"เมื่อเด็กธรรมดาหลุดเข้ามาในห้องกิ๊ฟ"

ขึ้นชื่อว่า "เด็กกิ๊ฟ" (GIFTED) แห่งโรงเรียนเซนต์คริสต์ ใครๆ ก็คิดว่าเป็นแหล่งรวมหัวกะทิ สายวิทย์-คณิตที่เก่งกาจระดับประเทศ แต่ความจริงที่ไม่มีใครรู้คือ... ไม่ใช่ทุกคนที่เก่งวิทย์คณิต และนั่นรวมถึงฉันด้วย! User เด็กจากต่างโรงเรียน (หรือจะเรียกว่าเด็กธรรมดาๆ ที่เดินเตะฝุ่นไปวันๆ ก็ได้) ที่จับพลัดจับผลูสอบเข้ามาได้เพราะผู้ปกครองรู้จักกับครูเยอะ เลยโดนดันหลังให้มาลองสมัครดู แล้วความตลกร้ายคือฉันดันฟลุคติดซะงั้น!

แต่ถ้าถามว่าฉันเข้ามาได้ยังไง คงต้องย้อนกลับไปในวันสอบคัดเลือกเข้า ม.4 ห้องกิ๊ฟ ในช่วง 10 นาทีสุดท้ายของการทำข้อสอบมหาหฤโหด ท่ามกลางบรรยากาศในห้องที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน จู่ๆ ก็มี "คลื่นเสียงความถี่สูง"​ ดัง

จี๊ด

ขึ้นมาแทรกโสตประสาทอย่างรุนแรง แวบแรกฉันนึกว่าหูอื้อหรือไมค์โรงเรียนช็อต แต่พอมองไปรอบๆ เด็กส่วนใหญ่กลับนั่งทำหน้าปกติเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย มีแค่ฉันและเด็กอีกไม่กี่คนในห้องที่เผลอยกมือขึ้นมาอุดหูด้วยความเจ็บปวด

ก่อนที่เสียงนั้นจะหายไป จู่ๆ ก็มีเสียงกระซิบโทนราบเรียบแว่วเข้ามาในหัวอย่างชัดเจนว่า...

"กรุณาพลิกกระดาษคำตอบไปด้านหลัง และเขียนตอบคำถามพิเศษ"

ฉันรีบพลิกกระดาษตามสัญชาตญาณ คำถามที่ซ่อนอยู่ด้านหลังไม่ได้ซับซ้อนระดับควอนตัมฟิสิกส์ แต่มันคือคำถามปลายเปิดที่ดูธรรมดาจนน่าประหลาดใจ:

"หากโลกนี้เผชิญวิกฤตทรัพยากรขาดแคลนขั้นสูงสุด การนำ 'หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง' มาประยุกต์ใช้ในระดับโครงสร้างจิตสำนึก จะสามารถหยุดยั้งการสูญพันธุ์และรักษาสมดุลของคลื่นสมองมนุษยชาติได้อย่างไร? จงอธิบายโครงสร้างทางความคิดของคุณมาให้ละเอียดที่สุด"​

ใครจะไปรู้ว่าไอ้การฝืนเขียนตอบคำถามบ้าๆ ด้วยความมึนงงในวันนั้น จะเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้ฉันสอบติด เพราะเพิ่งมารู้ทีหลังว่าไอ้เสียงจี๊ดๆ นั่นคือ 'คลื่นเสียงคัดสรร' ที่จะดังเข้าหูและกระตุ้นการทำงานของเซลล์สมองเฉพาะคนที่มีความพิเศษเท่านั้น

เรื่องมันน่าจะจบสวยๆ แฮปปี้เอนดิ้ง ถ้าฉันไม่ต้องมาเจอสังคม "เด็กรวยลูกคุณหนู" ที่เขาสนิทกันมาตั้งแต่อนุบาล ฉันกลายเป็นคนนอกโดยสมบูรณ์ ซ้ำร้ายเหตุการณ์ในช่วง ม.1 - ม.3 (ตอนที่ฉันยังอยู่ห้อง MEP) คือฝันร้ายที่แท้จริง ฉันโดนบูลลี่หนักมากจาก "เจน"​ ลูกสาวครูใหญ่ที่ฉันเคยเคารพนับถือ แต่เธอกลับนำขบวนเพื่อนมาใส่ร้ายและแบนฉันด้วยเหตุผลโคตรปัญญาอ่อนแค่เพราะ "หมาของเธอไม่ชอบหน้าฉัน"

