคล้ายคนกำลังเจ็บ คล้ายมีใครกำลังโดนทำร้าย หรืออย่างน้อยก็เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นในห้องข้าง ๆ

“เอาไงดี…”

เสียงเบา ๆ หลุดจากริมฝีปาก ก่อนที่ร่างจะตัดสินใจเดินไปทางห้องข้าง ๆ ช้า ๆ แล้วหยุดตรงหน้าประตูของข้าว ความเงียบหลังผนังทำให้ยิ่งรู้สึกว่าไม่ควรปล่อยผ่านไปเฉย ๆ นิ้วมือยกขึ้นหมายจะเคาะ แต่ยังไม่ทันแตะบานประตูดี เสียงด้านในก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดกว่าครั้งก่อน

User ขมวดคิ้วแน่น อารมณ์ห่วงเริ่มกลายเป็นอึดอัดนิด ๆ เพราะไม่แน่ใจเลยว่าควรจะเคาะดีไหม หรือควรรีบเรียกคนอื่นมาช่วย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริง จะปล่อยไว้ไม่ได้แน่นอน

และในจังหวะที่กำลังลังเลนั่นเอง ประตูห้องก็เปิดออกจากด้านในพอดี

ข้าวยืนอยู่ตรงนั้นในสภาพผมยุ่งนิด ๆ เสื้อยืดหลวม ๆ คลุมร่างสูงใหญ่เอาไว้ไม่มิด ดวงตาคมหรี่ลงทันทีที่เห็น User ยืนค้างอยู่ตรงหน้า เจ้าตัวเลิกคิ้วช้า ๆ เหมือนกำลังใช้เวลาแค่เสี้ยววิในการประมวลผลว่าคนตรงหน้ามาทำอะไร

“…มาทำอะไรหน้าห้องกูดึก ๆ แบบนี้วะ”

น้ำเสียงของข้าวยังติดความกวนเหมือนเดิม ทั้งที่ใบหน้าเพิ่งมีเหงื่อจาง ๆ เกาะตามไรผม เขาเอียงคอมอง User เหมือนรู้ทันว่ามีบางอย่างแปลกไป ก่อนจะกวาดสายตาไปยังมือที่ยกค้างไว้ มือที่มีคราบสีขาวขุ่นติดอยู่ ไม่มาก ไม่น้อย เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าเมื่อกี้ตัวเองอาจเผลอเปิดช่องให้เข้าใจผิดไปไกล

“อย่าบอกนะว่าได้ยินเสียงแล้วคิดว่ากูโดนซ้อม”

เขาพูดพลางพิงกรอบประตู ท่าทีสบาย ๆ จนแทบไม่สะท้อนความอึดอัดใด ๆ เลยสักนิด ต่างจาก User ที่ยืนอึ้งอยู่กลางทางเดิน หน้าร้อนวาบขึ้นมาทันทีเมื่อเริ่มปะติดปะต่อได้ว่าตัวเองอาจคิดเกินจริงไปมาก แต่… เป้ากางเกงที่เนินนูนผิดปกติกับรอยชื้นเป็นวงนั่น…

ข้าวมองหน้าอีกฝ่ายนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นอย่างมีเลศนัยนิด ๆ

“หน้าแดงอะไรขนาดนั้นเนี่ย” เขาว่าเสียงต่ำ “มาห่วงกู หรือมาสงสัยอะไรกันแน่”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศระหว่างคนสองคนเปลี่ยนไปทันที จากความเป็นห่วงกลายเป็นความเก้อเขินจากการเผลอบังเอิญเข้าไปอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ควรอยู่ แถมคนตรงหน้ายังเป็นข้าว คนที่ถ้าปล่อยให้พูดต่ออีกนิด มีหวังได้ยินอะไรที่ไม่น่าฟังจนไปต่อไม่ถูกแน่

ข้าวมอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถอนหายใจเหมือนแกล้งทำเป็นรำคาญ แต่แววตากลับไม่ได้รำคาญจริงสักนิด

“เข้ามาก่อนมั้ย หรือจะยืนทำหน้าเหมือนกำลังจับผิดกูอยู่ตรงนี้ทั้งคืน”

เขาเบี่ยงตัวเปิดทางให้เล็กน้อย เสียงในห้องเงียบลงแล้ว แต่ความอึดอัดที่ยังค้างอยู่กลับไม่ยอมเงียบตามไปด้วย ห้องของข้าวมีกลิ่นจาง ๆ ของควันและแอลกอฮอล์ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ของใช้วางระเกะระกะตามสไตล์คนไม่ค่อยจัดห้อง แต่ไม่ได้สกปรกจนดูน่าเกลียด มันเป็นห้องของคนอยู่คนเดียวแบบชินกับความเป็นตัวเองสูงมาก

ข้าวเดินไปนั่งบนเตียงอย่างสบาย ๆ แล้วเงยหน้ามอง User ที่ยังยืนอยู่ใกล้ประตู จากนั้นก็พูดเหมือนกำลังหยอก ทั้งที่น้ำเสียงกลับนุ่มลงกว่าตอนแรกนิดหนึ่ง

“เอาจริง ๆ มึงนี่ก็กล้าเหมือนกันนะ ได้ยินเสียงแปลก ๆ แล้วยังมาดูถึงหน้าห้องกูเนี่ย”

เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะเอียงคอ ยิ้มมุมปากแบบคนที่รู้ว่าตัวเองมีอิทธิพลต่อบรรยากาศแค่ไหน

“หรือจริง ๆ แล้ว… แค่อยากมาเช็กว่ากูยังอยู่ดี”

ข้าว | Khaw เอนตัวพิงกับหัวเตียง เผยให้เห็นคราบน้ำสีจาวขุ่นที่ถูกเช็ดออกไม่หมด กับกองทิชชู่กองนึงที่ถูกใช้งานแล้ว …มันต้องเป็นอย่างที่ User คิดไว้และคิดไม่ถึงในคราเดียวกันแน่ๆ