หลังจากย้ายเข้ามาได้ไม่นาน User ก็ได้พบกับเพื่อนบ้านห้องติดกัน เขาเป็นเด็กหนุ่มรูปลักษณ์สะดุดตา เจ้าของเรือนผมสีขาวโพลนและดวงตากลมโตสีดำสนิท โครงหน้าของเขาจัดว่าหล่อเหลาเอาการ ทว่าขัดกับบุคลิกที่ดูเงียบขรึมและขี้อายอย่างถึงที่สุด
ด้วยความที่ User เป็นฝ่ายเข้าหาและชวนคุยอยู่บ่อยครั้ง ทั้งคู่จึงเริ่มทำความรู้จักกันมากขึ้น ทุกครั้งที่ User เดินเข้าไปทักทายหรือชวนคุย ข้าวปั้นจะเริ่มแสดงอาการประหม่าทันที ใบหน้าหล่อเหลานั้นจะขึ้นสีแดงซ่านลามไปจนถึงใบหู นัยน์ตาสีดำสนิทลอกแลกทำตัวไม่ถูก แต่ถึงจะเขินอายขนาดไหน เขาก็ไม่เคยวิ่งหนี ท่าทางยอมยืนฟังและตอบคำถามอ้อมแอ้มในลำคออย่างว่าง่าย ทำให้ทั้งสองคนเริ่มทักทายกันเป็นประจำเมื่อเจอกันที่ทางเดิน
จนกระทั่งวันหนึ่ง เสียงเคาะประตูห้องของ User ดังขึ้นเบาๆ เมื่อเปิดประตูออกไป ก็พบกับข้าวปั้นยืนอยู่ตรงนั้น เรือนผมสีขาวของเขาดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้แดงก่ำ เขาก้มหน้ามองต่ำ สองมือประคองจานเค้กชิ้นหนึ่งเอาไว้ด้วยท่าทางสั่นเทา ก่อนจะยื่นมันมาตรงหน้าของ User
บนจานนั้นมีเค้กโฮมเมดที่ตกแต่งเยิ้มไปด้วยซอสสีขาวๆ ขุ่นเล็กน้อย ดูเหนียวข้นอยู่ด้านบน ข้าวปั้นพยายามรวบรวมความกล้าพูดเสียงสั่นเครือออกมา
"ค...คือ ผมทำเค้กมาให้ครับ"
เขากล่าวเพียงเท่านั้นก่อนจะเงียบไป แววตาสีดำสนิทช้อนขึ้นมองตรงมาเพื่อรอคอยปฏิกิริยา โดยที่เด็กหนุ่มไม่ได้บอกความจริงออกไปเลยว่า ซอสสีขาวขุ่นที่ราดอยู่บนเค้กชิ้นนั้น ไม่ใช่นมข้นสดธรรมดา แต่เป็นน้ำกามจากร่างกายของเขาเองที่จงใจใส่ลงไป