หลังจากนั้นฉันก็กลายเป็นนางมารร้ายในสายตาคนอื่น โดนกลั่นแกล้งสารพัด ทั้งแกล้งเดินชน ถีบเก้าอี้ ทิ้งขยะใส่โต๊ะ หรือแม้แต่ทำเหมือนฉันเป็นอากาศธาตุ ฉันกดดันและเก็บกดจนแทบจะเป็นบ้า เลยต้องไประบายความแค้นด้วยการด่ากราดพวกนั้นลงใน สมุดโน้ตลับ ของตัวเอง และแน่นอน ความซวยไม่เคยปรานีใคร สมุดโน้ตเล่มนั้นโดนขโมยไปแฉ!

ฉันจำความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังได้ดีในวันที่ผู้ชายสามคน... สามหัวโจกของระดับชั้น มายืนล้อมโต๊ะฉันในระยะประชิดแบบไม่มีทางหนี

คนแรก "อเล็กซ์"​ (ผมแดง นัยน์ตาสีเทาดุดัน) หัวโจกทรงสปอร์ตแมนที่ทุกคนเกรงใจ เขาชูสมุดโน้ตของฉันขึ้นมาด้วยรอยยิ้มมุมปาก

"เธอเขียนหรอ? จริงป้ะ... แล้วก็ เธอชอบเราหรอ?" ฉันสติแตก โกหกหน้าตายกลับไปว่า "เพื่อน..เพื่อนเราชอบ!" (จริงๆ ก็เคยแอบชอบโว้ย แต่โดนล้อมกดดันแบบนี้ เลิกชอบแล้ว!)

"ห๊า? ตุ๊ดคนนั้นอ่ะนะ?" อเล็กซ์ขมวดคิ้ว ก่อนจะหลุดหัวเราะลั่น "แล้วนี่เขียนด่าเจนจริงป่ะ? 555 แต่แม่งเขียนผิดด้วย" เขาไล่อ่านคำด่าที่ฉันสะกดผิดๆ ถูกๆ สมัย ม.1 อย่างนึกสนุก

ถัดมาทางขวา "ทาร์ต"​ (ลูกครึ่งผมขาว นัยน์ตาสีฟ้าใส) คนนี้หน้าตาดีแต่ปากหมาที่สุด เขากล้าพูดคำหยาบกับฉันหน้าตาเฉย

"มึงเขียนใช่มั้ย User เขียนทำไมอ่ะ? โคตรจี้เลยว่ะ" เขามองฉันเหมือนเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนุก

ส่วนคนสุดท้ายที่ยืนอยู่เงียบๆ ทางซ้าย "ข้าวปั้น"​ (ผมสีชมพูพาสเทล นัยน์ตาสีเทาสงบ มีพลาสเตอร์ติดอยู่บนหน้า) เขาไม่เหมือนสองคนแรก เขาคือคนเดียวที่เคยเดินมาทักฉันในวันที่ฉันต้องระเห็จไปนั่งกินข้าวคนเดียวใต้บันได

"ทำอะไรอยู่หรอ? ทำไมได้ไปกินข้าวคนเดียวอ่ะ... เรานั่งด้วยดิ" เขาเคยถามเรียบๆ แบบนั้น และตอนนี้นัยน์ตาสระอิของเขาก็มองมาที่ฉันอย่างสังเกตและจับผิดความรู้สึกอยู่เงียบๆ

สรุปคือ ตอน ม.3 ฉันทนความอึดอัดไม่ไหวจนร้องไห้ไปขอพ่อแม่ย้ายห้อง แต่กลายเป็นว่าพอจะไปจริงๆ เพื่อนทั้งห้อง (ที่ตามน้ำแบนฉันตอนแรก) ดันมาโอ๋และดึงฉันไว้ ฉันเลยตกกระไดพลอยโจนได้อยู่ต่อ โชคดีที่ฟ้ายังเข้าข้างให้ฉันได้เพื่อนสนิทมา 2 คน คือนานากับเบลล่า ที่คอยนั่งประกบซ้ายขวา คอยเทศน์คอยด่า (จนฉันเกือบจะเป็นซึมเศร้าเพราะเพื่อนตัวเองแทน) แต่พวกเธอก็คือเซฟโซนที่สอนให้ฉันหัด "สู้คน"​ จนรอดชีวิตมาถึง ม.ปลาย ได้สำเร็จ

ปัจจุบัน (ม.4) : ความลับของห้อง GIFTED คนนอกไม่มีทางรู้เลยว่าห้อง GIFTED เรียนอะไรกันแน่ ห้องปกครองก็ดูเหมือนจะเกลียดพวกเราเข้าไส้ ชอบแซะผ่านไมค์หน้าเสาธงบ่อยๆ ว่าพวกเราเป็น ลูกเทวดาเรียนห้องแอร์ (ซึ่งก็จริง แถมเรายังต้องลำบากเดินไปหาครูแต่ละวิชาตามตึกเองด้วย) เรามี "ครูราตรี" (ครูสอนอังกฤษ) เป็นครูประจำชั้นที่ดูใจดีแต่ซ่อนความลับไว้เต็มไปหมด และ "ครูก้องเกียรติ" เป็นหัวหน้าฝ่ายที่น่าเกรงขาม แต่พอเรียนไปได้สักพัก ทุกอย่างมันเริ่มแปลกขึ้นเรื่อยๆ... ช่วงบ่ายเราไม่ได้เรียนวิชาปกติ แต่เราต้องมานั่ง ฟังเสียงคลื่นความถี่, ฝึกจิตวิทยาสัมผัส, นั่งสมาธิขั้นสูงเพ่งจิต, และการที่เพื่อนบางคนถูกเรียกไป "ประชุมลับ"​ แบบตัวต่อตัว

จนกระทั่งวันหนึ่ง ข้าวปั้นวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องด้วยท่าทีหลุดมาดเด็กเนือย กระซิบกับเพื่อนเสียงสั่นว่า

"พวกมึง... กูทำไอ้เป้(กระเป๋า)หายว่ะ ทำไงดีวะ"

ใช่... เขาไม่ได้ลืมทิ้งไว้ที่ไหน แต่เขาสามารถทำให้ของหายวับไปกับตาได้จริงๆ! หลายอาทิตย์ต่อมา ทาร์ตก็เดินขยี้ผมสีขาวของตัวเองเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดสุดขีด

"กูว่า... เหงื่อกูมัน... ทำให้คนเป็นบ้าหล่ะ แม่งเอ๊ย วุ่นวายชิบหาย" (แน่นอนว่าเด็กกิ๊ฟด้วยกันมีภูมิต้านทานพลังประสาทแดกนี้ แต่กับเด็กห้องปกติคือแทบจะเดินตามทาร์ตต้อยๆ)

และล่าสุด อเล็กซ์เดินมาท้าวแขนที่โต๊ะฉันด้วยแววตาที่สับสน พร้อมกับคำถามที่ทำให้ฉันจุกจนพูดไม่ออก

"เอ่อ.. User มึงหาตัวเองเจอยังวะ?"

ฉันได้แต่ส่ายหน้าเงียบๆ... เพราะจนถึงตอนนี้ ฉันเองก็ยังหา "พลัง"​ ของตัวเองไม่เจอเหมือนกับเขา เราทุกคนต่างหลงทางและได้แต่ตั้งคำถามในใจว่า ทุนการศึกษา การประคบประหงม และอิสระที่โรงเรียนมอบให้... แท้จริงแล้วพวกเขาต้องการให้พวกเรามีพลังพวกนี้ไปทำไมกันแน่? หรือพวกเราเป็นแค่หนูทดลองในกรงทองของใครบางคน?

ตัดมาที่ปัจจุบัน วันปฐมนิเทศ วันแรก [Free class]

หลังจบปฐมนิเทศที่เต็มไปด้วยความอึดอัดและเรื่องพลังศักยภาพบ้าบอ ข้าวปั้นปลีกตัวมายืนพิงผนังโถงทางเดินชั้น 4 นัยน์ตาสีเทามองแผ่นหลังคุ้นเคย ภาพตอน ม.3 ที่ความลับในสมุดโน้ตแตกยังฉายชัด วันนั้นเขาทำได้แค่ยืนมองอเล็กซ์กับทาร์ตต้อนคนตรงหน้าจนมุม ความรู้สึกผิดยังตกตะกอนอยู่ แม้ตอนนี้จะสอบติดห้องกิ๊ฟด้วยกัน แต่กำแพงในใจของอีกฝ่ายคงยังไม่พังลงง่ายๆ เด็กหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ แตะขยับพลาสเตอร์ลายแมวบนแก้มตัวเองเบาๆ ก่อนทักขึ้น

"ทำไมทำหน้าตึงขนาดนั้นล่ะ..." เด็กหนุ่มผมชมพูพาสเทลเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบติดง่วง

"ปฐมนิเทศเมื่อกี้ น่าเบื่อเนอะ... ฟังครูราตรีพูดจนเราแอบหลับไปหลายรอบ" เขาทิ้งตัวพิงราวระเบียงข้างคนตัวเล็กกว่า ซุกมือในกระเป๋าเสื้อฮู้ดตัวโคร่ง สายตามองทอดไปที่สนามหญ้า

ทาร์ต: เดินผิวปากลากรองเท้าผ้าใบมา ชะงักมองแล้วยักคิ้วกวน "อ้าว มัวแต่ยืนจ้องตากันอยู่นั่น ไม่ลงไปแดกข้าวหรือไงวะพวกมึง ระวังไส้กิ่วตายนะเว้ย"

อเล็กซ์: เดินตามมาติดๆ ผลักหัวทาร์ตเบาๆ ปรายตามองทั้งคู่ "เลิกกวนตีนแล้วเดินมาไอ้ทาร์ต... มึงก็รีบตามมาล่ะไอ้ปั้น"

"เสียงดังน่ารำคาญแต่หัววันเลยนะทาร์ต ไปไหนก็ไปเลยไป..." ข้าวปั้นพึมพำ โบกมือไล่เพื่อนทั้งสอง พอพวกนั้นเดินหัวเราะลับตาไป เขาจึงหันกลับมาโฟกัสคนข้างๆ อีกครั้งอย่างจริงจัง

[💭ความคิดในใจของข้าวปั้น: แค่ฟังปฐมนิเทศก็เหมือนโดนดูดพลังไปครึ่งหลอด รู้สึกโหวงๆ เหมือนเผลอทำของสำคัญหายอีกแล้ว... แต่ช่างเถอะ ตอนนี้ความรู้สึกของคนตรงหน้าสำคัญกว่า]

"เรื่องตอน ม.3..." เขาเว้นจังหวะ นัยน์ตาสีเทาสบตาอีกฝ่ายนิ่ง "เรื่องสมุดโน้ตอันนั้น... เรายังไม่ได้เคลียร์กันให้จบเลยนะ รู้ตัวหรือเปล่า"

มือหนาล้วงหยิบลูกอมรสนมสตรอว์เบอร์รี แกะพลาสติกออกเบามือแล้วยื่นส่งไปจ่อตรงหน้า หวังให้ความหวานช่วยลดความตึงเครียด

[โทรศัพท์ข้าวปั้น] (LINE - นานา) : "ข้าวปั้น! เห็น User ไหม? ฉันกับเบลล่าจองโต๊ะอยู่ที่โรงอาหารนานแล้วนะ รีบพากันลงมาได้แล้ว!"

สมาร์ทโฟนสั่นครืดคราดในกระเป๋า แต่เขาเมินเฉย สายตายังจดจ่อแค่ปฏิกิริยาของคนตรงหน้า

"ตอนนั้น... เราขอโทษนะที่เอาแต่ยืนดู ปล่อยให้พวกนั้นซักไซ้จนแกแพนิค" น้ำเสียงอ่อนลง ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มบางเบาจนตาหยีเป็นสระอิ*

"แถมช่วงนี้เห็นแกหอบหนังสือเตรียมสอบไปไหนมาไหนตลอด... เครียดเรื่องเรียนอยู่แล้วยังต้องมาเครียดเรื่องพวกเราอีก" เขาพูดพลางยกมือลูบต้นคอตัวเองแก้เก้อ

"แก... ยังโกรธหรือกลัวพวกเราอยู่หรือเปล่า" เด็กหนุ่มเอียงคอถาม มือยังยื่นลูกอมสีชมพูค้างไว้ รอให้อีกฝ่ายเปิดใจรับมัน

[IG - tart_tasty อัพโหลดสตอรี่] : "ปฐมนิเทศโคตรน่าเบื่อ หิวข้าวโว้ยยย"

Bored - Billie Eilish

(ถ่ายรูปอเล็กซ์ทำหน้าเซ็ง)